Οι γεωστρατηγικές, πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις επιβεβαιώνουν την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να κινηθεί με στόχο τη διπλωματική αλλά και την αμυντική θωράκιση της χώρας.
Με στρατηγικές συμμαχίες και με στοχευμένα εξοπλιστικά προγράμματα που καθιστούν την επικράτεια ασφαλή λειτουργώντας αποτρεπτικά στο πλαίσιο της προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Οι αναταράξεις και ανακατατάξεις τόσο στην ευρύτερη περιοχή όσο και στην Ευρώπη αλλά και πέραν αυτής δείχνουν ότι ο πρωθυπουργός λειτούργησε με γνώμονα έναν σχεδιασμό που αποσκοπεί στη βελτίωσης της θέσης της χώρας και του ρόλου που διαδραματίζει σε μια ταραγμένη περιοχή αλλά και σε μια διεθνή σκηνή που αλλάζει διαρκώς.
Από την πρώτη στιγμή στήριξε ένα πρόγραμμα που έδωσε ισχυρές βάσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις. Από τα Μιράζ και τα F35 μέχρι την αναβάθμιση των F16 και από τις φρεγάτες Belhara μέχρι τη στήριξη του Στρατού Ξηράς, το σχέδιο που υλοποιείται έρχεται να επιβεβαιωθεί απ’ όλα όσα συμβαίνουν, ενώ σε κάθε περίπτωση αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται και η διπλωματική ισχύς που καταγράφει η χώρα.
Οι στρατηγικές συμμαχίες με ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, η αναβαθμισμένη θέση σε επίπεδο ΕΕ και η παρεμβατικότητα που καταγράφεται είναι στοιχεία που αναδεικνύουν τον ρόλο της Ελλάδας που ενδυναμώνεται και ψηλώνει έχοντας προχωρήσει θέματα όπως ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός στον οποίο αποτυπώνονται και τα ανώτατα δυνητικά όρια της χώρας.
Σε αυτά να προστεθούν και οι ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, η εφαρμογή της μέσης γραμμής νοτίως της Κύπρου και φυσικά η μετατροπή της χώρας και σε ενεργειακό κόμβο μέσα από τις συμφωνίες για το αμερικανικό LNG, τη συμμετοχή της Chevron στις έρευνες νοτίως της Κρήτης για υδρογονάνθρακες αλλά και η εξέλιξη στο Ιόνιο που ήδη βρίσκεται σε τροχιά υλοποίησης.
Στον αντίποδα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, του «όχι σε όλα» και της λογικής των συλλογικοτήτων, αναζητούν ρόλο ύπαρξης και δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ζητήματα εξωτερικής πολιτικής για να ασκήσουν την καταστροφολογική ρητορική και τον λαϊκιστικό λόγο. Η περίπτωση της Βενεζουέλας και του Νικολάς Μαδούρο, χαρακτηριστική. Όσοι παρακολούθησαν την προσπάθεια των κομμάτων –και του ΠΑΣΟΚ– να μεταφέρουν στην εσωτερική πολιτική σκηνή τις εξελίξεις μπορούν εύκολα να κατανοήσουν την κατάσταση που επικρατεί σε αυτά.
Η ουσία είναι ότι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής είναι πολύ σημαντικά για να αποτελούν πεδίο άσκησης επαναστατικής γυμναστικής από κόμματα που εμφανίζονται διατεθειμένα να στηρίζουν ακόμη και δικτάτορες ώστε να ικανοποιήσουν μια μειοψηφία που αυτοπροσδιορίζεται ως αντισυστημική.
