Πολλές, δυστυχώς, είναι οι φορές που το πολιτικό προσωπικό της χώρας ανατρέχει στα «εύκολα λόγια».
Σε δεσμεύσεις που ξεχνιούνται την επόμενη μέρα και στην πρακτική του ψέματος ως μεθόδου πολιτικής στρατηγικής, είτε για προεκλογικούς λόγους είτε ως κυρίαρχο στοιχείο για να διατηρήσει την εξουσία. «Λαμπερό» παράδειγμα ο Αλέξης Τσίπρας, με τα δήθεν… επαναστατικά κλισέ, τις ατάκες και τα συνθήματα που στοχεύουν στο συναίσθημα και τις ιδεολογίες που μετατράπηκαν σε καλούπια δημαγωγίας.
«Δεν είμαι πρωθυπουργός παντός καιρού και δεν βρέθηκα σε αυτήν τη θέση επειδή αγάπησα την καρέκλα της εξουσίας» δήλωνε τα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς, ενώ στις 25 Ιανουαρίου 2017, με τη συμπλήρωση δύο ετών διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, υπογράμμιζε πως «δεν υπάρχει περίπτωση να νομοθετήσουμε ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα». Μέχρι που ήρθαν οι μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων, οι περικοπές επιδομάτων και φοροαπαλλαγών και η μείωση του αφορολόγητου κάτω από τα 6.000 ευρώ, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι φορολογούμενοι να πληρώσουν έως και 650 ευρώ υψηλότερους φόρους.
Η αρχή του τέλους
Και για όλα αυτά την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Τσίπρας, σε συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα «Guardian»: «Αν βγεις στον δρόμο και ρωτήσεις γι’ αυτήν την κυβέρνηση, πολλοί μπορεί να μας πουν ψεύτες, αλλά κανείς δεν θα πει ότι είμαστε διεφθαρμένοι ή ανήθικοι ή ότι βάλαμε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι». Και κάπου εκεί αναδύθηκε και μία ιδιότυπη εκδοχή της πολιτικής στρατηγικής και επικοινωνίας του πάλαι ποτέ άχαστου. Η έννοια της αυταπάτης!
Η δήλωση το 2016, στη Βουλή, στην οποία παραδέχθηκε ότι είχαν «συλλογικές αυταπάτες» σχετικά με τις δυνατότητες άμεσης ανατροπής του μνημονιακού πλαισίου, έβαλε τη χώρα σε ένα… βιωματικό group therapy. «Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι για ψέματα». Αυτή η αυταπάτη του Τσίπρα έγινε μοιραία και αυταπάτη της χώρας.
Η απόλυτη σιγουριά για τις πεποιθήσεις τους, όσο ισχυρή και λογική και να είναι η απόδειξη περί του αντιθέτου, έδειχνε κανονικότητα και… πολιτική πραγματικότητα. Αδιόρθωτος ο ίδιος, θύμα της αυταπάτης του, δεν παύει να πιστεύει αυτό που πιστεύει, ακόμα κι αν η πραγματικότητα του αποδεικνύει ότι αυτό που πιστεύει και υποστηρίζει δεν υπάρχει.
Η χώρα οχυρώθηκε στην πεποίθηση του αδύνατου, του απίστευτου και του παράδοξου, με τις διεθνείς αγορές να χορεύουν στον ρυθμό που επιβάλλουν τα νταούλια και οι ζουρνάδες, υπό την… καλλιτεχνική διεύθυνση μιας ομάδας… ιθαγενών βιολιστών, που δηλώνουν αμόλυντοι και άσπιλοι από χρηματοοικονομικές ίντριγκες.
Η μία αυταπάτη μετά την άλλη
Και η μία αυταπάτη γεννάει την άλλη. Αυταπάτες ελέγχου και συνωμοσίας, όπως η πεποίθηση ότι οι κακοί «ξένοι» ακούνε τις σκέψεις μας, μας επιβουλεύονται, μας… ψεκάζουν με κάποια μαγικά φίλτρα εθνικής αλλοτρίωσης και θέλουν να μας εξαφανίσουν.
Ανθισαν κι αυτά τα άνθη του κακού στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυταπάτες που ζωντανεύουν φαντάσματα και τερατόμορφες μεταλλάξεις. Είναι τότε που η χώρα γέμισε «γερμανοτσολιάδες» και «Τσολάκογλου».
Σπάνιες αυταπάτες της ισοπέδωσης στο όνομα δήθεν της ισότητας και της ισοτιμίας, όπου όλοι οι πολίτες γίνονται ένας μέσος άνθρωπος, χωρίς καμία διαφορετικότητα, καμία διακριτή ικανότητα και δεξιότητα και προφανώς χωρίς καμία τάσης αριστείας! Καμία διάθεση για επιχειρηματικότητα και ιδιωτικές πρωτοβουλίες.
Είναι τότε που η χώρα… καταδικάστηκε να ζήσει τον μύθο του δημοσίου υπαλλήλου, με τη στρεβλή έννοια που κυριάρχησε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Ολοι το ίδιο είμαστε... Να «τρουπώσω» και να μπαίνει ο μισθός στο τέλος του μήνα!
Κάπου εκεί έρχονται οι αυταπάτες του… έρωτα και της σκιάς και οι αυταπάτες του μεγαλείου, σύμφωνα με τις οποίες ο αυταπατώμενος νιώθει και παρουσιάζεται ως ένας μικρός θεός, με ιδιαίτερες δυνάμεις, σπάνιες ικανότητες και κρυμμένα ταλέντα, που μπορεί να κάνει και να λέει τα πάντα για τα… μάτια της αγαπημένης του. Της εξουσίας…
Κι αν τα ψέματα είναι –λανθασμένα και επιζήμια πολλές φορές– μία συνήθης τακτική –ενίοτε και αναγκαία– για τους πολιτικούς, οι αυταπάτες, και μάλιστα κατά δήλωσή τους, μάλλον είναι δηλητηριώδεις για μία δημοκρατική πολιτεία.
Μία από τα ίδια
Το πολιτικό λάθος από ένα ψέμα αναγνωρίζεται και τιμωρείται στην κάλπη. Η δηλωμένη αυταπάτη όμως καθηλώνει τη χώρα στην απαξία της πολιτικής και των θεσμών. Και αυτό το βίωσε σκληρά και επώδυνα η χώρα στην περίοδο της διαχείρισης της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, που θα σκίζονταν, αλλά τελικά έμειναν ακέραια και αψεγάδιαστα!
Αν ο Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ πριν από δέκα χρόνια δεν είπε ψέματα, αλλά έπαθε «αυταπάτη», γιατί τώρα εμφανίζεται απενοχοποιημένος; Μήπως γιατί η… τότε αυταπάτη έρχεται σήμερα να προσθέσει «bonus» στο αφήγημα του Τσίπρα της ΕΛΑΣ περί εντιμότητας;
Ευτυχισμένοι ενδεχομένως οι… μικροί και ωραίοι «ασθενείς» της αυταπάτης, αλλά όσοι κατανοούν την πραγματικότητα και ζουν στον αληθινό κόσμο σίγουρα δεν είναι πρόθυμοι να εισέλθουν σε μία νέα φάση… εθνικής ψυχεδέλειας. Και σίγουρα δεν πείθονται από το νέο πολιτικό… άρλεκιν του Τσίπρα, με πρωταγωνιστή τον νεαρό έντιμο πολιτικό, θύμα της αυταπάτης του, που επιστρέφει και πάλι στα πολιτικά πράγματα με μοναδική αποσκευή του την εντιμότητα.
