Ο Αλέξης Τσίπρας πίστευε -έτσι φαίνεται- ότι και μόνο η ανακοίνωση του κόμματός του θα προκαλούσε ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών.
Σε αυτήν την πρόβλεψή του απέτυχε. Και εκεί που είχε προετοιμαστεί για έναν αγώνα 100 μέτρων, τώρα είναι αντιμέτωπος με έναν μαραθώνιο.
Η «μεγάλη πορεία»
Στο πλαίσιο αυτό, με τη ΔΕΘ να ανήκει πλέον στο παρελθόν, οι συνεργάτες του λένε στους δημοσιογράφους ότι «ο πρόεδρος ξεκινά περιοδείες».
Το εμφανίζουν κάτι σαν τη… μεγάλη πορεία του Μάο, καθώς ορισμένοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν το κομμουνιστικό παρελθόν, παρά το ότι βολεύτηκαν μια χαρά τα προηγούμενα χρόνια στα σαλόνια της εξουσίας. Η ουσία για τον επικεφαλής της ΕΛΑΣ είναι ότι με την επιστροφή του ούτε τα χειμερινά ανάκτορα κατέρρευσαν -το Μαξίμου στέκει αγέρωχο-, ούτε η Χαριλάου Τρικούπη, ούτε καν τα μικρότερα κόμματα της Κεντροαριστεράς.
Απλά συγκεντρώνει πέριξ της Αμαλίας τα ρετάλια του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ο ίδιος είχε διαλύσει. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Και τώρα μοιράζεται την αγωνία του Νίκου Ανδρουλάκη για τη… βελόνα.
Το νέο κόμμα
Με το πρώτο τετράμηνο του νέου φορέα συμπληρωμένο, τα συμπεράσματα και οι οιωνοί είναι κάτι σαν τον… χειμώνα που έρχεται. Οπως έχετε διαβάσει στον «Κόκκινο Γάτο», αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι ο αρχηγός δεν αρέσει, τα στελέχη δεν τραβάνε, πρόγραμμα δεν έχει κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.
Γι’ αυτό οι χορηγοί -συγγνώμη, οι εθελοντές-υποστηρικτές- αναζητούν νέες ιδέες. Και μιας και το καλοκαίρι τελείωσε, είπαν να βγάλουν τον πρόεδρο Αλέξη στον λαό. Τουλάχιστον να δώσουν θέαμα. Η έξοδος στην επαρχία και οι περιοδείες ανά την Ελλάδα πλασάρονται από το προεδρικό επιτελείο ως μια λυτρωτική επιστροφή στις «ρίζες» και στον απλό κόσμο, θυμίζοντας γραφικές κομματικές εξορμήσεις περασμένων δεκαετιών.
Ωστόσο, η ελληνική περιφέρεια του 2026 δεν είναι ούτε πεδίο ιδεολογικής αφύπνισης ούτε θερμοκήπιο για επίδοξους σωτήρες.
Ο κόσμος στα χωριά και στις πόλεις της επαρχίας δεν ψάχνει για στελέχη που αναζητούν άλλοθι επανένταξης, ούτε εντυπωσιάζεται από επικοινωνιακές φιέστες που στήνονται για τα τηλεοπτικά συνεργεία των Αθηνών.
Ειδικά όταν εμφανίζονται πολιτικά πρόσωπα που κουβαλούν στην πλάτη τους μια ολόκληρη περίοδο διακυβέρνησης γεμάτη απογοητεύσεις και κωλοτούμπες, συνοδευόμενα από μαθητευόμενους μάγους, η υποδοχή δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι θερμή ή… επαναστατική.
Σε κενό αέρος
Το βασικότερο πρόβλημα σε αυτή την πολυαναμενόμενη «μεγάλη πορεία» δεν είναι οι κράμπες στα πόδια. Είναι ότι ο μαραθωνοδρόμος έτρεξε τα πρώτα 400 μέτρα με ρυθμό σπριντ και τώρα είναι ήδη λαχανιασμένος. Ενα κόμμα δεν στέκεται στα πόδια του επειδή μαζεύει τα κομμάτια ενός διαλυμένου μηχανισμού και τα βαφτίζει «ανασύνταξη».
Χρειάζεται κάτι που να μοιάζει με πρόγραμμα, όχι απαραίτητα καλό, αρκεί να υπάρχει. Στην ΕΛΑΣ, μέχρι στιγμής, το μόνο κοστολογημένο είναι τα έξοδα των περιοδειών, για τα οποία όμως δεν λένε ούτε πόσα είναι ούτε ποιος τα πληρώνει.
