Δεν είναι δύο κόσμοι – είναι απλά άλλοι κόσμοι η σημερινή κυβέρνηση και η κυβερνώσα παράταξη με την αντιπολίτευση και με τα εκκολαπτόμενο κόμματα.
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε αποδείχθηκε ότι δεν μιλάμε για δύο κόσμους στην πολιτική, αλλά για έναν κόσμο εντελώς αλλού σε ό,τι αφορά την αντιπολίτευση.
Μιλάμε για πολλούς μικρόκοσμους που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε μια πολιτική σκηνή που αδυνατεί να παρακολουθεί τις κομματικές περιχαρακώσεις αλλά και την τοξικότητα που επιλέγεται ως αντιπολιτευτικός λόγος.
Την ώρα που στην παγκόσμια σκηνή εξελίσσονται γεωπολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις με επιπτώσεις σε όλες τις χώρες και την ώρα που κυβερνήσεις και πολίτες ασχολούνται με το πώς θα βρεθούν λύσεις σε καίρια προβλήματα, στο μικρό γαλατικό χωριό της αντιπολίτευσης αναλώνουν τον χρόνο τους με το ποιος θα ανέβει στην… ασπίδα του αρχηγού και θα αποτελέσει τον πολιτικό αντίπαλο του πρωθυπουργού.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, με σημαία τη μη συνεργασία με τη ΝΔ ακόμη και αν η χώρα βρεθεί μετά τις επόμενες εκλογές σε καθεστώς ακυβερνησίας, επιλέγει την αποσταθεροποίηση και την τοξικότητα μέσα από μια διαρκή σκανδαλολογία που εκφράζεται και επισήμως μέσα από την προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής.
Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να ηγηθεί όσων παράτησε για να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή με το γνωστό ύφος και τους ακραίους χαρακτηρισμούς έχοντας εγκαταλείψει τις ιστορίες με τα rebranding και τους δημοκρατικούς καπιταλισμούς βλέποντας πως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να στραφεί και πάλι στους ψηφοφόρους που εκφράζονται με αρνητική ψήφο και λειτουργούν ως συλλογικότητες διαμαρτυρίες.
Από εκεί και πέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένει τον Αλέξη Τσίπρα για να διασπαστεί ακόμη μια φορά, η Νέα Αριστερά συνεχίζει να προκαλεί θόρυβο και η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναζητεί τρόπους για να μεταφέρει στο κοινό το σόου που επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία.
Στα δεξιά της ΝΔ τα κόμματα αναζητούν ρόλο ύπαρξης κινούμενα μεταξύ καταγγελιών, συνωμοτικών αναφορών και ασκήσεων ισορροπίας μεταξύ δύσης και… ανατολής προς Μόσχα μεριά.
Με απλά λόγια, σήμερα στη χώρα υπάρχει μια παράταξη, μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που διαχειρίζονται κρίσεις διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή μέσα από τη στήριξη των πολιτών. Κάτι που επιτρέπει η ορθολογική διαχείριση, η ανάπτυξη της οικονομίας, η αμυντική και διπλωματική θωράκιση – με λίγα λόγια, η σταθερότητα.
Από την άλλη, υπάρχει ο λαϊκισμός, η τοξικότητα η σκανδαλολογία και η λάσπη που αναπληρώνουν το κενό του προγραμματικού λόγου και των προτάσεων σε συνδυασμό με τη γνωστή τακτική των υποσχέσεων και ενός νέου «λεφτά υπάρχουν».
