Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πιστωθεί την ευρωπαϊκή καταδίκη της Τουρκίας, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει τη διεθνοποίηση των τουρκικών προκλήσεων.
Η κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα, η επιμονή της Άγκυρας στο αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και η ανάγκη διαρκούς ευρωπαϊκής στήριξης προς την Ελλάδα και την Κύπρο αποτελούν κρίσιμα ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Σε αυτό το περιβάλλον, κάθε ευρωπαϊκή απόφαση που καταδικάζει τις τουρκικές διεκδικήσεις αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Ωστόσο, η εξωτερική πολιτική δεν προσφέρεται για μικροκομματική εκμετάλλευση ούτε για επικοινωνιακές ασκήσεις ιδιοκτησίας εθνικών επιτυχιών. Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος από τις Βρυξέλλες επιχείρησε να εμφανιστεί σχεδόν ως ο πολιτικός πατέρας της ευρωπαϊκής καταδίκης της Τουρκίας, λες και η μάχη απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις ξεκίνησε προχθές και όχι μέσα από μια μακρά και συστηματική διπλωματική προσπάθεια της χώρας.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, συμμετέχοντας στη Σύνοδο των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, υποστήριξε ότι η καταδίκη της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη νομοθετική κατοχύρωση της «Γαλάζιας Πατρίδας» ήρθε ύστερα από πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Παράλληλα κάλεσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιδιώξει ανάλογη αναφορά και στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τονίζοντας ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Ο κ. Ανδρουλάκης αναφέρθηκε επίσης στις διαπραγματεύσεις για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, ζητώντας να μην υπάρξουν περικοπές στα Ταμεία Συνοχής και στην Κοινή Αγροτική Πολιτική.
Η παρέμβαση θα μπορούσε να θεωρηθεί απολύτως θεμιτή, αν δεν συνοδευόταν από την προσπάθεια να παρουσιαστεί μια εθνική επιτυχία ως κομματικό παράσημο. Γιατί όταν μιλάμε για την αντιμετώπιση της Τουρκίας, το ζητούμενο είναι η ενίσχυση της εθνικής γραμμής και όχι η καταμέτρηση κομματικών πόντων στις Βρυξέλλες.
Όταν το ΠΑΣΟΚ ανακαλύπτει επιτυχίες, συνήθως έχουν ήδη συμβεί
Υπάρχει μια σταθερά στις παρεμβάσεις του Νίκου Ανδρουλάκη. Όταν προκύπτει μια θετική εξέλιξη για τη χώρα, η πρώτη του αντίδραση δεν είναι να εξηγήσει πώς θα ενισχυθεί περαιτέρω. Είναι να αναζητήσει τρόπο να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ είχε καθοριστικό ρόλο σε αυτήν. Κάπως έτσι, η καταδίκη της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρουσιάστηκε περίπου ως αποτέλεσμα κομματικής πρωτοβουλίας και όχι ως συνέχεια της συνολικής ευρωπαϊκής πίεσης που ασκείται τα τελευταία χρόνια απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις.
Η ειρωνεία είναι ότι ο κ. Ανδρουλάκης εγκαλεί τον πρωθυπουργό να πετύχει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αυτό που ήδη αποτελεί σταθερή επιδίωξη της ελληνικής διπλωματίας σε κάθε ευρωπαϊκό φόρουμ. Λες και η κυβέρνηση ξύπνησε χθες και πληροφορήθηκε σήμερα ότι υπάρχει ζήτημα με τη «Γαλάζια Πατρίδα». Λες και οι συνεχείς παρεμβάσεις, οι διεθνείς συμμαχίες και η συστηματική ανάδειξη της τουρκικής παραβατικότητας είναι μια υπόθεση που ξεκίνησε μετά από ανακοίνωση της Χαριλάου Τρικούπη.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι άλλο. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μοιάζει να αντιμετωπίζει ακόμη και τα εθνικά θέματα μέσα από το πρίσμα της αντιπολιτευτικής βαθμολογίας. Αντί να αναδείξει τη σημασία της ευρωπαϊκής καταδίκης της Τουρκίας ως νίκη της χώρας, προτίμησε να στήσει μια ακόμη σκηνή πολιτικού ανταγωνισμού με πρωταγωνιστή τον εαυτό του. Και κάπως έτσι, μια υπόθεση που θα μπορούσε να αναδείξει την εθνική ενότητα απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό, μετατράπηκε σε άλλη μία προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να πείσει ότι βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων. Το πρόβλημα είναι ότι όσο περισσότερο προσπαθεί να το αποδείξει, τόσο περισσότερο δίνει την εντύπωση ότι κυνηγά τον ρόλο που δεν του αναγνωρίζουν οι εξελίξεις.
