Ο πολιτικός Καζαμίας για τη νέα χρονιά δίνει οιωνούς μέχρι το 2031.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά την όποια κυβερνητική φθορά, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη, που «χτίστηκαν» με τοξικότητα και fake news από την αντιπολίτευση, εξακολουθεί να εμφανίζεται χωρίς αντίπαλο. Πολιτικός μονομάχος που στοχεύει να γράψει ιστορία με μία τρίτη σερί εκλογική νίκη, το 2027, και τη διακυβέρνηση της χώρας μέχρι το 2031.
Απέναντί του μια ανίσχυρη, κατακερματισμένη αντιπολίτευση, ένα ασθενές πολιτικό νεφέλωμα που τείνει να περάσει στο φάσμα της… αντιύλης.
Η δυναμική Μητσοτάκη έχει διαμορφώσει ένα τείχος… προστασίας από τους επικίνδυνους κατά καιρούς επίδοξους πολιτικούς εισβολείς όλων των κομμάτων, περιφρουρώντας ταυτόχρονα την ασφάλεια και την πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Μακρά κυριαρχία
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν δυσαρέσκεια για επιμέρους πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής. Είτε για την ακρίβεια που χτυπά ανελέητα τον οικογενειακό προϋπολογισμό είτε για τον ζόφο που αποκαλύπτει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ταυτόχρονα, όμως, το πιο θεαματικό εύρημα των ερευνών είναι η ασθενική, καχεκτική, ξεδοντιασμένη αντιπολίτευση για την οποία η κοινωνία δείχνει να έχει αποφασίσει το πολιτικό τέλος της στην υφιστάμενη μορφή και σύνθεση.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τα υπάρχοντα κόμματα, αλλά και τα αναγγελθέντα, όπως η… Ιθάκη του Οδυσσέα-Τσίπρα που πετά την «κουρελιασμένη» αμφίεση της «νεανικής» περιπέτειας στην οποία έσυρε τη χώρα και φορά την τήβεννο του ώριμου ακαδημαϊκού και συγγραφέα-πολιτικού που επιστρέφει για να… σώσει τη χώρα.
Τον ασυντόνιστο θίασο της αντιπολίτευσης συμπληρώνουν το… θολωμένο ΠΑΣΟΚ, ο διαμελισμένος, ανάπηρος ΣΥΡΙΖΑ με τα υπόλοιπά του στη Νέα Αριστερά, η… τυφλή Πλεύση της Ζωής, ο πολιτικός τσαρλατανισμός του Βελόπουλου, με τα θρησκόληπτα συμπληρώματα της Νίκης και ο παρηκμασμένος πολιτικός αστέρας ορμώμενος εξ Αμερικής, Στέφανος Κασσελάκης.
Στ’ αριστερά της πολιτικής σκηνής, ατάραχος στην έδρα του, ο κομμουνισμός να καταγγέλλει, να διεκδικεί και να κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και στα αγροτικά μπλόκα, ενώ πίσω από τις κουίντες προετοιμάζεται για τη μεγάλη έξοδο α λα Ρίτα Χέιγουορθ το Κίνημα Καρυστιανού.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γίνεται ο εν δυνάμει εφιάλτης όλων, όσο διατηρεί διψήφια διαφορά από την αξιωματική αντιπολίτευση και δεν υπάρχει σαφής και δηλωμένη εσωκομματική αντιπολίτευση.
Παρότι είναι ένας πολιτικός του ρεαλισμού, της τεχνολογίας και της καινοτομίας, δεν διστάζει να φορέσει την μπέρτα του μάγου και να μεταμορφώσει σε… γουρούνια τα δήθεν πρόσωπα της ηθικής στους κομματικούς σχηματισμούς της αντιπολίτευσης.
