Η επιστολή της ACEA για στόχους CO₂, ελεύθερο εμπόριο και παραγωγή φέρνει στο επίκεντρο τη σύγκρουση πράσινης πολιτικής και βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας.
Η ανοικτή επιστολή της ACEA προς τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποτελεί μια τυπική κλαδική παρέμβαση. Σε μια συγκυρία γεωπολιτικής αστάθειας, αυξανόμενου προστατευτισμού και ενεργειακής αβεβαιότητας, η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της ευρωπαϊκής βιομηχανικής ισχύος και της αγοράς αυτοκινήτου. Το μήνυμα είναι σαφές: χωρίς ανταγωνιστικότητα, δεν υπάρχει πράσινη μετάβαση.
Η επιστολή δομείται γύρω από τρεις άξονες: ανοικτές αγορές και εμπορικές συμφωνίες, πραγματιστική αποανθρακοποίηση και αναστροφή της πτώσης παραγωγής. Η ACEA στηρίζει τις συμφωνίες με Ινδία, Mercosur, Αυστραλία και ASEAN και καλεί τα κράτη-μέλη και το Ευρωκοινοβούλιο να επιδείξουν πολιτική βούληση για την κύρωσή τους.
Πίσω από τη ρητορική περί «ανθεκτικότητας», αναδύεται μια βαθύτερη ανησυχία: μήπως η Ευρώπη, επιδιώκοντας στρατηγική αυτονομία, διολισθήσει σε βιομηχανική αποδυνάμωση. Η αυτοκινητοβιομηχανία αποτελεί τον μεγαλύτερο μεταποιητικό κλάδο της ΕΕ. Η υποχώρησή της θα είχε αλυσιδωτές συνέπειες.
Ελεύθερο εμπόριο και γεωπολιτική ισορροπία
Η ACEA υπερασπίζεται ρητά το ελεύθερο εμπόριο, απορρίπτοντας την τάση απομονωτισμού. Η συμφωνία με την Ινδία παρουσιάζεται ως θετικό προηγούμενο, ενώ η Mercosur τίθεται ως δοκιμασία πολιτικής αξιοπιστίας. Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου ΗΠΑ και Κίνα επιδοτούν στρατηγικά τους κλάδους τους, η Ευρώπη δεν μπορεί να λειτουργεί με βιομηχανικό κόστος υψηλότερο και εμπορικά σύνορα κλειστά.
Η πράσινη πολιτική ως ζήτημα οικονομικής ασφάλειας
Η ACEA επαναπροσδιορίζει τη συζήτηση περί κλιματικών στόχων. Δεν αμφισβητεί τη φιλοδοξία, αλλά ζητά να ενσωματωθεί στην έννοια της οικονομικής ασφάλειας. Εάν η παραγωγή μετακινηθεί εκτός Ευρώπης, οι εκπομπές δεν εξαφανίζονται – απλώς εξάγονται.
Η απαίτηση για ευελιξία στους στόχους 2030 και για μηχανισμούς ασφαλείας συνιστά έμμεση κριτική σε μια ρυθμιστική λογική που, κατά την αυτοκινητοβιομηχανία, δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις συνθήκες αγοράς.
Η κρίση παραγωγής και το κοινωνικό αποτύπωμα
Η μείωση παραγωγής κάτω από τα προ πανδημίας επίπεδα δεν είναι απλώς στατιστικό στοιχείο. Αφορά θέσεις εργασίας, περιφερειακές οικονομίες και τεχνολογική υπεροχή. Η γήρανση του στόλου, με μέσο όρο 13 έτη, καταδεικνύει ότι η μετάβαση δεν επιταχύνεται με διοικητικές αποφάσεις μόνο.
Η πρόταση για κίνητρα ανανέωσης στόλου και για μείωση ενεργειακού κόστους συνδέει την κλιματική πολιτική με κοινωνική συνοχή και αγοραστική δύναμη.
Το διακύβευμα για την Ευρώπη
Η επιστολή της ACEA αποτελεί πολιτικό σήμα προς τις Βρυξέλλες: η πράσινη στρατηγική πρέπει να συμβαδίζει με βιομηχανική αναγέννηση. Εάν η Ευρώπη επιδιώξει υψηλούς στόχους χωρίς ανταγωνιστικό περιβάλλον, κινδυνεύει να απολέσει τον κεντρικό της μεταποιητικό κλάδο.
Το ερώτημα δεν είναι αν η Ευρώπη θα γίνει πράσινη. Το ερώτημα είναι αν θα παραμείνει βιομηχανική δύναμη. Και σε αυτό το σταυροδρόμι, η αυτοκινητοβιομηχανία αποτελεί τον καθρέφτη της ευρωπαϊκής ισχύος.
