Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στον διαχωρισμό Αριστερά-Δεξιά πιστοποιεί την προσπάθεια επαναφοράς των διαχωριστικών γραμμών.
Η αξιοπιστία μέσω της υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί σε συνδυασμό με την εμπιστοσύνη και την καταλληλότητα ως προς τη διαχείριση των κρίσεων αποτελεί, μαζί με το πρόγραμμα και το όραμα για το 2030, προμετωπίδα της ΝΔ και της κυβέρνησης στον δρόμο και προς τις εθνικές εκλογές.
Αυτό είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη συνδέεται με τις επιθέσεις και την κριτική της αντιπολίτευσης, που ξεπερνά σε πολλές περιπτώσεις τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης αγγίζοντας ή υπερβαίνοντας τον τοξικό λόγο. Η απόφαση που φαίνεται να έχει ληφθεί είναι να μη μένει τίποτα αναπάντητο.
Και αυτό δεν αφορά μόνο την αποτύπωση και ανάδειξη των κυβερνητικών θέσεων αλλά και την αντιμετώπιση μιας τάσης που δείχνει να αναπτύσσεται και αφορά την προσπάθεια επαναφοράς της λεγόμενης «ιδεολογικής ηγεμονίας» της Αριστεράς.
Μπορεί η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα, για παράδειγμα, ότι πιστεύει στον διαχωρισμό Αριστερά-Δεξιά να αντιμετωπίστηκε με ειρωνική διάθεση –δεδομένης της τετραετούς συγκυβέρνησης με τον Πάνο Καμμένο– εν τούτοις πιστοποιεί την προσπάθεια επαναφοράς των διαχωριστικών γραμμών μέσα από την τακτική του λαϊκισμού.
Των εύκολων δηλαδή καταγγελιών και των ακόμη πιο εύκολων υποσχέσεων που χαϊδεύουν αυτιά, αλλά στη συνέχεια βαπτίζονται «αυταπάτες» και «όνειρα» που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αδυνατούν να απευθυνθούν στη «σιωπηλή πλειοψηφία» των πολιτών που η Αριστερά αποκαλεί συνήθως «κυρ Παντελήδες».
Προοδευτικοί και συντηρητικοί, δεξιοί και αριστεροί επανέρχονται ως χαρακτηρισμοί όταν η μία πλευρά δεν έχει πρόγραμμα, θέσεις και κυρίως όραμα που να μπορεί να πείσει ως προς τη δυνατότητα υλοποίησής του.
Κυρίως όμως όταν δεν μπορούν να απευθυνθούν και να πείσουν το Κέντρο με επιχειρήματα και συγκεκριμένες, κοστολογημένες προτάσεις που να περιλαμβάνουν και το πώς και το πού θα βρεθούν τα λεφτά για να καταστούν εφαρμόσιμες. Τα περί εντιμότητας και καθαρού προσώπου, οι αυτοχαρακτηρισμοί και όλα τα σχετικά ,όχι μόνο δεν αποτελούν εγγύηση, αλλά προκαλούν αντιδράσεις.
Το Κέντρο, ο μεσαίος χώρος ή όπως αλλιώς μπορεί να αποκαλείται το σημείο, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ούτε και όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι μια μετακινούμενη απλά μάζα ψηφοφόρων. Αντιθέτως, επενδύουν στη σταθερότητα και την ασφάλεια, την ανάπτυξη και την πρόοδο.
Στο πλαίσιο αυτό τα περί προοδευτισμού και συντηρητισμού έρχονται απλά ν’ αναδείξουν την ένδεια προτάσεων πειστικών και τεκμηριωμένων. Πολύ περισσότερο όταν το τι είναι προοδευτικό και το τι συντηρητικό καθορίζεται από το κατά πόσο τα όσα εφαρμόζονται βελτιώνουν την ποιότητα ζωής και την καθημερινότητα.
Και εδώ ακριβώς εντάσσεται και η άλλη όψη του νομίσματος. Με τις απαντήσεις και την αντιμετώπιση των fake news και των διαφόρων θεωριών συνωμοσίας…
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
