Την Τρίτη το μεσημέρι έγινε γνωστό το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Εκθεση για την Τουρκία.
Ενα ψήφισμα που δικαιώνει τις ελληνικές θέσεις και επικρίνει τη στάση της Αγκυρας συνολικά. Και για την εντός εφαρμογή κανόνων κράτους Δικαίου και για τη συμπεριφορά της έναντι των γειτόνων.
Το casus belli, η «Γαλάζια Πατρίδα», τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και η κυριαρχία τίθενται επί τάπητος, όπως και το θέμα του τουρκολιβυκού συμφώνου, για το οποίο επαναλαμβάνεται η ευρωπαϊκή θέση ως προς την παραβίαση του διεθνούς δικαίου αλλά και τη μη παραγωγή έννομων αποτελεσμάτων.
Ξύπνησε άραγε μια ημέρα ο Ισπανός ευρωβουλευτής που εισηγήθηκε το σχετικό ψήφισμα; Ή μήπως έλαβε μεγάλη πλειοψηφία κατά την ψηφοφορία έτσι διότι απλά έτυχε;
Μήπως τελικά αυτό που επαναλαμβάνουμε διαρκώς, δηλαδή ότι η εξωτερική πολιτική δεν είναι για μικροκομματικά παιχνίδια και πολιτικούς καιροσκοπισμούς, επιβεβαιώνεται από ανάλογες εξελίξεις;
Ακούγαμε το τελευταίο διάστημα προτροπές με το δάχτυλο τεντωμένο, από την αντιπολίτευση για προσφυγή στην ΕΕ προκειμένου να αντιμετωπιστεί το σχέδιο νόμου που ετοιμάζει η κυβέρνηση Ερντογάν για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Βλέπουμε όμως ότι στο ψήφισμα γίνεται αναφορά και επικρίνεται έντονα η τουρκική πλευρά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συγκεκριμένες αναφορές, παρότι το εν λόγω σχέδιο δεν έχει γίνει γνωστό πέρα των δημοσιευμάτων σε τουρκικά ΜΜΕ.
Ετυχε άραγε αυτό; Ή μήπως είναι σύμπτωση η αναφορά στο casus belli; Ή μήπως τελικά η διπλωματία και η εξωτερική πολιτική δεν ασκούνται με φωνές και κραυγές από (υπερ)πατριώτες που απλά πλειοδοτούν όπως κάνουν και σε άλλα ζητήματα εντός Ελλάδας;
Και εδώ προκύπτει και πάλι το ερώτημα: Πόθεν προκύπτουν τα περί ενδοτισμού και υποχωρητικότητας; Διότι καλές είναι –λέμε τώρα– οι ατάκες, «καλά» τα αντιπολιτευτικά αφηγήματα, αλλά κάπου πρέπει να υπάρχει και η πραγματικότητα, αυτή που στο τέλος στέλνει τους καταγγέλλοντες στον κουβά.
Θα πουν κάποιοι ότι το ψήφισμα τάσσεται υπέρ των σχέσεων με την Τουρκία και επιδιώκει τον διάλογο και όλα τα σχετικά. Ναι, έτσι είναι. Τι σημαίνει όμως αυτό; Υπήρξε ποτέ κάποιος που να τάχθηκε κατά του διαλόγου και των σχέσεων –και της Ευρώπης και της Ελλάδας– με την Τουρκία; Εχει προτείνει κάποιος να πάμε να πάρουμε την Πόλη; Ή να διακοπούν οι σχέσεις Ευρώπης-Τουρκίας;
Σε κάθε περίπτωση, η ουσία είναι ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παίρνει θέση. Και υιοθετεί τις ελληνικές θέσεις όπως αυτές καταγράφονται στο σύνολό τους ως προς τις σχέσεις και τις κινήσεις της Τουρκίας. Εκτός αν διαφωνεί κανείς και με αυτές.
Οφείλουμε να σημειώσουμε όμως και κάτι ακόμη. Τον τρόπο που ψήφισαν οι Ελληνες ευρωβουλευτές. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έδωσε συγκεκριμένα στοιχεία που έχουν ως εξής:
Υπέρ ψήφισαν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Κατά του ψήφισαν οι ευρωβουλευτές της Πλεύσης Ελευθερίας και της Νίκης, ενώ απείχαν ο ευρωβουλευτής της Ελληνικής Λύσης και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και η ευρωβουλευτής Αφροδίτη Λατινοπούλου. Το γιατί αφορά τους ίδιους.
Κακά τα ψέματα. Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και από τις εξελίξεις, ειδικά όταν μιλάμε για μια περιοχή όπως αυτή που βρισκόμαστε και στην οποία οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και αναταράξεις δεν σταματούν.
