Οι κοινοί τόποι δεν ανακαλύφθηκαν ύστερα από χρόνια διαλόγου. Ανακαλύφθηκαν όταν οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι κανένας από τους δύο δεν φτάνει μόνος του τη ΝΔ.
Στην πολιτική, όπως έχει διδάξει γενιές και γενιές πολιτευτών το καφενείο, μετράνε τα κουκιά. Οταν δεν βγαίνουν, οι επιλογές είναι δύο: ή αναζητάς δικαιολογίες (το κλασικό: όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια) ή αλλάζεις παραμύθι. Η σύγχρονη Κεντροαριστερά στην πατρίδα μας, με αξιοθαύμαστη ευελιξία, επιλέγει και το πρώτο και το δεύτερο. Της φταίνε οι άλλοι, αλλά αλλάζει και το αφήγημα όποτε την εξυπηρετεί, καθώς ανάγκα και θεοί πείθονται. Κάποια στιγμή το είπαμε και… κωλοτούμπα!
Θα πείτε: τι έπαθε ο «Γάτος» μας και φιλοσοφεί; Κάτι ξύπνησε μέσα του διαβάζοντας τον πρώην αντιπρόεδρο των κυβερνήσεων του Αλέξη Τσίπρα, πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και νυν ανεξάρτητο βουλευτή να διαπιστώνει ότι «υπάρχουν όχι μόνο συγκλίσεις αλλά και κοινοί τόποι τόσο ανάμεσα στην Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ όσο και άλλων μικρότερων κομμάτων που αυτοτοποθετούνται αριστερά του Κέντρου».
Και για όσους δεν κατάλαβαν, πέρασε και στο διά ταύτα: «Για να αποφύγουμε την “ιταλοποίηση” της πολιτικής ζωής, οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές, να υπερβούν υποκειμενισμούς, να συνδιαμορφώσουν ένα κλίμα διαλόγου και να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις για τον οδικό χάρτη της δημοκρατικής εξόδου από την πολυκρίση που ζούμε».
Έχουν… αγωνία
Ουάου, που θα έλεγε κι ο Γιάνης Βαρουφάκης, για να μην αλλάξουμε το μικρό όνομα του πρωταγωνιστή. Μέχρι χθες, οι πρωταγωνιστές αυτού του «κοινού τόπου» αντάλλασσαν χαρακτηρισμούς που θα ζήλευε ανώνυμο τρολ του Διαδικτύου. Σήμερα, μαθαίνουμε ότι μοιράζονται την αγωνία για το μέλλον του τόπου. Κάτι που ουδέποτε τους εμπόδισε να διαφωνούν σε κάθε άλλο ζήτημα.
Το ενδιαφέρον στην παρέμβαση Δραγασάκη είναι το timing. Οι κοινοί τόποι δεν ανακαλύφθηκαν ύστερα από χρόνια διαλόγου. Ανακαλύφθηκαν όταν οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι κανένας από τους δύο –ο πρόεδρος Αλέξης και ο θυμωμένος Νίκος– δεν φτάνει μόνος του τη ΝΔ, και ότι μαζί ίσως έχουν καλύτερες πιθανότητες. Η σύγκλιση εδώ δεν είναι προϊόν πολιτικής σκέψης. Είναι προϊόν αριθμητικής, και μάλιστα του δημοτικού.
Αξίζει επίσης να υπογραμμιστεί ότι το επιχείρημα έρχεται συσκευασμένο σε προειδοποίηση: για να αποφύγουμε την «ιταλοποίηση» της πολιτικής ζωής, οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές τους. Υπέροχο. Αν τον έλεγαν Γιώργο Φλωρίδη, θα φώναζαν ότι κινδυνολογεί πως θα μπουν οι Τούρκοι στην Ελλάδα. Και τι ζητείται; Να «υπερβούν υποκειμενισμούς» και να «συνδιαμορφώσουν κλίμα διαλόγου». Δηλαδή, να μη λένε δημόσια αυτά που λένε ιδιωτικά.
