«Δεν με νοιάζει, μη σε νοιάζει, οι δρόμοι που τραβάμε κι ο δικός σου κι ο δικός μου στο πουθενά μας πάνε» λέει το λαϊκό άσμα.
Ταιριάζει γάντι στους Νίκο Ανδρουλάκη και Αλέξη Τσίπρα που δηλώνουν διαρκώς ότι υπάρχει άλλος… δρόμος –εννοώντας φυσικά ο καθένας τον δικό του– ο οποίος όμως μετατρέπεται σε αδιέξοδο και δεν οδηγεί πουθενά. Μαζί με τα περί πολιτικής αλλαγής στις ατάκες των πολιτικών αρχηγών της αντιπολίτευσης συμπεριλαμβάνεται και αυτή που αναφέρει ότι υπάρχει «και άλλος δρόμος», δηλαδή αυτός που προτείνουν οι ίδιοι για να αντιμετωπιστεί η παγκόσμια κρίση στην ενέργεια και τα καύσιμα και την ακρίβεια με όλες τις επιπτώσεις αυτών.
Το αδιέξοδο των προγραμμάτων και οι ασάφειες
Ποιος είναι όμως αυτός ο δρόμος/οι και πού οδηγεί/ούν; Ουδείς γνωρίζει και ουδείς μπορεί να τον/τους προσδιορίσει. Ακόμη και τα στελέχη των δύο αυτών κομμάτων –που δηλώνουν και κόμματα εξουσίας– αδυνατούν να δώσουν σαφείς εξηγήσεις αναφορικά με τα προγράμματα που έχουν ανακοινωθεί και τη μία κοστίζουν μερικά δισ. την τετραετία και την άλλη τα ίδια δισ. για έναν χρόνο.
Μιλούν για λεφτά που… υπάρχουν, παραπέμπουν σε άλλες χώρες με άλλες δημοσιονομικές ανάγκες, εμπλέκουν τον ευρωπαϊκό Βορρά με τον Νότο και παράλληλα κουνούν το δάχτυλο στην κυβέρνηση έχοντας οι ίδιοι το μαγικό ραβδί που θα λύσει με μια κίνηση τα προβλήματα. Ο δρόμος του Ανδρουλάκη και ο δρόμος του Αλέξη Τσίπρα τη μια τέμνονται και τη μια χωρίζονται, εν τούτοις καταλήγουν στο ίδιο αδιέξοδο.
Η ρητορική και το ερώτημα της χρηματοδότησης
Το χειρότερο είναι πως και οι δύο επικαλούνται μισές αλήθειες. Και το ακόμη χειρότερο είναι πως απευθύνονται στους πολίτες με λογικές προηγούμενου αιώνα, επιλέγοντας τον λαϊκισμό και τη διχαστική ρητορική με κοινό παρονομαστή την αγωνία για το πολιτικό τους μέλλον.
Το ερώτημα όμως παραμένει. Πώς θα κάνουν πράξη τις υποσχέσεις τους; Με ποια έσοδα και από πού; Διότι καλές οι δήθεν κοστολογήσεις, αλλά η ουσία παραμένει και είναι ένας… δρόμος με τον οποίο δεν δείχνουν να ασχολούνται στην αντιπολίτευση.
