Τα κόμματα της αντιπολίτευσης γνωρίζουν, φυσικά, ότι υπάρχει όριο δαπανών το οποίο δεν μπορεί να υπερβεί η εκάστοτε κυβέρνηση.
Ας ξεπεράσουμε, λοιπόν, το γεγονός ότι τα 12,84 δισ. ευρώ, που αφορούν το σύνολο των πρόωρων αποπληρωμών δημοσίου χρέους για το 2026, δεν μπορούν να διατεθούν σε παροχές, όπως υποστηρίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο πλαίσιο της τακτικής του λαϊκισμού και της πλειοδοσίας υποσχέσεων.
Ας ξεπεράσουμε, επίσης, το γεγονός ότι με την πρόωρη αποπληρωμή των δανεικών κερδίζεις τόκους, μειώνεις το χρέος και, ουσιαστικά, αφαιρείς βάρος από τις επόμενες γενιές. Ας φέρουμε ένα απλό παράδειγμα: γονείς έχουν αγοράσει σπίτι με μακροχρόνιο δάνειο και κάποια στιγμή αποκτούν τη δυνατότητα να αποπληρώσουν ολόκληρο ή μέρος του. Αν σκεφτούν τα παιδιά τους, θα προβούν στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να τους αφήσουν ένα ακίνητο και όχι ένα χρέος. Αυτό λέει η λογική.
Αυτό δεν περιμένει κανείς και από μια κυβέρνηση; Να λειτουργεί με γνώμονα το παρόν και το μέλλον και να κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε το χρέος, εκείνο που μας έφερε στα όρια της χρεοκοπίας, να μειωθεί; Στόχος είναι να μη βρεθούν τα παιδιά μας αντιμέτωπα με φαινόμενα ανάλογα με αυτά που ζήσαμε την περίοδο 2010-2019.
Τα όρια των παροχών
Ταυτόχρονα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης γνωρίζουν ότι υπάρχει όριο δαπανών το οποίο δεν μπορεί να υπερβεί η εκάστοτε κυβέρνηση. Τα ποσά που διατίθενται προκύπτουν από ορθολογική διαχείριση και από έσοδα αυξημένα λόγω επενδύσεων, αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, αλλά και επειδή 600.000 νέοι εργαζόμενοι αποδίδουν πλέον φόρους και εισφορές.
Τα υπόλοιπα διατίθενται με γνώμονα τη μείωση του κόστους δανεισμού, τη βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών και της ανάπτυξης, αλλά και τις αναβαθμίσεις της χώρας. Πρόκειται για επιλογές που μπορεί να μην αποτυπώνονται άμεσα σε ένα ποσό στην τσέπη, δημιουργούν όμως μεγαλύτερο περιθώριο ασφάλειας και σταθερότητας για την οικονομία.
Και εδώ, φυσικά, έρχεται το ερώτημα που επιχειρεί να αξιοποιήσει η αντιπολίτευση, προτάσσοντας τον λαϊκισμό και το χάιδεμα των αυτιών: τρώγεται η αναβάθμιση και βάζει η μείωση του χρέους χρήματα στις τσέπες μας;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη, επειδή η δημοσιονομική υπευθυνότητα δεν μεταφράζεται πάντοτε σε άμεσο όφελος για κάθε πολίτη. Ωστόσο, η μείωση του χρέους περιορίζει το κόστος δανεισμού και ενισχύει τη δυνατότητα της χώρας να αντιμετωπίζει μελλοντικές κρίσεις χωρίς να επιστρέφει σε συνθήκες ασφυκτικής εξάρτησης.
Η εύκολη υπόσχεση
Ναι, είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί η προπαγάνδα του «δώσ’ τα όλα». Μόνο που αυτή η λογική μάς οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας και δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια ώστε να έχει ξεχαστεί.
Οσοι δεν έζησαν εκείνη την περίοδο ίσως πρέπει να ασχοληθούν λίγο περισσότερο με όσα συνέβησαν, προτού αποτελέσουν τη μαγιά για τη δημιουργία μιας νέας γενιάς «αγανακτισμένων». Χρειάζεται να θυμηθούν τι ακολούθησε όταν οι εύκολες υποσχέσεις, τα μεγάλα λόγια και η υπόσχεση ότι οι αγορές και οι δανειστές θα «χορεύουν» χρησιμοποιήθηκαν ως υποκατάστατο μιας πραγματικής οικονομικής πολιτικής.
Η πολιτική της διαρκούς παροχολογίας μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρη ικανοποίηση, δεν δημιουργεί όμως από μόνη της πλούτο ούτε εξασφαλίζει βιώσιμη ανάπτυξη. Αντίθετα, όταν οι παροχές δεν στηρίζονται σε μόνιμα έσοδα, μετατρέπονται γρήγορα σε νέο χρέος και τελικά σε μεγαλύτερη επιβάρυνση για την κοινωνία.
Αν, μετά από όλα όσα περάσαμε, πιστεύει κανείς ότι μπορεί να έρθει κάποιος και να αρχίσει να μοιράζει χρήματα με ουρά, «με έναν νόμο κι ένα άρθρο», τότε υπάρχει ο κίνδυνος η Ιστορία να επαναληφθεί. Και μάλιστα όχι ως φάρσα.
