Το μόνο που φάνηκε να ενδιαφέρει τη Λάουρα Κοβέσι είναι η ανανέωση της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων.
Δεν την ενδιαφέρει η γνώμη των πολιτικών, δεν την ενδιαφέρει η γνώμη των δικαστών, δεν την ενδιαφέρει η νομοθεσία, δεν την ενδιαφέρει η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, δεν την ενδιαφέρει ούτε ο Αρειος Πάγος ούτε το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, ένας θεσμός που μετρά κοντά 120 χρόνια ζωής, γενικά δεν την ενδιαφέρει τίποτε από όλα όσα συναποτελούν μια πλήρη Δημοκρατία, όπου υπάρχουν και η κριτική και ο λόγος και ο αντίλογος.
Αυτό περίπου μας είπε η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι από το Φόρουμ των Δελφών, αν και επικεφαλής ενός πολύ νέου θεσμού που ούτε έχει δοκιμαστεί ούτε έχει ακόμη αξιολογηθεί – η πρώτη αξιολόγηση αναμένεται τον Ιούνιο του 2026. Και τα είπε συνομιλώντας με τον Παύλο Τσίμα στην Ελλάδα, δηλαδή στην πατρίδα του Πρωταγόρα, δασκάλου των γιων του Περικλή, που δίδασκε ότι σε κάθε λόγο υπάρχει και ο αντίλογος. Το μόνο που φάνηκε να την ενδιαφέρει είναι η ανανέωση της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων.
Προφανώς θεωρεί ότι άλλοι/άλλες εισαγγελείς δεν υπάρχουν στην Ελλάδα – και αυτό πρέπει να απασχολήσει πλέον το ελληνικό δικαστικό Σώμα.
Μόνο που με αυτόν τον τρόπο καταργείται και ο ίδιος ο Κανονισμός που διέπει τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Διότι κατά τον πρώτο διορισμό των Ευρωπαίων Εισαγγελέων, ο κατάλογος καταρτίζεται και υποβάλλεται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία επιλέγει τα πρόσωπα. Πρόκειται δηλαδή για εισαγγελείς που έχει προτείνει το ίδιο το κράτος-μέλος.
Οταν έρχεται η ώρα της ανανέωσης ή μη της θητείας τους, προβλέπεται αυτό να αποφασίζεται από κοινού και όχι μονομερώς, όπως η ίδια ισχυρίστηκε στους Δελφούς, υποστηρίζοντας πως το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχει ήδη αποφασίσει την ανανέωση.
Πηγαίντε στα δικαστήρια!
Πρόσθεσε ότι για την ανανέωση απαιτείται ένα επιπλέον «διοικητικό βήμα» – έτσι αποκάλεσε τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, που «θα λάβει τη σωστή απόφαση», διότι δεν θέλει καν να σκεφθεί το σενάριο αρνητικής έκβασης. «Αν κάποιος πιστεύει ότι το Κολέγιο δεν πήρε τη σωστή απόφαση, να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο», ξεκαθάρισε, στο πλαίσιο μιας γενικότερης δικομανίας που την έχει φέρει αντιμέτωπη με πολλές χώρες (Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Κροατία, Ιρλανδία, Ρουμανία).
Φυσικά, επανέλαβε ότι «ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύμιο για διαφθορά, νεποτισμό και πελατειακές σχέσεις», επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του μοναδικού εισαγγελέα επί του πλανήτη που εκδίδει αποφάσεις πριν από τη δικαστική κρίση.
Οσο για τις δικογραφίες που οδήγησαν στην άρση των ασυλιών 13 βουλευτών, επέμεινε: «Κανείς στον κόσμο δεν θα με πείσει ότι αυτά αποτελούν μέρος της δουλειάς των πολιτικών», διότι «όσα αναφέρονται στη δικογραφία ορίζονται ως εγκλήματα σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ». Οπότε, αφού δεν πείθεται, μπορεί να καταργεί νόμους και συντάγματα – και επομένως μπορεί (αν μπορεί, γιατί κάτι τέτοιο επιτρέπεται μόνο στην OLAF) να ορμήσει και στο κτήριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να πετάξει έξω τα λόμπι (που δεν είναι τίποτε άλλο από την επίσημη επικοινωνία των ευρωβουλευτών με ομάδες ενδιαφερομένων για νομοθετικές πρωτοβουλίες, επαφές που δεν ενοχοποιούνται παρά μόνο αν υπάρξει πραγματικό αδίκημα). «Κουράστηκα να ακούω “έτσι κάνουμε τα πράγματα στην Ελλάδα”. Αλήθεια; Δεν νομίζω», είπε η κ. Κοβέσι, αναφέροντας ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που, όπως είπε, τη «σόκαρε» στην αρχή της θητείας της: «Αν διαπράξεις μια απάτη, κλέβεις χρήματα, σε πιάνουν. Ισως κλέβεις 10 εκατομμύρια. Σε μια στιγμή, συλλαμβάνεσαι ότι έκλεψες 1 εκατομμύριο. Επιστρέφεις τα χρήματα. Είσαι ελεύθερος να φύγεις. Πώς έτσι;».
Η ακύρωση της OLAF
Μα αυτό ακριβώς κάνει η OLAF. Εντοπίζει τα ποσά που πρέπει να επιστραφούν στην ΕΕ και την καλεί να τα διεκδικήσει. Ακυρη και η OLAF, λοιπόν.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η OLAF είναι πολύ προσεκτική, στέλνοντας μόνο το 1% των υποθέσεων που ερευνά στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ούτε είναι τυχαίες οι προστριβές με την OLAF, που ασχολείται με τις έρευνες, αλλά κυρίως επικεντρώνεται στην πρόληψη και όχι στην καταστολή.
Μετά από όλα αυτά, ξεσπάθωσαν Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ και πάσης φύσεως συνοδοιπόροι που τόσο πολύ ενδιαφέρονταν για τον «έλεγχο των αρμών της εξουσίας». Ξεσπάθωσαν αυτοί που θεωρούσαν τη Δικαιοσύνη «θεσμικό εμπόδιο» και «προστασία του κάθε νταβατζή», αυτοί που έστησαν την υπόθεση Novartis, αυτοί που ονειρεύονταν παράλληλες σχολές δικαστών. Κάποιοι θα πουν πως ο πολιτικός στόχος επετεύχθη.
Με τη διαφορά ότι οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά τι εστί Δημοκρατία – την έχουν στο DNA τους.
Οσο για το Μαντείο των Δελφών το οποίο η κ. Κοβέσι χαριτολογώντας είπε πως θα συμβουλευτεί, προσοχή.
Οι χρησμοί της Πυθίας εξαρτόνταν από ένα τόσο δα μικρό κόμμα: «Ηξεις, αφήξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις», σημαίνει «θα πας, θα γυρίσεις, δεν θα πεθάνεις στον πόλεμο».
Αλλάζοντας τη θέση του κόμματος, έχουμε το «ήξεις, αφήξεις ουκ, εν πολέμω θνήξεις». Δηλαδή «θα πας, δεν θα γυρίσεις, θα πεθάνεις στον πόλεμο».
