«Στο DNA της παράταξής μας υπάρχει ο απόλυτος σεβασμός στη Δικαιοσύνη, ο αγώνας για μια ποιοτική Δημοκρατία και για τη διάκριση των εξουσιών».
Με αυτή τη φράση, την Παρασκευή στους Δελφούς, ο Νίκος Ανδρουλάκης περιέγραψε την ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ. Τρεις ημέρες μετά, έκανε λόγο για «εκτροπή». Το DNA, τελικά, άντεξε όσο ένα τριήμερο.
Στους Δελφούς όλα ήταν τακτοποιημένα. Θεσμικός λόγος, καθαρές διατυπώσεις, σεβασμός στους κανόνες. Μια εικόνα που στόχευε να δείξει σοβαρότητα και σταθερότητα. Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και η ίδια Δικαιοσύνη βρέθηκε στο στόχαστρο. Όχι απλώς ως αντικείμενο διαφωνίας, αλλά ως παράδειγμα προς καταγγελία.
Η αντίφαση είναι απλή. Όταν μιλάς για «απόλυτο σεβασμό», δεν αφήνεις υποσημειώσεις. Δεν υπάρχει «ναι μεν, αλλά». Αν κάθε απόφαση που δεν σε ικανοποιεί βαφτίζεται «εκτροπή», τότε ο σεβασμός γίνεται εργαλείο και όχι αρχή.
Η ουσία της υπόθεσης είναι συγκεκριμένη. Η Δικαιοσύνη έκρινε ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία για να ανοίξει ξανά ο φάκελος. Αυτή είναι η βάση κάθε τέτοιας διαδικασίας. Χωρίς νέα δεδομένα, δεν υπάρχει επανεκκίνηση. Δεν είναι πολιτική επιλογή. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα.
Αντί για αυτό, επιλέχθηκε η ένταση. Βαριές εκφράσεις, υψηλοί τόνοι, κατηγορίες για θεσμική παρέκκλιση. Είναι μια τακτική γνώριμη. Προσφέρει εύκολη απήχηση, αλλά δύσκολα αντέχει στον χρόνο. Γιατί μετατρέπει μια νομική κρίση σε πολιτική σύγκρουση.
Και έτσι το αρχικό σύνθημα επιστρέφει ως ερώτημα. Ποιο είναι τελικά το DNA; Εκείνο της ψυχραιμίας ή εκείνο της στιγμιαίας αντίδρασης; Η απάντηση δεν μπορεί να αλλάζει από εβδομάδα σε εβδομάδα χωρίς κόστος αξιοπιστίας.
Στο τέλος, υπάρχει και το βασικό. Οι θεσμοί δεν είναι πεδίο για εντυπώσεις. Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με χειροκροτήματα ή αποδοκιμασίες. Δεν είμαστε σε γήπεδο. Αν θέλουμε να μιλάμε για ποιότητα στη Δημοκρατία, τότε ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη δεν μπορεί να έχει ημερομηνία λήξης τριών ημερών.
