Η Τουρκία απαιτεί να αντιμετωπίζεται ως απαραίτητος πυλώνας της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Διεκδικεί προνομιακή σχέση, συμμετοχή στη νέα αμυντική αρχιτεκτονική της και πρόσβαση στα εξοπλιστικά προγράμματα. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με στοιχεία που επιβεβαιώνονται από επίσημες πηγές, η Αγκυρα έχει αποφασίσει εκτεταμένη αναδιάταξη των αμφίβιων, των αποβατικών και των δυνάμεων καταδρομών σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό τόξο από τα Δαρδανέλλια και την Ιμβρο, μέχρι τα Σώκια, την Αλεξανδρέττα και την Κύπρο.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ ενισχύει στρατιωτικούς σχηματισμούς με αντικειμενικά επιθετικό προσανατολισμό απέναντι σε μία άλλη χώρα-μέλος της Συμμαχίας και στα ζωτικά συμφέροντα δύο κρατών-μελών της ΕΕ: Ελλάδας και Κύπρου.
Ολοκληρωμένο σχέδιο
Ο σχεδιασμός για τη δημιουργία Αμφίβιου Σώματος Στρατού στο Τσανάκκαλε προβλέπει την αναδιοργάνωση των Τούρκων πεζοναυτών σε τρεις ταξιαρχίες, ενώ στην Ιμβρο αναβαθμίζονται οι υφιστάμενες στρατιωτικές υποδομές.
Δημιουργείται έτσι ένας ισχυρός πυρήνας απέναντι από Λήμνο και Σαμοθράκη και σε μικρή απόσταση από την Αλεξανδρούπολη.
Στη Φώκαια παραμένει η 1η Ταξιαρχία Πεζοναυτών, ενώ η 51η Ταξιαρχία Καταδρομών μεταφέρθηκε απέναντι από τη Σάμο. Η εγκατάστασή της επιβεβαιώνεται από τουρκικές πηγές και την ανάληψη των καθηκόντων της νέας διοίκησής της.
Πρόκειται για μία ακόμη μεγάλη, ταχυκίνητη και επιθετικά προσανατολισμένη μονάδα, που μετακινείται από το εσωτερικό της Τουρκίας προς τις ακτές του Αιγαίου.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, η 2η Ταξιαρχία Πεζοναυτών στην Αλεξανδρέττα, οι μονάδες καταδρομών στο Χατάι και στην Οσμανίγιε και η ισχυρή τουρκική στρατιωτική παρουσία στα Κατεχόμενα συγκροτούν τον τρίτο άξονα της αναδιάταξης.
Παράλληλα, το ελικοπτεροφόρο πολεμικό πλοίο «TCG Anadolu», τα αμφίβια τεθωρακισμένα ZAHA, τα αποβατικά μέσα και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πλοία αυξάνουν τη δυνατότητα μεταφοράς και υποστήριξης δυνάμεων από τη θάλασσα.
Το τουρκικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε επίσης ότι έχει αρχίσει η αύξηση των ταξιαρχιών καταδρομών, επικαλούμενο τα διδάγματα από την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τις αλλαγές στη στρατιωτική τεχνολογία.
Δεν έχει επιβεβαιώσει επισήμως τον αριθμό των περίπου 40 ταξιαρχιών, που αναφέρεται σε τουρκικές αμυντικές αναλύσεις. Εχει, όμως, επιβεβαιώσει την κατεύθυνση: περισσότερες ταχυκίνητες μονάδες, νέα οργανωτική δομή και προσαρμογή τους σε σύγχρονες απειλές και επιχειρησιακά δόγματα.
Επιθετικές κινήσεις
Το αυτονόητο ερώτημα είναι ποιον στοχεύει αυτή η αναδιάταξη. Αμφίβιες και αποβατικές μονάδες δεν δημιουργούνται για να υπερασπιστούν μια ηπειρωτική ακτογραμμή. Η αποστολή τους είναι η μεταφορά στρατευμάτων διά θαλάσσης, η κατάληψη ακτών και η δημιουργία προγεφυρώματος σε ξένο έδαφος.
Απέναντι βρίσκονται ελληνικά νησιά και η Κύπρος, το βόρειο τμήμα της οποίας η Τουρκία κατέχει ήδη στρατιωτικά. Ποιες άλλες χώρες θα μπορούσαν να αποτελούν τον κύριο επιχειρησιακό προσανατολισμό αυτής της συγκεκριμένης διάταξης;
Ασφαλώς, μέρος των δυνάμεων αυτών μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε Συρία, Λιβύη, Μαύρη Θάλασσα ή σε αποστολές εκκένωσης πολιτών. Η γενική χρησιμότητα μιας μονάδας, όμως, δεν αναιρεί τη σημασία της γεωγραφικής της τοποθέτησης.
Η στρατιωτική γεωγραφία δεν είναι ουδέτερη. Πολύ περισσότερο όταν συνοδεύεται από την εκτός νατοϊκής δομής Στρατιά του Αιγαίου, το casus belli κατά της Ελλάδας, τις διεκδικήσεις αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Δεν απαιτείται ειλημμένη απόφαση πολέμου για να θεωρηθεί ανησυχητική η εξέλιξη. Οι πολιτικές προθέσεις μπορεί να αλλάζουν, οι στρατιωτικές δυνατότητες και η γεωγραφική διάταξή τους όμως παραμένουν!
Η Τουρκία δημιουργεί την υποδομή που θα της επιτρέπει να απειλεί, να εκβιάζει ή –εφόσον το αποφασίσει– να ενεργήσει στρατιωτικά. Η ισχύς των αποβατικών μονάδων μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως μέσο πολιτικής πίεσης και προσπάθειας επιβολής τετελεσμένων.
Ακούει η Ευρώπη;
Εδώ ανακύπτει η τεράστια ευθύνη της ΕΕ. Πώς μπορεί να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας μια χώρα η οποία αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος, απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα και συγκεντρώνει αποβατικές και καταδρομικές δυνάμεις απέναντι από τις δύο χώρες;
Η Ευρώπη δεν μπορεί να χρηματοδοτεί και να ενισχύει την αμυντική βιομηχανία μιας χώρας χωρίς αυστηρές πολιτικές και στρατηγικές προϋποθέσεις. Ούτε μπορεί να βαφτίζει «πάροχο ασφάλειας» ένα κράτος που αποτελεί ταυτόχρονα πηγή απειλής για δύο μέλη της.
Αν οι αμφίβιες δυνάμεις, που αναπτύσσονται απέναντι από τα ελληνικά νησιά και γύρω από την Κύπρο, δεν έχουν ως βασικό επιχειρησιακό αντικείμενο την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, τότε σε ποιες ακριβώς ακτές προορίζονται να αποβιβαστούν;
Σε αυτό το ερώτημα οφείλουν να απαντήσουν, όχι μόνο η Αγκυρα, αλλά και όσοι στο ΝΑΤΟ και στις Βρυξέλλες εξακολουθούν να κάνουν ότι δεν βλέπουν!
