Και τι δεν έχει ακούσει ο Μητσοτάκης περί ενδοτικότητας και υποχωρητικότητας, μόνο που μια ακόμη φορά δικαιώνεται.
Η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για την Τουρκία μπορεί να χαρακτηρίζεται από κάποιους κόλαφος για τη γείτονα, η ουσία όμως είναι ότι δικαιώνει την ελληνική πλευρά που, όπως όλα δείχνουν, κινήθηκε με σοβαρότητα, την ώρα που στο εσωτερικό τα κόμματα της αντιπολίτευσης και όχι μόνο την εγκαλούσαν για υποχωρητικότητα και ενδοτικότητα και ζητούσαν να κάνει παρεμβάσεις στην ΕΕ για τη στάση της Άγκυρας και τα νομοσχέδια για τη «γαλάζια πατρίδα» και όλα τα υπόλοιπα.
Πριν από περίπου δύο εβδομάδες ένα Σάββατο πρωί ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς έλεγε σε πρωινή εκπομπή του REAL FM σχετικά με τα θέματα αυτά ότι πρέπει να περιμένουμε και να δούμε τι θα γίνει σε επίπεδο Ε.Ε. Ενδεχομένως μιλούσε για την έκθεση που τελικά δημοσιοποιήθηκε και δίνει απαντήσεις σε όλους και σε όλα. Εκτός αν κάποιοι θεωρούν πως καταρτίστηκε χωρίς να γνωρίζει κάτι η ελληνική πλευρά.
Και τι λέει αυτή η έκθεση; Ουσιαστικά παίρνει υπόψη της πολλά ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα και τον τρόπο που δρα και κινείται η Τουρκία. Από το casus belli μέχρι τα περί «γαλάζιας πατρίδας» και από τα 12 ναυτικά μίλια και την ΑΟΖ μέχρι τα θαλάσσια πάρκα, τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό και τις παρενοχλήσεις.
Με απλά λόγια, η έκθεση είναι μια καταγραφή των ελληνικών θέσεων από την Ευρώπη στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την έκθεση της κομισιόν για την Τουρκία και των υποχρεώσεών της ως υποψήφιας χώρας. Αρκεί να σημειωθεί ότι στην έκθεση αυτήν καλείται η Τουρκία να απέχει από ενέργειες που παραβιάζουν την κυριαρχία κα τα κυριαρχικά δικαιώματα κρατών μελών της ΕΕ.
Δεν σταματά εκεί. Γίνεται ρητή αναφορά στο casus belli, με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εκφράζει τη βαθιά του ανησυχία για τη στάση της Τουρκίας και την ύπαρξη της απειλής πολέμου κατά της Ελλάδας εφόσον ασκηθεί το νόμιμο δικαίωμα της χώρας μας για επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο.
Η απειλή αυτή χαρακτηρίζεται αδιανόητη την ώρα που το θέμα της «γαλάζιας πατρίδας» αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και εκφράζεται ανησυχία για το σχέδιο νόμου που φέρεται να ετοιμάζει η Άγκυρα με την επισήμανση, που αποτελεί και τη θέση της Αθήνας από την πρώτη στιγμή, ότι αντιτίθεται μια τέτοια κίνηση στο διεθνές δίκαιο και δεν παράγει αποτελέσματα.
Καταγράφονται οι παραβιάσεις και παραβάσεις από την πλευρά της Τουρκίας ενώ το Ευρωκοινοβούλιο κατηγορεί την Άγκυρα για παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων όταν επιχειρεί να εμποδίσει την πρόοδο έργων συνδεσιμότητας αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτόν τα έργα ως ευρωπαϊκά.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό σημείο της έκθεσης αφορά στο τουρκολιβυκό μνημόνιο με το Ευρωκοινοβούλιο να επισημαίνει ότι παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών, είναι αντίθετο με το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα
Έχει και άλλα σημεία εξίσου χαρακτηριστικά. Η ουσία όμως είναι ότι μάλλον κάτι γίνεται σωστά αναφορικά με τον ρόλο της Ελλάδας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και τη θέση της Ε.Ε. στα θέματα που αφορούν τη χώρα μας και τις σχέσεις με την Τουρκία.
Αυτό που έχει σημασία πάντως είναι ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με κορόνες, φωνές και κραυγές πατριωτισμού. Διότι στο τέλος αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα. Και αν κάτι δύσκολα μπορεί –παρά τις όποιες προσπάθειες– να ακυρωθεί είναι το αποτέλεσμα της αμυντικής και διπλωματικής θωράκισης της χώρας που σήμερα βλέπουν όλοι.
