Είναι πρόδηλον, ότι το ψαθυρό κεκτημένο της Δημοκρατίας, εξ αντιδιαστολής του οιχομένου ολοκληρωτισμού εάσαντος δυσεξίτηλα τραύματα εις τα έθνη, ερείδεται εις την απρόσκοπτην δυνατότητα ελευθέρας εκφράσεως και διαδόσεως στοχασμών, εκπεφρασμένων δια ορθολογιστικών επιχειρημάτων.
Το ακροθίνιον της ελευθερίας καθίσταται ανυπερθέτως ο σεβασμός και η ανοχή της ετέρας απόψεως του εκασταχού αντιφρονούντος, η ειρηνική συνύπαρξη ετερόκλητων γνωμών και η δια διαβουλεύσεων και διαλόγου, κρατούσα άποψη, όπερ και τούτο συγκροτεί και την κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία, καθότι εντέλλεται περί της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας, ο
κυρίαρχος λαός.
Σήμερον όμως βαίνωμεν προς ένα τηλικούτο ολισθηρό μονοπάτι άκρατου εθνομηδενισμού, αμφισβητήσεων παραδοσιακών αξιών και αρχών, εξοβελισμού ανθρωποκεντρικών αξιών και ενστερνισμού ενός νεοπαγούς ολοκληρωτισμού, συγκειμένου, εις τον «πολύφερνον» μετανθρωπισμό της μετανεωτερικότητας.
Ο αρτιφανής αυτός αρτιοσκληρωτικός τρόπος σκέψεως, εκπροσωπείται από χρεοκοπημένα ιδεολογήματα του παρελθόντος, διαρρήδην αρνητές της δυναμικής παραδόσεως εις το χρόνο, αλλά και της εν γένει ελικοειδούς ερμηνεία του χρόνου, φρονώντας ότι οφείλωμεν ως λαοί, τουντεύθεν, να βώμεν αορίστως, προς μία ολική, άρδην και ράγδην, απροσδιόριστη ανακαίνιση του κόσμου, αγνοώντας όμως θεμελιώδεις διαχρονικές επιστημονικές και φιλοσοφικές σταθερές και άνευ υποδείξεως μίας ενδεδειγμένης αστεμφούς, εν τω χρόνω, μεθοδολογίας προς επίτευξη της περιλαλήτου αυτής ταύτης μεταβάσεως.
Οι διαπρύσιοι κήρυκες αυτών των ιδεοληψιών της ακραιφνούς αριστεράς αναμίξεις με ακραία στοιχεία του Ισλάμ αποτελούν ακροβολισμένα ανά την ευρώπη θύλακες-δίκτυα, με έντονο αντισημιτικό χαρακτήρα, τα οποία συντεταγμένα, αποκηρύττουν συλλήβδην την νεωτερικότητα, υπολαμβάνοντας την, ως την ένοχο μήτρα του επαχθούς τοκετού των δύο παγκοσμίων πολέμων, εξ ού και πειρώνται ακραιφνώς, εις το να συμπήξουν, ένα καινοφανές, πλην απολυτοποιημένο δόγμα, ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως, ένθα ή διαφορετική άποψη ήθελε ποινικοποιείται απηνώς και ο τολμητίας αντιφρονών, θα παραπέμπεται αμελλητί, προς την κλίνη του προκρούστη, ως αντιρρησίας και εξοστρακιστέος.
Ως εκ τούτου, η σύγχρονη μάστιγα της εθνοφοβίας, του αντισημιτισμού και του αντικληρικαλισμού, διαλέγεται με το φοντομενταλιστικό θεοκρατικό Ισλάμ το οποίο διαπλέκεται με τα ιδεολογικώς απροσδιόριστα γκρουπούσκουλα της εθνομηδενιστικής αριστεράς, ήτις αρνείται πεισματικά να συνειδητοποιήσει ότι ο τροφός και εν ταυτώ, η γενεσιουργός αιτία, των κοινωνικών εκρήξεων και των σύγχρονων πολιτικών αδιεξόδων καθίσταται η αποτυχημένη πολιτική των ανοικτών συνόρων και της ανυπάρκτου μεταναστευτικής πολιτικής.
Η εργαλειοποίηση της ενδημούσης οικονομικής κρίσης και η επιβουλή της αγνοίας της νεότητος, εκ μέρους ορισμένων «αριστερών» κομμάτων, τόσο εν τη πατρίδι μας όσο και αλλαχού, επενδύουν, προς την απτή υπεραναπλήρωση της καταδήλου πολιτικής τους ένδειας, δια της δημιουργίας εκτεταμένου χάους αλλά και σε τυφλά «τρομοκρατικά χτυπήματα», ενάντια εις τις οργανωμένες πόλεις, άνευ όμως ορισμένου και σαφούς στόχου.
Ποιό άραγε, καθίσταται το διακύβευμα, ότε, τα ως άνω ακραία φασίζοντα γκρουπούσκουλα, εν ταις πλείστες περιπτώσεις, λυμαίνονται της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης, εμμένουν σε ιστορικώς παρά φύσιν ιδεολογήματα, τα οποία μόνον ολοκληρωτισμό κομίζουν και πορίζουν εις τις οργανωμένες κοινωνίες;
Εν προκειμένω, η μετακένωση της βίας εις την Ελλάδα, ασαφαλώς αποτελεί διαρκώς ζητούμενο της αντιπολιτεύσεως, ήτις μηδόλως, τω όντι, την ενδιαφέρει, περί της ευημερίας του λαού και της προόδου του έθνους αλλά μόνον, η, παντί προσφόρω τρόπο και παντί τιμήμασι, νομή της εξουσίας, εξού και συντάσσεται αναφανδόν προς το «γαιά πυρί μυχθήτω» παρά εις τον οργανωμένο διάλογο, βαθιά θιασώτης, έκπαλαι άχρι του νυν, του ερυθρού ολοκληρωτισμού, ευαγγελίζεται προδήλως το χάος, προκειμένου να δικαιολογήσει προσηκόντως και να ιάσει εν ταυτώ, το χρονίως υπαρξιακό της πρόβλημα, ως σεσηπυία ιδεολογία άνευ πρακτικού αντικρίσματος.
Η Δημοκρατία δέον όπως θωρακισθεί εκ των νουνεχών και σοφρώνων οραματιστών περί του έθνους και των θεσμών, εξ αυτού το λόγου, η Νέα Δημοκρατία, ίσταται εις το ύψος των ιστορικών περιστάσεων, ευθυπορούσα ιθυτενώς αναστομουμένη προς την θεοχάρακτην επαγγελία της δαχρονικής διαφρουρήσεως των τιμαλφών του Γένους, της Δημοκρατίας και Λαού, εν ενί λόγω, εις τα κρισίμας αυτάς στιγμάς δια την επαπειλούμεν συνοχή της κοινωνίας, αρθρώνουμε «Ϊτε παίδες Ελλήνων… νύν υπέρ πάντων ο αγών», υπέρ της Νομιμότητος, της κοινωνικής ειρήνης, των Θεσμών και της Δημοκρατίας μας.
Χαράλαμπος β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
