Ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής και καταγγελτικός λόγος συνθέτουν ένα παζλ που έχει στόχο τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση.
Ένα τοξικό κλίμα που ξεπερνά κάθε προηγούμενο επιχειρείται να δημιουργηθεί στην πολιτική ζωή και να διαχυθεί στην κοινωνία σε μια προσπάθεια να διαμορφωθεί μια ατζέντα απέναντι σε αυτή της σταθερότητας και της ασφάλειας. Μια ατζέντα που εμφανίζει εμφυλιοπολεμικού τύπου χαρακτηριστικά.
Ξεπερνώντας τον μικρόκοσμο του Διαδικτύου και των social media –όπου η κατάσταση έχει ξεφύγει, είτε πρόκειται για επώνυμους είτε για ανώνυμους λογαριασμούς– στο προσκήνιο έρχεται να αναδειχθεί μια προσπάθεια που έχει ως κεντρικό στόχο πρώτα απ’ όλα τον πρωθυπουργό και στη συνέχεια την κυβέρνηση και κορυφαίους υπουργούς.
Ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής και καταγγελτικός λόγος σε συνδυασμό με μια ακραία καταστροφολογία συνθέτουν ένα παζλ που απέχει από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα και προτάσσει ένας είδος σταυροφορίας δήθεν υπέρ του κράτους δικαίου, όπως φυσικά το βλέπουν οι θιασώτες, οι σεναριογράφοι αλλά και οι... παραγωγοί του αφηγήματος.
Η «συμμαχία του ξυλολίου», η οποία μετατράπηκε σε «συμμαχία της μιζέριας», μεταμορφώνεται σε «συμμαχία της απελπισίας», που αναζητεί πολιτική σανίδα σωτηρίας και επιβίωσης μέσα από ένα σκηνικό καταγγελιών και κατηγοριών εν είδει ενός νέου ροβεσπιερισμού.
Πολιτικοί αρχηγοί και στελέχη κομμάτων φτάνουν στο σημείο να δηλώνουν δημοσίως ότι οι παρακολουθήσεις μέσω ενός παράνομου λογισμικού έγιναν κατ’ εντολή του ίδιου του πρωθυπουργού και όταν καλούνται να πουν πού το στηρίζουν αυτό επικαλούνται το πολιτικό... αισθητήριό τους λέγοντας στο περίπου ότι «είμαι βέβαιος/η ότι ευθύνεται ο πρωθυπουργός».
Είναι οι ίδιοι που κατηγορούσαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως «ενορχηστρωτή της συγκάλυψης» για τα Τέμπη υιοθετώντας στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο τα περί παράνομου φορτίου και ενεργειών που είχαν στόχο να καλύψουν έναν... λαθρέμπορο. Όταν το αφήγημα κατέπεσε, πήγαν αλλού. Βρέθηκαν μαζί στον ΟΠΕΚΕΠΕ παραγνωρίζοντας τις διαχρονικές ευθύνες και συνεχίζουν στο θέμα των παρακολουθήσεων.
Ονειρεύονται μαζί με εξωγενή συμφέροντα την αλλαγή της κυβέρνησης. Είχαν στήσει και το αφήγημα περί εν κινήσει αλλαγής του Κυριάκου Μητσοτάκη, που όχι μόνο δεν τους έκατσε, αλλά ο πρωθυπουργός συνεχίζει να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία σε όλους τους τομείς. Και όσο συμβαίνει αυτό, τόσο εντείνονται οι σε βάρος του επιθέσεις με ακραίες αναφορές και υπονοούμενα.
Τα περί χούντας και τα περί κράτους δικαίου είναι η βάση που θέλουν να διαμορφώσουν για να πατήσουν ευελπιστώντας ότι οι πολίτες θα δεχθούν να συμμετάσχουν σε αυτή την κακογραμμένη παράσταση.
Η ένταση του φαινομένου που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα συνδέεται με την άνοδο των ποσοστών της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού λόγω και των χειρισμών στα εθνικά θέματα και της ανάδειξης των ορθών αποφάσεων που ελήφθησαν για την αμυντική θωράκιση της χώρας.
Και όλα αυτά την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη μια κρίση με διεθνείς προεκτάσεις και επιπτώσεις και που απαιτεί πάνω απ’ όλα την ύπαρξη σταθερότητας σε όλα τα επίπεδα συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι όλο το σκηνικό με τα περί δήθεν διαφθοράς οργανώνεται για να πατήσει πάνω στη νέα κρίση και στις συνθήκες που διαμορφώνει στην καθημερινότητα ώστε να στηθούν νέες πλατείες «Αγανακτισμένων».
Διαφεύγει όμως στους σεναριογράφους ότι η σιωπηρή μεγάλη πλειονότητα των πολιτών αναζητεί λύσεις στα προβλήματα και όχι παραστάσεις που δεν κόβουν εισιτήρια...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
