Ο Χάρης Δούκας φαίνεται να επενδύει όλο και περισσότερο σε ένα προσωπικό πολιτικό σχέδιο.
Σχέδιο που όμως δεν απαντά στο βασικό ερώτημα που ήδη συζητείται έντονα στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη και του δημαρχείου Αθηναίων: έχει υπολογίσει το πολιτικό κόστος εάν βρεθεί εκτός ΠΑΣΟΚ;
Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο οι δημόσιες δηλώσεις και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις. Είναι κυρίως οι συσχετισμοί δύναμης. Και οι συσχετισμοί αυτοί στον Δήμο Αθηναίων δεν διαμορφώθηκαν από κάποιο προσωπικό πολιτικό εγχείρημα του Χάρη Δούκα.
Διαμορφώθηκαν από την οργανωμένη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, των στελεχών του, των δημοτικών συμβούλων του και ψηφοφόρων που πίστεψαν ότι εκφράζει την παράταξη.
Αν λοιπόν ο δήμαρχος συνεχίσει να απομακρύνεται πολιτικά από το κόμμα που τον ανέδειξε, τότε το ερώτημα δεν θα αφορά μόνο τη σχέση του με τη Χαριλάου Τρικούπη. Θα αφορά πρωτίστως τη λειτουργικότητα της δημοτικής του πλειοψηφίας.
Τι θα πράξουν οι δημοτικοί σύμβουλοι που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ εάν θεωρήσουν ότι ο επικεφαλής τους δεν εκφράζει πλέον τις πολιτικές αρχές με τις οποίες εξελέγησαν; Θα στηρίζουν αυτόματα κάθε πρόταση; Θα υπερψηφίζουν κάθε πολιτική επιλογή; Ή θα αρχίσουν να διαμορφώνουν διακριτή στάση μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο;
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο Χάρης Δούκας κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν δήμαρχο χωρίς πραγματική πολιτική πλειοψηφία. Έναν δήμαρχο που θα κατέχει τον θεσμικό τίτλο, αλλά θα δυσκολεύεται να εξασφαλίσει τις αναγκαίες συναινέσεις για να περάσει κρίσιμες αποφάσεις.
Και τότε η στήριξη του αριστερού εταίρου, του Κώστα Ζαχαριάδη και της παράταξης της «Ανοιχτής Πόλης», όσο εκκωφαντική και αν είναι επικοινωνιακά, ενδέχεται να αποδειχθεί ανεπαρκής για να καλύψει τα πολιτικά κενά που θα δημιουργηθούν.
Διότι η δημοτική διοίκηση δεν ασκείται με δηλώσεις συμπάθειας και φωτογραφίες πολιτικών προσεγγίσεων. Ασκείται με αριθμούς, πλειοψηφίες και σταθερές συμμαχίες.
Το ακόμη πιο σοβαρό ενδεχόμενο είναι ότι μια παρατεταμένη πολιτική σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ανοίξει συζήτηση ακόμη και στο εσωτερικό της ίδιας της δημοτικής του παράταξης. Όταν ένας επικεφαλής απομακρύνεται από τον πολιτικό χώρο που τον ανέδειξε, αργά ή γρήγορα τίθεται και ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.
Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι σε μια τέτοια εξέλιξη θα υπάρξουν στελέχη και δημοτικοί σύμβουλοι που θα θέσουν ευθέως το ερώτημα αν μπορεί να συνεχίσει να ηγείται της παράταξης ένας δήμαρχος που έχει συγκρουστεί με το κόμμα από το οποίο αντλεί την πολιτική του αναφορά και τη βασική του δύναμη.
Ο Χάρης Δούκας ίσως θεωρεί ότι το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά στο πεδίο των εθνικών πολιτικών συσχετισμών. Όμως η πραγματικότητα του Δήμου Αθηναίων είναι πολύ πιο σύνθετη. Και όσο περισσότερο επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διαφορετικά πολιτικά ακροατήρια τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να βρεθεί τελικά χωρίς σταθερό πολιτικό έρεισμα σε κανένα από αυτά.
Ο Χάρης Δούκας δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί να πατά ταυτόχρονα σε δύο βάρκες: να απολαμβάνει τα πολιτικά οφέλη της παράταξης που τον ανέδειξε και ταυτόχρονα να χαράσσει μια προσωπική διαδρομή αδιαφορώντας για τις συλλογικές αποφάσεις και τις πολιτικές ισορροπίες. Όμως η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα την αλαζονεία ούτε τις υπερβολικές φιλοδοξίες.
Κάποια στιγμή θα κληθεί να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: με ποιους τελικά πορεύεται και ποιον πραγματικά εκπροσωπεί. Γιατί οι συνεχείς προσωπικές πρωτοβουλίες, οι δημόσιες διαφοροποιήσεις και τα πολιτικά ανοίγματα προς κάθε κατεύθυνση δεν συνιστούν στρατηγική. Συνιστούν σύγχυση.
Και η ιστορία έχει δείξει ότι όσοι θεώρησαν πως είναι μεγαλύτεροι από την παράταξη που τους ανέδειξε, συνήθως κατέληξαν πολιτικά μόνοι. Οι καρέκλες μπορεί να διατηρούνται για ένα διάστημα. Η πολιτική νομιμοποίηση όμως χάνεται πολύ πιο γρήγορα. Και τότε το χειροκρότημα των περιστασιακών συμμάχων μάλλον δεν αρκεί…
