Ο λαϊκισμός θα επιχειρήσει και πάλι να σηκώσει κεφάλι έχοντας στήριξη και από παράγοντες εκτός πολιτικής – ίσως και εκτός Ελλάδας.
Η δημοσκοπική άνοδος που σημειώνει η ΝΔ και η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πολιτικό σκηνικό με τη διείσδυση που καταγράφει και στο Κέντρο αναδεικνύουν δύο βασικά προβλήματα στην πλευρά αυτών που επιδιώκουν μια –πάση θυσία– πολιτική αλλαγή η οποία συμπυκνώνεται στο σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης και βλέπουμε…».
Το θέμα δεν είναι η πολιτική αλλαγή. Στη δημοκρατία οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται και οι πολίτες επιλέγουν ποιος και πώς θα κυβερνήσει μέσα από εκλογές όπου συγκρίνονται προτάσεις και κρίνονται πράξεις και αποτελέσματα. Οι πολίτες επιλέγουν αν θα δώσουν θετική ή αρνητική ψήφο. Όχι μόνο για την κυβέρνηση που κρίνεται αλλά και για την αντιπολίτευση που υποτίθεται ότι αποτελεί την εναλλακτική λύση.
Το θέμα είναι η λογική τού «να φύγει ο Μητσοτάκης και βλέπουμε». Μια λογική που επικρατεί σε ορισμένους κύκλους επιβεβαιώνοντας ότι ο νυν πρωθυπουργός έχει… ενοχλήσει. Έχει ενοχλήσει και εντός και εκτός Ελλάδας με τις αποφάσεις του και με τη στάση του αναφορικά με την επιλογή του να βρίσκεται η χώρα στη «σωστή πλευρά της ιστορίας».
Όπως και η επιλογή του να θωρακίσει αμυντικά και διπλωματικά τη χώρα από την πρώτη σχεδόν στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνησή της, το 2019, ειδικά μετά την επιχείρηση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο αλλά και τα σημάδια που άρχισαν να καταγράφονται ως προς τις αναθεωρητικές τάσεις χωρών.
Στο πλαίσιο αυτό ο «πόλεμος» που έχει ξεσπάσει γίνεται όλο και περισσότερο διακριτός και το «πάση θυσία» μετουσιώνεται σε κινήσεις που εντείνονται διαρκώς όσο οι δημοσκοπήσεις δεν κάνουν το χατίρι σε αυτούς που θέλουν να αποδομήσουν τη σημερινή κυβέρνηση.
Για παράδειγμα, όλο το προηγούμενο διάστημα ζήσαμε την περίφημη θεωρία του 25%. Ποια είναι αυτή; Μα το ότι η ΝΔ στις επόμενες εκλογές δεν θα πιάσει αυτό το ποσοστό και ως εκ τούτου δεν θα έχει τη δυνατότητα βάσει του εκλογικού νόμου να πάρει το μπόνους των επιπλέον εδρών στην ποσοστιαία μορφή που έχει καθοριστεί.
Τόνοι μελάνης χύθηκαν. Έφτασαν στο σημείο να μιλούν ακόμα και για «εν κινήσει» αντικατάσταση του Κυριάκου Μητσοτάκη όταν διαπίστωσαν πως οι… μεσσίες της αντιπολίτευσης αδυνατούν να αποτελέσουν ικανό πολιτικό αντίπαλο. Τα δεδομένα των νέων δημοσκοπήσεων κατεδάφισαν το αφήγημα αυτό.
Έτσι τώρα μπήκε σε λειτουργία η… μανιέρα της διαφθοράς και της δήθεν συγκάλυψης. Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές ξαναμπήκαν στο παιχνίδι σε συνδυασμό με τα περί κράτους δικαίου, ελευθερίας του Τύπου και άλλα τινά. Τι και αν οι ίδιοι που ομνύουν, δήθεν, στο κράτος δικαίου είναι αυτοί που αποδομούν και βάλλουν κατά των θεσμών και κυρίως κατά της Δικαιοσύνης.
Τι και αν με αυτήν την κυβέρνηση έρχονται στο φως υποθέσεις διαφθοράς, εξαρθρώνονται κυκλώματα εντός και εκτός Δημοσίου, διαλύονται εγκληματικές οργανώσεις, συλλαμβάνονται πρόσωπα υπεράνω υποψίας που λέμε. Η καραμέλα της… συγκάλυψης είναι αυτή που κυριαρχεί. Τα fake news και οι θεωρίες συνωμοσίας, που εύκολα αναπαράγονται και δύσκολα διαψεύδονται.
Η τοξικότητα θα κυριαρχήσει. Ο λαϊκισμός θα επιχειρήσει και πάλι να σηκώσει κεφάλι έχοντας στήριξη και από παράγοντες εκτός πολιτικής, ίσως και εκτός Ελλάδας. Είναι βέβαιο ότι μέχρι τις εκλογές ο ροβεσπιερισμός θα κυριαρχήσει ως τελευταία ελπίδα πολιτικής επιβίωσης αυτών που εκ του ρόλου τους οφείλουν να αποτελούν μία εκ των σταθερών της χώρα. Λογικά η νέα παράσταση ξεκίνησε. Το θέμα είναι αν θα κόψει εισιτήρια.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
