Μια ακόμη φορά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης επιτίθεται στη Δικαιοσύνη και την ηγεσία της την ώρα που δηλώνει το αντίθετο.
Η επίθεση κατά της Δικαιοσύνης, όπως αυτή που έγινε χθες με αφορμή την απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κ. Τζαβέλλα να μην ανασύρει από το αρχείο το πόρισμα Ζήση για τις παρακολουθήσεις, κρίνοντας πως δεν υπάρχουν στοιχεία ικανά να οδηγήσουν σε μια τέτοια ενέργεια είναι ακραία τοξική.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έδειξαν ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός καθώς και ότι στόχος είναι η αποδόμηση ενός εκ των πυλώνων της δημοκρατίας, με το ΠΑΣΟΚ να πρωτοστατεί αφού ο πρόεδρός του έφτασε στο σημείο να δηλώνει ότι «η ηγεσία του Αρείου Πάγου προσέβαλε και υπονόμευσε το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης».
Γιατί; Διότι η απόφαση του εισαγγελέα δεν άρεσε στον Νίκο Ανδρουλάκη. Μέχρι και συνέντευξη Τύπου έκανε, όπως και μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, με τη διαφορά ότι εκείνη τη φορά είχε μόνο διθυραμβικά σχόλια αφού εξυπηρετούσε το αφήγημα του ιδίου και της αντιπολίτευσης αν και επί της ουσίας δεν περιελάμβανε στοιχεία ικανά να πείσουν πως πέραν της πρωτόδικης καταδίκης τεσσάρων ιδιωτών για το παράνομα λογισμικό παρακολουθήσεων, εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα.
Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση του εισαγγελέα έστειλε κουβά τα κόμματα της αντιπολίτευσης και φυσικά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ που έχει στήσει γύρω από αυτήν την υπόθεση όλο το αντιπολιτευτικό του αφήγημα. Έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει ότι με την απόφαση αυτήν «κακοποιείται το αίσθημα δικαίου» λες και οι πολίτες ασχολούνται με την αυτοθυματοποίηση του επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Χαρακτηριστικό του βέρτιγκο στο οποίο βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που ειπώθηκε ως απάντηση σε ερώτηση για το αν εμπιστεύεται ο Νίκος Ανδρουλάκης τη Δικαιοσύνη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εμπιστεύεστε την ελληνική δικαιοσύνη;
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: Το έχω πει και στο παρελθόν. Η εμπιστοσύνη μου στην ηγεσία της Δικαιοσύνης έχει κλονιστεί. Δεν είναι σημερινό, το έχω πει και στο παρελθόν. Και το είπα διότι γνωρίζουμε παρά πολύ καλά τι έχει συμβεί σε αυτήν τη σκοτεινή υπόθεση. Έχω χρέος όμως να εμπιστεύομαι τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς διότι πρέπει να υπάρχει μια πίστη στους θεσμούς από τον ελληνικό λαό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ασκούμε κριτική στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Μην προσπαθούμε τώρα να ζυγίσουμε τα πράγματα. Το ξαναλέω: η κριτική στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης δεν είναι επιτίθεμαι στη Δικαιοσύνη. Δεν είναι επίθεση στη Δικαιοσύνη. Έχουμε δημοκρατικό δικαίωμα και ευθύνη και καθήκον να αξιολογούμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Εδώ γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια σύγχυσης.
Εκβίασα εγώ ποτέ δημοσίως την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Έβαλα στη μηχανή του κιμά τον κ. Ράμμο και τον κ. Μενουδάκο; Επιτέθηκα προσωπικά, απαξιώνοντας, και οργάνωσα δολοφονία χαρακτήρα κάποιου δικαστή; Αυτά μην τα ψάχνετε εδώ, αυτά να τα ψάξετε στο Μαξίμου. Έχουμε χρέος να ασκούμε κριτική, και θα ασκούμε κριτική στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Όπως και σε κάθε άλλη δημοκρατία. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να φθίνει η δημοκρατία, να φθίνουν οι θεσμοί, να φθίνει το κράτος δικαίου, να φθίνει η διάκριση των εξουσιών, αλλά να μη μιλάμε. Να σιωπούμε. Να βλέπουμε την εκτροπή και την παρακμή και να βαράμε παλαμάκια. Όχι βεβαίως. Ως αξιωματική αντιπολίτευση και ως δημοκράτες έχουμε χρέος να ασκούμε κριτική, να λέμε τη γνώμη μας και να μπούμε εμπόδιο στην παρακμή και στην εκτροπή του Μεγάρου Μαξίμου.
Ας ξεχάσουμε τις επιθέσεις που εξαπέλυσαν στον Άδωνι Γεωργιάδη για την κριτική ως προς τις δικογραφίες που έφτασαν στη Βουλή και όχι για αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Ας δούμε τι τελικά αποτελεί επίθεση και τι είναι τοξικό. Διότι το να λες ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, αλλά έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη γιατί πρέπει οι πολίτες να έχουν εμπιστοσύνη στον θεσμό, όχι μόνο δεν βγάζει νόημα, αλλά δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί.
Σε κάθε περίπτωση, φυσικά ο Νίκος Ανδρουλάκης φρόντισε να επιτεθεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να πετάξει την μπάλα αλλού αφού ουσιαστικά με τα όσα είπε εμφάνισε τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να άγονται και να φέρονται από την κυβέρνηση αποδομώντας επί της ουσίας τον θεσμό που δηλώνει πως δεν θέλει να αποδομηθεί.
