Ο Αλέξης Τσίπρας, στο τελευταίο μέρος της Τριλογίας σε σάιτ ολιγάρχη που πριν 7 χρόνια έβριζε, ξαναμοιράζει υποσχέσεις.
Φορολόγηση του πλούτου. Μείωση φόρων στους μισθωτούς. Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος. Και, κυρίως, λεφτά που θα βρεθούν από την «εντιμότητα». Το πρόβλημα είναι ότι αρκετές από αυτές τις διαβεβαιώσεις μοιάζουν περισσότερο με επιστροφή στο παρελθόν παρά με νέο σχέδιο.
«Τον πλούτο θα φορολογήσουμε», λέει, αλλά όχι την επιχειρηματικότητα και τη μεσαία τάξη. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ποιον ακριβώς εννοεί; Ποιο ύψος περιουσίας θεωρεί πλούτο; Ποια εισοδήματα θα επιβαρυνθούν; Με ποιον συντελεστή; Απαντήσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο η γενική διαβεβαίωση ότι οι άλλοι θα πληρώσουν. Και η αναφορά του στη συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια προκαλεί θυμηδία. Ιδίως όταν ο πολιτικός εναγκαλισμός του με ισχυρούς οικονομικούς και επιχειρηματικούς παράγοντες είναι πλέον δύσκολο να κρυφτεί.
Μετά έρχεται η μισθωτή εργασία. Ο Τσίπρας υπόσχεται μειώσεις φόρων. Ας θυμηθούμε όμως τι συνέβη επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το 2016 θεσπίστηκε νέα φορολογική κλίμακα, με ανώτατο συντελεστή 45%. Μειώθηκε επίσης η έκπτωση φόρου για τους μισθωτούς χωρίς παιδιά από τα 2.100 στα 1.900 ευρώ. Παράλληλα, αυξήθηκαν σημαντικά οι επιβαρύνσεις μέσω της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης. Σήμερα λοιπόν ο άνθρωπος που κυβέρνησε με αυτές τις ρυθμίσεις υπόσχεται να ελαφρύνει τη μισθωτή εργασία.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αναφορά στο τέλος επιτηδεύματος. Ο Τσίπρας λέει ότι πρέπει να καταργηθεί. Μόνο που για τα φυσικά πρόσωπα έχει ήδη καταργηθεί από το 2024, με τον νόμο 5162/2024. Παραμένει για τις εταιρείες και τα νομικά πρόσωπα αλλά ήδη εξετάζεται η κατάργηση του το 2027. Άρα η εξαγγελία του αφορά ουσιαστικά το επόμενο βήμα μιας διαδικασίας που έχει ήδη ξεκινήσει.
Και φτάνουμε στην κορυφαία φράση: «Στην εντιμότητά μας θα βρούμε τα λεφτά».
Την έχουμε ξανακούσει με διαφορετικά λόγια. Το 2014, στη Θεσσαλονίκη, ο Τσίπρας παρουσίασε ένα πρόγραμμα παροχών που υποσχόταν αφορολόγητο, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, 13η σύνταξη και σειρά άλλων μέτρων. Η χρηματοδότηση θα ερχόταν από την πάταξη της φοροδιαφυγής, το λαθρεμπόριο, ευρωπαϊκούς πόρους, το ΤΧΣ και τη μεγάλη διαπραγμάτευση.
Ύστερα ήρθε το 2015 και διαλύθηκαν οι αυταπάτες. Η πραγματικότητα υπερίσχυσε του παραμυθιού.
Μαζί του ήρθε το τρίτο μνημόνιο, νέα μέτρα και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις.
Γι’ αυτό η σημερινή υπόσχεση έχει ένα μικρό πρόβλημα. Δεν την ακούμε από έναν άπειρο πολιτικό που ζητά την πρώτη του ευκαιρία. Την ακούμε από έναν πρώην πρωθυπουργό που είχε ήδη μία ευκαιρία να αποδείξει πόσο εύκολα βρίσκονται τα λεφτά.
Τότε θα τα έβρισκε η διαπραγμάτευση.
Τώρα θα τα βρει η εντιμότητα.
Μένει μόνο να μάθουμε τι θα τα βρει την επόμενη φορά. Γιατί ο Τσίπρας μπορεί να αλλάζει πρόγραμμα. Οι πολίτες όμως δεν έχουν αλλάξει μνήμη.
