Η εποχή που ο φιλελευθερισμός μπορούσε να λειτουργεί ως διαχειριστής των δεικτών και των αγορών έχει παρέλθει.
Όπως επισημαίνει ο Ντάρον Ατζέμογλου στο βιβλίο του «What Happened to Liberal Democracy?», οι δημοκρατικοί θεσμοί αποδυναμώνονται όταν αποκόπτονται από τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης. Και αυτό είναι πλέον ένα ζήτημα που αφορά τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ασφαλώς και την Ελλάδα παρά την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Προκειμένου αυτή η κυριαρχία να συνεχιστεί χρειάζονται βαθιές, δομικές παρεμβάσεις. Χρειάζεται η ανάδειξη ενός «φιλελευθερισμού της εργασίας» τύπου Ρούσβελτ. Η κυβέρνηση καλείται να ξεπεράσει την τεχνοκρατική ουδετερότητα, ειδικά σήμερα που η κοινωνία πιέζεται από το κόστος ζωής.
Οι μεταρρυθμίσεις απαιτούν αποφασιστικές, θεσμικές ρυθμίσεις απέναντι στα ολιγοπώλια και τα καρτέλ που στρεβλώνουν την αγορά και περιορίζουν τον υγιή ανταγωνισμό. Η ψηφιακή μετάβαση δεν μπορεί να είναι απλώς μια διοικητική επιτυχία· οφείλει να μεταφράζεται σε ενίσχυση των δεξιοτήτων και των εισοδημάτων της μεσαίας τάξης.
Οι ίσες ευκαιρίες προϋποθέτουν γενναίες επενδύσεις στη δημόσια υγεία και την παιδεία. Αν δεν γίνουν παρεμβάσεις που θα προσφέρουν άμεσα λύσεις στη στεγαστική κρίση και στις αυξήσεις, ο λαϊκισμός παραμονεύει. Συνεπώς, απαιτείται ισχυρή πολιτική παρέμβαση που θα διασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη μετουσιώνοντάς τη σε οικονομική ευημερία για όλους.
