Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας έχουν επιδοθεί σε έναν ανηλεή μεταξύ τους πόλεμο, προκειμένου να κερδίσουν το… ναι των «προοδευτικών» ψηφοφόρων.
Με πολύφερνη νύφη την Κεντροαριστερά, δύο είναι οι γαμπροί που έχουν αρχίσει να κονταροχτυπιούνται για το ποιος θα κερδίσει τελικά το χέρι της. Μόνο που ούτε ο ένας ούτε ο άλλος φτάνουν στον λευκό γάμο με ιδιαίτερα καλό… βιογραφικό.
Από τη μία, ο τσουρουφλισμένος Νίκος Ανδρουλάκης, που βλέπει αφενός το ΠΑΣΟΚ να παραμένει καθηλωμένο δημοσκοπικά, παρά τις ευκαιρίες που του προσφέρθηκαν, και αφετέρου τους δελφίνους να τον περιμένουν στη γωνία. Από την άλλη, ο… καμένος πολιτικά και συνεχώς ηττημένος Αλέξης Τσίπρας, που επιστρέφει ζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία, μολονότι η πρώτη παραμένει νωπή ακόμα στη μνήμη όλων των Ελλήνων.
Όλα στον αέρα
Το πρόβλημα –στην παρούσα στιγμή– και για τους δύο δεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τα όσα ισχυρίζονται, αλλά ο μεταξύ τους πόλεμος. Διότι, προκειμένου να κερδίσεις τη Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει πρώτα να «κερδίσεις» τον ιδεολογικό χώρο τον οποίο εκπροσωπείς. Κι αν κανείς διαβάσει τις δημοσκοπήσεις, αντιλαμβάνεται ότι ουδείς από τους δύο διεκδικητές μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει την πρωτοκαθεδρία.
Ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ δείχνουν να προηγούνται, αλλά αρκετούς μήνες πριν από τις εκλογές δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει ποιος θα κόψει στο τέλος το νήμα. Ένα από τα βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν και οι δύο είναι πως οι όποιες απώλειες από τα υπόλοιπα κόμματα δεν μεταφράζονται σε αντίστοιχα κέρδη για τους δύο επίδοξους αντιπάλους της Νέας Δημοκρατίας.
Συγκεκριμένα, ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μπροστά του έναν σχεδόν άδειο διάδρομο μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Είδε το κόμμα που κυριάρχησε επί χρόνια στην Κεντροαριστερά να διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη, να αλλάζει αρχηγούς και να χάνει την επαφή του με μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του.
Αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία στον βαθμό που περίμεναν στη Χαριλάου Τρικούπη. Πλέον ο Ανδρουλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με την ωμή πραγματικότητα: πολλοί «κοιτούν» πιο έντονα προς τον Αλέξη Τσίπρα, αφού αντιλαμβάνονται ότι ο αρχηγός δεν… τραβάει. Με άλλα λόγια, όσο ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται ως πιθανός δεύτερος πόλος απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, τόσο η πίεση στη Χαριλάου Τρικούπη θα μεγαλώνει.
Μόνο που και ο έτερος γαμπρός κουβαλάει τη δική του «προίκα», η οποία είναι βαριά και μάλλον δύσκολα, όσα rebranding κι αν κάνει, θα τον κυνηγά. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να επιστρέψει έχοντας πίσω του μια ολόκληρη κυβερνητική διαδρομή. Το 2015, το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο, η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και όσα ακολούθησαν δεν διαγράφονται ούτε με την «Ιθάκη».
Το ίδιο ισχύει και για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις εκλογικές συντριβές του και όσα ακολούθησαν μετά την αποχώρησή του. Ο πρώην πρωθυπουργός, πάντως, έχει ένα πλεονέκτημα απέναντι στον Ανδρουλάκη, καθώς έχει κυβερνήσει και γνωρίζει πώς να πολώνει το εκλογικό ακροατήριο. Αντιθέτως, το μειονέκτημά του είναι πως αποτελεί ίσως το πιο δοκιμασμένο πολιτικό πρόσωπο από όσα σήμερα ζητούν να εμφανιστούν ως «νέα» εναλλακτική πρόταση. Ο πρότερος, δε, βίος τον καθιστά ουσιαστικά έναν «εύκολο» στόχο σε επιθέσεις στις οποίες, αν προσέξει κανείς, επιλέγει να μην απαντά, με στόχο να ξεχαστούν.
Έντονο παρασκήνιο
Την ίδια ώρα, βέβαια, και οι δύο πλευρές ψαρεύουν στην ίδια δεξαμενή. Μεταγραφές, διευρύνσεις, παλιοί σύντροφοι που επιστρέφουν, στελέχη που αλλάζουν στρατόπεδο και πρόσωπα που κρατούν ανοιχτές πόρτες μέχρι να δουν προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Στην πολιτική, άλλωστε, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδεικνύεται συχνά ισχυρότερο από τις ιδεολογικές συγγένειες.
Σε κάθε περίπτωση, για μια ακόμη εκλογική μάχη, η Κεντροαριστερά θα αναζητήσει τον άνθρωπο που θα την ενώσει. Και οι δύο βασικοί υποψήφιοι για τον ρόλο έχουν συνδεθεί, με διαφορετικό τρόπο, με τον κατακερματισμό της. Ο ένας δεν κατάφερε να μεγαλώσει το ΠΑΣΟΚ όσο ο βασικός αντίπαλός του κατέρρεε. Ο άλλος επιστρέφει στα απομεινάρια ενός χώρου που κάποτε τον είχε οδηγήσει στην εξουσία και την Ελλάδα ένα βήμα πριν από την… εξορία.
