Όταν τα ευρήματα των ερευνών δείχνουν άνοδο, οι δημοσκοπήσεις είναι «η φωνή του λαού».
Όταν όμως το κοντέρ αρχίζει να ξεφουσκώνει με δραματική ταχύτητα και από το 9% κατρακυλάει με το ζόρι στο όριο του 3%, τότε προφανώς οι μετρήσεις είναι «στημένες», τα δείγματα κατασκευασμένα και οι ερευνητές παίρνουν τηλέφωνα αποκλειστικά στην Εκάλη και το Πανόραμα Θεσσαλονίκης.
Η Μαρία Καρυστιανού, εμφανιζόμενη στο Open, επέλεξε να ακολουθήσει την πιο παλαιοκομματική και φθαρμένη συνταγή. Αντί να προβληματιστεί από τις εσωτερικές αναταράξεις, τις παραιτήσεις στελεχών και τη ραγδαία αποσυσπείρωση του εγχειρήματός της, ανακάλυψε συνωμοσίες που στόχο έχουν να ανακόψουν την καλπάζουσα πορεία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Το επιχείρημα ότι οι εταιρείες μετρούν επιλεκτικά 500 άτομα στα βόρεια προάστια και άλλα 500 σε ακριβές γειτονιές της συμπρωτεύουσας θα ήταν απλώς κωμικό, αν δεν συνοδευόταν από τη βαρύγδουπη δήλωση: «Άρα γι' αυτό μιλάω για αυτοδυναμία».
Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο βαθμός αποσύνδεσης από την πραγματικότητα:
- Το κόμμα φυλλορροεί οργανωτικά πριν καν συγκροτήσει στοιχειώδεις επιτροπές.
- Το ιδεολογικό του στίγμα θόλωσε σε χρόνο-ρεκόρ, αποξενώνοντας ακροατήρια.
- Οι μετρήσεις το καταγράφουν να παλεύει με νύχια και με δόντια να αποφύγει την πολιτική εξαέρωση κάτω από τον πήχη του 3%.
Κι όμως, η επικεφαλής του δηλώνει ότι «αφουγκράζεται την αγάπη της κοινωνίας» και βλέπει... αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Πρόκειται για το κλασικό σύνδρομο των σχηματισμών διαμαρτυρίας που συγχέουν τον θόρυβο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με την ετυμηγορία της κάλπης. Όταν δεν έχεις να επιδείξεις κοστολογημένο κυβερνητικό σχέδιο, θεσμική σοβαρότητα και σταθερότητα –αρετές που καθημερινά αναζητούν οι πολίτες απέναντι στις διεθνείς προκλήσεις– το μόνο καταφύγιο που απομένει είναι η αμφισβήτηση της μεθοδολογίας και τα όνειρα θερινής νυκτός για απόλυτες πλειοψηφίες.