Οσοι περίμεναν πρόταση για το παραγωγικό μοντέλο, την ενεργειακή κρίση ή τη στεγαστική πίεση εξακολουθούν να περιμένουν.
Αντ’ αυτού, άκουσαν μόνο ένα σύνθημα με τη λογική «να φύγουν οι άλλοι για να έρθουμε εμείς», που θα ταίριαζε εξίσου σε κάθε κόμμα των τελευταίων τριάντα ετών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ο ίδιος ο αρχηγός του νέου φορέα διέλυσε.
Το χειμερινό σκηνικό που διαμορφώνεται προμηνύει μια παρατεταμένη κρίση ταυτότητας στο κόμμα Τσίπρα, όπου ούτε οι περιοδείες ούτε τα επικοινωνιακά τεχνάσματα μπορούν να κρύψουν την αλήθεια: η εποχή των εύκολων αφηγημάτων έχει περάσει ανεπιστρεπτί και η φθορά του χρόνου λειτουργεί πολλαπλασιαστικά εναντίον όσων αδυνατούν να καταλάβουν ότι η κοινωνία έχει προχωρήσει μπροστά.
Γι’ αυτό και, παράλληλα στην Αμαλίας, ψάχνουν για πρόσωπα που θα μπορέσουν να δώσουν βάθος στην ομάδα και να κερδίσουν τη συμπάθεια ή το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Οι ώρες τηλεοπτικού αέρα κάπως πρέπει να γεμίσουν και αυτό είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας που οι επιτελείς του Αλέξη δεν πρέπει να χάσουν, για να μη χαθούν.
ΕΛΑΣ ο Πάνας
Στη Χαριλάου Τρικούπη τις τελευταίες εβδομάδες βρίσκεται σε εξέλιξη… διαγωνισμός κομματικής γεωγραφίας.
Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς ότι άλλοι κοιτάζουν προς την Αμαλίας, όπως ο Πάνας που βλέπει την ΕΛΑΣ, και άλλοι στρέφουν το βλέμμα προς τη Δούρου και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι μιλούν για «συνεργασία», δείχνοντας στον θυμωμένο Νίκο τα όρια της αυτόνομης πορείας και ότι δεν πιστεύουν και πολύ πως το ΠΑΣΟΚ θα τα καταφέρει μόνο του.
Ούτε πριν ούτε μετά τις εκλογές, οπότε το κόμμα θα πρέπει να αποκτήσει πολιτική συνεργασιών και να μη φαντάζεται πρωτιά από τις πίσω θέσεις των δημοσκοπήσεων.
ΣΥΡΙΖΑ η Βάσια
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ενδεχομένως να είναι ένα κόμμα με το οποίο θα μπορούσαμε να συζητήσουμε προγραμματικά», δήλωσε στο ραδιόφωνο του Alpha η Βάσια Αναστασίου, που ξέρει να τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της.
Και μόνο το γεγονός πως επέλεξε την επομένη των δηλώσεων Πάνα καθιστά προφανές το ότι ήθελε να συντηρήσει την κουβέντα.
Σε κάθε περίπτωση, στο ΠΑΣΟΚ οι μισοί λένε ότι «δεν μπορούμε να αφήσουμε όλο τον χώρο στον Τσίπρα» και οι υπόλοιποι ότι «η Δούρου έχει πιο καθαρό προφίλ και μεγαλύτερη ανάγκη για συνεργασία και ανοίγματα».
Το παιχνίδι έχει ξεκινήσει και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
«Οχι» σε όλα ο θυμωμένος Νίκος
Η συνταγματική αναθεώρηση είναι μια χρονοβόρα και ουσιαστική διαδικασία, η οποία δεν θα πρέπει να αφήνεται να περνά χωρίς να γίνονται κάθε φορά έστω και λίγα βήματα.
Δυστυχώς, ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε, αντί της θεσμικής οδού, το μικροκομματικό μονοπάτι της άρνησης για επικοινωνιακούς λόγους.
Παρότι βλέπει ότι το θυμωμένο προφίλ δεν τον έχει οδηγήσει πουθενά.
Κρίμα για το ΠΑΣΟΚ, που έχει κυβερνήσει τη χώρα και τα στελέχη του γνωρίζουν τη σημασία των μεγάλων αλλαγών. Και τους κινδύνους που εγκυμονούν όταν το πολιτικό σύστημα δεν τολμά.