Όσο για τον Κυριάκο Βελόπουλο, ο οποίος στις δημοσκοπήσεις αναδεικνύεται σε ρυθμιστικό παράγοντα για τα ποσοστά της ΝΔ στη Βόρεια Ελλάδα και ενδεχομένως και στη Θεσσαλία, τον αντιμετωπίζει με σποραδικές, φωτογραφικές αναφορές στον ψευδοπατριωτισμό και τη θρησκοκαπηλία.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από την πρώτη κιόλας ημέρα της… πανηγυρικής εκλογής του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται αντιμέτωπος με το ασύμμετρο καθήκον να αναμετριέται καθημερινά με το φάντασμα του ιδρυτή του κόμματος και τους μύθους του δήθεν υιοθετημένου πολιτικού παιδιού του Ανδρέα Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα. Κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη παραμένουν… παγωμένοι στον χρόνο και μπροστά στην υπαρξιακή τους συρρίκνωση, με ποσοστά καθηλωμένα στο 14%, κωφεύουν στην καταγεγραμμένη εμπλοκή «πράσινων» στελεχών στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και βλέπουν ότι… έρχεται άνοδος στην εξουσία!
Ενεργό ναρκοπέδιο για τον Νίκο Ανδρουλάκη και το όποιο ενδεχόμενο μετεκλογικών συνεργασιών, με το ταξίδι του Τσίπρα προς την Ιθάκη να ταράζει συχνά-πυκνά τον ύπνο του.
Στην Κουμουνδούρου, που κάποτε άγγιξε την πιθανότητα να διαλύσει και να απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ, σήμερα μετριούνται με τη σκιά του εαυτού τους της πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς. Ο Σωκράτης Φάμελλος παλεύει να κρατήσει στον πολιτικό χάρτη το κόμμα του, μετά και την… αλλότρια επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, και να το καταστήσει μικροπαράγοντα κεντροαριστερών πολιτικών συμμαχιών.
Η αυτονομημένη συριζο-αποικία του Στέφανου Κασσελάκη καταρρέει και οι ψηφοφόροι του φυλλορροούν προς πάσα κατεύθυνση, ενώ η Νέα Αριστερά, για όσο έχει την πολυτέλεια, επιλέγει να κολυμπά στα ήρεμα νερά της ιδεολογικής της καθαρότητας, ακόμα και αν κινδυνεύει να πνιγεί μέσα σε αυτά.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιδίδεται σε… ακραίες πτήσεις, ορμώμενη από τη συγκυρία και τη δημοσκοπική άνοδο, ρισκάροντας ότι οι συνεχείς περιδινήσεις ενδέχεται να της προκαλέσουν… ίλιγγο και να τη βυθίσουν κάποια στιγμή σε… πολιτικό κώμα.
Τα πάνω κάτω
Μοναδικό στήριγμα πια για την ετοιμόρροπη αντιπολίτευση είναι ο «αγροτικός ξεσηκωμός». Οι θλιβεροί αντιπολιτευόμενοι γραπώνονται από τα τρακτέρ ευελπιστώντας σ’ ένα μικρό θαύμα. Μήπως μπορέσουν να φθάσουν με αυτά πέριξ του Μαξίμου. Μόνο που στη γωνία τούς περιμένει η Μαρία Καρυστιανού, η οποία δηλώνει ότι δεν θα δεχθεί στο κόμμα-κίνημα, όταν ιδρυθεί, «μολυσμένα» στελέχη από τα υπάρχοντα κόμματα.
Και εκεί, για να προσπεράσουν το… εμπόδιο, θα κληθούν να κάνουν μία μεγαλειώδη κυβίστηση α λα Τσίπρα. Να κηρύξουν το τέλος στην εκστρατεία εκμετάλλευσης των νεκρών των Τεμπών, που οι ίδιοι ξεκίνησαν και υπηρέτησαν με φανατισμό. Να που για μία ακόμη φορά έρχεται η στιγμή ένας κύκλος να κλείσει. Και έξω από τον κύκλο είναι δυστυχώς σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης. Άντε, καλή χρονιά και καλά κρασιά!