Το πραγματικό ερώτημα, φυσικά, δεν αναφέρεται πουθενά: ποιος ηγείται και ποιος υποχωρεί; Ο πρώην πρωθυπουργός που επιστρέφει με νέο κόμμα ή το ΠΑΣΟΚ που θεωρεί τον εαυτό του φυσικό ηγέτη του χώρου; Οι κοινοί τόποι είναι ωραίο μέρος για συναντήσεις, αλλά κανείς δεν έχει ακόμη εξηγήσει ποιος θα κρατάει το κλειδί. Και επειδή οι ψηφοφόροι δεν είναι μεταβιβάσιμοι με ανακοίνωση, όποιος πιστεύει ότι το άθροισμα δύο κομμάτων ισούται με το άθροισμα των ψήφων τους (στις δημοσκοπήσεις) έχει προφανώς να δώσει εξετάσεις στην πρόσθεση.
Η ΝΔ, πάντως, μπορεί να παρακολουθεί με άνεση. Οσο ο αντίπαλος ασχολείται με το ποιος θα ταιριάξει με ποιον, εκείνη κυβερνά. Κανείς δεν κέρδισε εκλογές με σενάρια για κυβέρνηση ηττημένων κ.ο.κ. Οι εκλογές κερδίζονται στις κάλπες, με ψήφους, με πρόγραμμα και με πρόσωπο που πείθει. Οταν βγουν αυτά, τα κουκιά θα βγουν και μόνα τους. Αλλιώς… θα φταίνε οι άλλοι!
Βία στα σχολεία…
Ένα 14χρονο παιδί χτυπήθηκε τόσο βάναυσα από συμμαθητή του, που κατέληξε με σοβαρό τραυματισμό στο νεφρό. Μια 13χρονη βρέθηκε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο έπειτα από καβγά με συνομήλικη. Ενας 82χρονος έχασε τη ζωή του ύστερα από συμπλοκή με έναν 76χρονο, για μια ξαπλώστρα. Και ένας 27χρονος μαχαίρωσε με σουγιά και σκότωσε την 25χρονη πρώην σύντροφό του.
Ελεος! Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να αποτελέσει η βία πρώτο θέμα στην ελληνική κοινωνία; Ο «Κόκκινος Γάτος» δεν θα κρυφτεί πίσω από καμία γλάστρα. Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται και θέλει μεγάλη προσοχή.
… και στην παραλία!
Και μετά έρχεται η ξαπλώστρα. Εδώ η ειρωνεία είναι τόσο σκληρή, που δεν χρειάζεται να τη σκηνοθετήσει κανείς. Δύο άνθρωποι που μαζί μετρούν 158 χρόνια ζωής, στην ηλικία που θα περίμενε κανείς λίγη ηρεμία, λίγη σοφία, συγκρούστηκαν για ένα κομμάτι πλαστικό και ύφασμα στην άμμο. Και ο ένας δεν γύρισε στο σπίτι.
Θα ήταν βολικό να ρίξουμε το φταίξιμο σε έναν μόνο υπεύθυνο. Στην πολιτεία που δεν προλαβαίνει, στο σχολείο που δεν προσέχει, στην οικογένεια που δεν μιλά, στα social media που διαφημίζουν το θράσος.
Ολοι έχουν μερίδιο: χρειάζονται σχολεία που παίρνουν στα σοβαρά τον εκφοβισμό και τη σχολική βία πριν φτάσει στο νοσοκομείο, γονείς που ρωτούν, ακούν και καθοδηγούν, θεσμοί που δεν κάνουν πως δεν βλέπουν και ενήλικες που δίνουν το παράδειγμα της ψυχραιμίας που ζητούν από τα παιδιά.
Ααα, η αλήθεια να λέγεται
«Ερχεται ο κάθε τσαρλατάνος, ο κάθε εγκληματίας, παίρνει μια κουβέντα και λέει “κβαντική ιατρική”. Συγγνώμη για την έκφραση, π@π@ρια μάντολες. Δεν υπάρχει αυτό»! Τάδε έφη Παύλος Πολάκης για το θέμα των ημερών. Αλήθεια, λέτε να του απαντήσει η ολιστική κβαντική παιδίατρος ή απαντά μόνο στον Αδωνι Γεωργιάδη;
