Είναι πρόδηλον ότι το κόμμα «ΕΛΑΣ» αυτοαναγορεύεται ως οιονεί αξιωματική αντιπολίτευση μολονότι δεν φέρει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση δρα όμως, ωσεί παρών, δοθέντος ότι υπερπροβάλλεται εκ του κατεστημένου των Μέσων Μαζικής ενημερώσεως, έχοντας κατ’ ουσίαν, διεμβολίσει το επί μακρόν, καθηλωμένο Πασόκ, εις μικρά ποσοστά, με πρακτικό αποτέλεσμα, να πηδαλιουχεί την κατακερματισμένη εν Ελλάδι κεντροαριστερά.
Η καθοριστική κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, με τη δορά του κόμματος Σύριζα τότε, νυν με την αλλοτριομορφοδίαιτη εκδοχή του, φέρεται να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία και να συνομιλεί ευθέως με τα υπολειπόμενα κοινοβουλευτικά κόμματα, καίτοι, εισέτι δεν εκπροσωπείται κοινοβουλευτικά, πέραν από μεμονωμένους, Βουλευτές, άρτι αποσχισθέντες εκ του άρματος του Σύριζα, οίτινες, ομνύουν, εκ προοιμίου, πίστη προς τον ηγέτης της, παρά την, εκ του αποτελέσματος αποδεδειγμένη, κίβδηλην αριστερεπώνυμη, φενάκη, την οποία πρεσβεύει.
Ο ιδιάζον, φύρδην μύγδην, χαρακτήρας, του ΕΛΑΣ, με τον, ιδεολογικώς ανερμάτιστο, επικεφαλής του, προκαλεί τουλάχιστον θυμυδία, εις τους νουνεχείς και εχέφρονες ψηφοφόρους, διότι εναργώς διαγιγνώσκουν εις την όψη του, έναν καιροσκόπο πολιτικό, τέως «ατυχήσαντα» Πρωθυπουργό (νόθευση της ετυμηγορίας της λαϊκής κυριαρχίας κατά το επίμαχο δημοψήφισμα, εν έτει 2015, το αιφνίδιο κλείσιμο των τραπεζών, ακραίος έλεγχος ορίων ανάληψης μετρητών, ένεκεν και συνεπεία, εγκληματικής ολιγωρίας ουσιώδης διαπραγματεύσεως του χρέους, η κατάπτυστος συμφωνία των Πρεσπών), πλην όμως επιδέξιου κυβιστιστή, δεξιοτέχνη, ραδιούργου και αποτελεσματικού λαοπλάνου.
Τούτο δε συμπυκνούται εύγλωττα, εις τον πεπλησμένο αντιφάσεις δημόσιο λόγο του και εις την επιστράτευση ήκιστα πειστικών επιχειρημάτων προς την κοινή γνώμη, καθ’ όσον αφορά τα ακανθώδη και καίρια ζητήματα τα οποία καταταλανίζουν τους πολίτας, ειδικότερον την χαίνουσα πληγή των ανθρωποβόρων πλειστηριασμών, τα ευαίσθητα εθνικά θέματα, την μόνιμη απειλή και επεκτατική τάση της γείτονος χώρας, την εκτίναξη των τιμών σε βασικά προϊόντα, τα ζέοντα προβλήματα υγείας, η ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών, η έξαρση της εγκληματικότητας, και εν γένει η ασφυκτική, ανθυγιεινή και παθογόνα κατάσταση την οποία σήμερον, εκόντες άκοντες, βιώνωμεν.
Ραδίως συνάγεται εκ των λεγομένων του ιδίου αλλά και των τελούντων εν διατεταγμένη υπηρεσία, ακροβολισμένων, κυμβάλων αλαλαζόντων, υπέρ της κομματικής γραμμής, ότι ο ίδιος επιλανθάνεται της ιδικής του διακυβερνήσεως, αποσείει τας ευθύνας του, απλώς κατασκευάζει τον μύθο του και εξακολουθεί απροσκόπτως να παραπλανά τον ελληνικό λαό, δια τον τοκετό ενός καινοφανούς κόμματος, ψιμυθιώνοντας απλώς επικοινωνικώς την επίφαση της πολιτικής του ρητορικής.
Η αναβίωση των οιχομένων συνθημάτων περί του «μπαμπούλα» της λαομίσητης ακροδεξιάς, η αναβίωση μιας πολυφθαρμένης ψευδεπίγραφα προοδευτικής ατζέντας όπως : περί την ανυπαρξίας συνόρων, περί κιβδήλου δήθεν ανθρωπισμού, περί της προνομίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συστοίχως με το θρυλούμενο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, αποτελούν το πρελούδιο του πυρήνα της επαναλαμβανόμενης συνθηματολογίας του 2015, περιαπτομένου, του μανδύου της υποσχεσιολογία.
Ο κ. Τσίπρας, εξαπολύει επίθεση και ασκεί δριμεία κριτική κατά της λειτουργικώς ανεξαρτήτου Δικαιοσύνης ως ρητώς το άρθρο 26 του Συντάγματος, επιτάσσει, εξαπατώντας τον Ελληνικό λαό, δηλαδή καθίσταται επιλήσμων κατά το δοκούν και περίσταση, το τι συναίβενε επί των ημερών της διακυβερήσεώς του, προσπαθώντας αλυσιτελώς αυτήν την φορά να καταπείσει την κοινή γνώμη, ότι το πολύφερνο «ΕΛΑΣ», θα αλλάξει άρδην και ράγδην το πολιτικό σκηνικό θα εκριζώσει το κατεστημένο και θα επιφέρει ένα ισχυρό πλήγμα εις το μαλακό υπογάστριο της διεφθαρμένης Κεντροδεξιάς.
Απορίας δε άξιον, καθίσταται πώς τα Μ΄.Μ.Ε αναγορεύουν ένα εξοικονοβουλυετικό κόμμα σε ισότιμο συνομιλητή με την κυβέρνηση το οποίο διαγκωνίζει ευθέως και μάχεται κατ’ αντιμωλίαν, με το θεσμικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.
Εν άλλοις λόγοις, η υφιστάμενη αυτή κατάσταση σωρεύει πολλά ερωτηματικά δια τι εν τοις πράγμασι και τω όντι συμβαίνει εις την Ελλαδική πολιτική κονίστρα, και πώς ορισμένα κόμματα εμφανίζονται αυτοκλήτως, πόθεν αρύεται η υπερεξουσία τους, και τι άραγε ευαγγελίζονται να πράξουν δια τον Ελληνικό τόπο.
Εν κατακλείδι, η Πατρίδα μας, έχει ανάγκη από μία αστεμφή κυβέρνηση, με προοπτική σταθερότητας, αξιοπιστία, διεθνής αναγνωρισιμότητα και σοβαρότητα, η οποία θα παραδέχεται τα σφάλματά της, θα πράττει οξεία αυτοκριτική και δεν θα ερυθριά ή ενδοιάζει να προβαίνει σε ρηξικέλευθες τομές, ή θα απονέμει εσωτερικώς δικαιοσύνη, χωρίς φόβο και πάθος προκειμένου να εξυγιάνει θεσμικώς τα όργανά τους, επί τω τέλει να ενδυναμωθεί και να παραμείνει εις την πηδαλιούχηση της χώρας, αν και εφόσον ο Ελληνικός λαός το απαιτεί και το βούλεται και βουλεύεται, ως εκ τούτου, αναποδράστως, ο καιρός γαρ εγγύς.
