Λέμε όχι σε λογικές «και εσείς βασανίζατε τους μαύρους».
Όμως είναι δύσκολο, όταν κάποιος ακούει να επικαλούνται την περίοδο του… τρίτου και αχρείαστου μνημονίου, να μην ανατρέξει να δει τι συνέβαινε τότε. Ειδικά όταν οι τότε αρμόδιοι επιχειρούν να δώσουν μια κάπως… διαφορετική εικόνα.
Αφορμή η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο 2016 και το «πρώτο κοινωνικό μέρισμα» –όπως το αποκάλεσε– που είχε δοθεί στους συνταξιούχους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, λέγοντας ότι το είχε κάνει «χωρίς να ρωτήσει τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε» για να υποστηρίξει, σε σχέση με το σήμερα, ότι η κυβέρνηση «αν θέλει μπορεί» θυμίζοντας εν μέρει λογικές για «νταούλια που χτυπούν και αγορές που χορεύουν» αλλά και κάποιους που θα «έσκιζαν τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο».
Πρώτα απ’ όλα, το «πρώτο κοινωνικό μέρισμα» το είχαν βαπτίσει «13η σύνταξη» και προέβλεπε ένα επίδομα για όσους συνταξιούχους λάμβαναν συνολικό ποσό έως 850 ευρώ και υπολογιζόταν ως εξής:
- Αν η σύνταξη ήταν έως 550 ευρώ, το ποσό που είχαν λάβει ήταν 300 ευρώ.
- Αν η σύνταξη ήταν 600 ευρώ, το ποσό που είχαν λάβει ήταν 250 ευρώ.
- Αν ήταν 700 ευρώ, το ποσό που είχαν λάβει ήταν 150 ευρώ.
- Αν ήταν 800 ευρώ, το ποσό που είχαν λάβει ήταν 50 ευρώ.
Ό,τι δίνεται και ό,τι δινόταν είναι θετικό· σε αυτό δεν διαφωνεί κανείς. Μόνο που το 2016 με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τον ασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου-Τσίπρα ουσιαστικά, αφού ήταν πρωθυπουργός, οι συνταξιούχοι είχαν υποστεί απίστευτες απώλειες από επικουρικές, ΕΚΑΣ, μερίσματα Δημοσίου, εφάπαξ και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Και ως προς τα υπερπλεονάσματα στα οποία αναφέρθηκε, ας μην υπενθυμίσουμε τη φράση που είχε πει κάποια στιγμή ο Παύλος Πολάκης σχετικά με το τι έκανε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στη μεσαία τάξη. Και πάλι δεν είναι ανάγκη συγκρίσεων. Όταν όμως ρωτά ο ίδιος «τα θυμόμαστε αυτά ή τα έχουμε ξεχάσει», κρίνουμε ότι δεν είναι ρητορικό το ερώτημα.
Παραπέμπει σε εποχές που οι φόροι αυξάνονταν και όλα τα υπόλοιπα κόβονταν. Ναι, υπήρχε οικονομική κρίση. Και σήμερα υπάρχει κρίση και μάλιστα παγκόσμια, πλήττει τους πάντες και, παρ’ όλα αυτά, οι φόροι μειώνονται αφενός και οι ενισχύσεις είναι μόνιμες, όπως μόνιμες είναι και οι αυξήσεις. Τουλάχιστον η ενίσχυση στους συνταξιούχους και οι αυξήσεις δεν βαπτίζονται «13η σύνταξη».
Από εκεί και πέρα, το να επιχειρεί συνολικά η αντιπολίτευση να πείσει ότι η κυβέρνηση δεν δίνει γιατί δεν… θέλει ή ότι αυτή είναι γενικότερα η ιδεολογική στάση της δείχνει και τις προθέσεις της. Αν μη τι άλλο, όταν έχεις κυβερνήσει και υπάρχουν πεπραγμένα, είναι λογικό κάποιος να ανατρέχει σε αυτά, όσο και αν επιδιώκεις να δείξεις ένα άλλο προφίλ.
Στο τέλος της ημέρας, πάντως, αφού τα κόμματα δηλώνουν πως έχουν πρόγραμμα και θέλουν να αξιολογηθεί καλό θα είναι να δούμε, πέραν του πραγματικού κόστους των μέτρων που προτείνονται, και το πώς θα χρηματοδοτηθούν αυτά. Ποιες παραμέτρους λαμβάνουν υπ’ όψιν, με ποια δεδομένα δίνουν υποσχέσεις και πώς θα καταστεί εφικτό να μειώνονται έσοδα από τις μειώσεις που υπόσχονται και παράλληλα θα στηριχθεί η κοινωνία και θα επιτευχθεί η λεγόμενη κοινωνική συνοχή, χωρίς να ακολουθεί η τακτική της αύξησης φόρων.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
