Αν κάτι κράτησα από τη χθεσινή εβδομαδιαία ανάρτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι η φράση «η κανονικοποίηση της τοξικότητας», και είναι απίστευτο, το πόση αλήθεια μπορεί να κρύβουν αυτές οι λέξεις μαζί, και το πόσο πολύ με ακρίβεια περιγράφουν το πολιτικό σκηνικό, όχι μόνο τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά το πολιτικό σκηνικό την τελευταία σίγουρα δεκαετία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αφορμή την περιπέτεια υγείας του στενού του συνεργάτη Γιώργου Μυλωνάκη, και τα σχετικά δημοσιεύματα που προηγήθηκαν για τον υφυπουργό λίγες ημέρες πριν, ανέδειξε μια πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να αγνοείται: τοξικότητα που σε βάζει μέχρι και την εντατική.
Όμως, αυτή η κανονικοποίηση της τοξικότητας δεν αφορά μόνο τα πολιτικά πρόσωπα, αγγίζει πολύ περισσότερο όλους εμάς που δημοσιολογούμε, είτε μέσω social media- είτε δημόσια, εκφράζοντας ανοιχτά τις πολιτικές μας απόψεις, χωρίς «προστατευτικά φίλτρα». Εκφράζουμε τη γνώμη μας - και γινόμαστε στόχος.
Έχω δεχθεί προσωπικά και ουκ ολίγες φορές, πληθώρα μαζικών επιθέσεων στο Χ και στο Facebook, από ανώνυμους λογαριασμούς, που εμφανίζονται συντονισμένα μέσα σε λίγα λεπτά, συχνά νεοσύστατοι, με κοινά χαρακτηριστικά και συγκεκριμένη στόχευση: ύβρεις, απαξίωση, χυδαιότητα. Πολλά από αυτά τα σχόλια είναι μηνύσιμα, και αρκετές περιπτώσεις έχουν φτάσει μέχρι τις αίθουσες δικαστηρίων, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί το «τίμημα» της ελεύθερης έκφρασης σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα.
Δεν γίνεται όποιος μιλά επώνυμα, με πρόσωπο και άποψη, να στοχοποιείται από μια υπόγεια, καλοσχεδιασμένη πρακτική δολοφονίας χαρακτήρα. Χρειάζονται γερά νεύρα για να αντέξει κανείς αυτή την πίεση, και αυτό το μαφιόζικο κύκλωμα που την επιμελείται και την υλοποιεί, πρέπει να βρεθεί επιτέλους κάποια στιγμή με χειροπέδες ενώπιον της δικαιοσύνης.
Η λύση δεν μπορεί να είναι η ανοχή. Πρέπει να αρθεί η ανωνυμία στο διαδίκτυο και να θεσπιστούν αυστηρότεροι κανόνες για τη διακίνηση ειδήσεων χωρίς διασταύρωση. Η τοξικότητα δεν είναι απλώς πρόβλημα, είναι απειλή για τη δημοκρατία.
