Η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, είχε όλα όσα επιβάλλει το διπλωματικό πρωτόκολλο.
Συζήτηση για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, την τουρκική προκλητικότητα, τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Ήρεμο κλίμα, προσεκτικές διατυπώσεις και η εικόνα ενός έμπειρου πρώην πρωθυπουργού που συνομιλεί με έναν κορυφαίο εκπρόσωπο της αμερικανικής διπλωματίας. Αν κάποιος έβλεπε μόνο αυτή τη φωτογραφία, δύσκολα θα φανταζόταν ότι ο ίδιος άνθρωπος πέρασε μεγάλο μέρος της πολιτικής του νιότης βαδίζοντας προς την αμερικανική πρεσβεία πίσω από το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό παράδοξο της διαδρομής του Αλέξη Τσίπρα. Δεν πρόκειται για μια απλή αλλαγή ύφους ή για μια φυσιολογική πολιτική ωρίμανση. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή μετάβαση από τον ιδεολογικό αντιαμερικανισμό στη θεσμική συνεργασία με την Ουάσιγκτον. Από τις πορείες του Πολυτεχνείου στις συναντήσεις υψηλού επιπέδου. Από την καταγγελία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη γλώσσα της διπλωματίας.
Βεβαίως, κάθε πρωθυπουργός οφείλει να υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και όχι τα συνθήματα της νιότης του. Αυτό έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας όταν βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου. Επί των ημερών του οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις όχι μόνο δεν ψυχράνθηκαν, αλλά γνώρισαν μία από τις πιο στενές περιόδους συνεργασίας των τελευταίων δεκαετιών. Οι στρατιωτικές συμφωνίες προχώρησαν, ο Στρατηγικός Διάλογος εγκαινιάστηκε και η Ελλάδα αναβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο στον σχεδιασμό των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ανατολική Μεσόγειο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πολιτικός προσαρμόζεται στην πραγματικότητα όταν αναλαμβάνει ευθύνες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή τη μεταμόρφωση σαν να μην συνέβη ποτέ. Όταν ξεχνά ότι για χρόνια επένδυσε πολιτικά στον αντιαμερικανισμό και στη ρητορική κατά της Δύσης. Όταν δεν εξηγεί στους πολίτες γιατί εκείνα που κάποτε παρουσίαζε ως αδιαπραγμάτευτες ιδεολογικές αρχές αποδείχθηκαν τελικά απολύτως διαπραγματεύσιμα.
Ακόμη και στη σημερινή του παρέμβαση επιχείρησε να ισορροπήσει ανάμεσα στις παλιές αναφορές και στη νέα του εικόνα, μιλώντας για σχέσεις που δεν πρέπει να βασίζονται στη λογική του «δεδομένου συμμάχου». Πρόκειται για μια θέση που ακούγεται εύλογη. Όμως αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν διατυπώνεται από τον ίδιο πολιτικό που πέρασε από το «έξω οι Αμερικανοί» στις στρατηγικές συνεργασίες χωρίς να αφιερώσει ούτε μία ουσιαστική αυτοκριτική για αυτή τη θεαματική στροφή.
Ίσως, τελικά, η πιο επιτυχημένη πολιτική επανάσταση του Αλέξη Τσίπρα να μην έγινε απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο Τσε Γκεβάρα από την Αγία Βαρβάρα άφησε κάποτε το πανό στην άκρη για να κρατήσει τον φάκελο της ενημέρωσης. Το επαναστατικό βλέμμα αντικαταστάθηκε από το διπλωματικό χαμόγελο και το σύνθημα έδωσε τη θέση του στις χειραψίες. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ο δυσκολότερος δρόμος δεν ήταν ποτέ η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Ήταν τα λίγα μέτρα που χωρίζουν το πεζοδρόμιο από την αίθουσα υποδοχής.
