Η κλιμακούμενη σύγκρουση μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Νίκου Ανδρουλάκη, με εκατέρωθεν βέλη για «συμβιβασμούς» και «διευθυντικά στελέχη» που εξυπηρετούν την ολιγαρχία, κρύβει μια βαθιά, σχεδόν κωμικοτραγική ειρωνεία.
Πέρα από τις πολιτικές εντυπώσεις, κανείς δεν αναρωτιέται για την πραγματική «απόγνωση» των ίδιων των ισχυρών του χρήματος.
Φανταστείτε το δράμα τους: να επενδύουν κεφάλαια, ελπίδες και παρασκηνιακή επιρροή, μόνο και μόνο για να βλέπουν τα υποτιθέμενα «χαρτιά» τους να αλληλοεξοντώνονται δημόσια. Οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι θα διασφάλιζαν τη σταθερότητα των «κερδών» τους, τώρα ανταλλάσσουν βαριές κουβέντες, εκθέτοντας το σύστημα που υποτίθεται ότι τους προστατεύει. Αντί για πειθήνια όργανα, οι «ολιγάρχες» αντικρίζουν δύο πολιτικούς αρχηγούς σε νευρική κρίση, έτοιμους να τινάξουν την «επένδυση» στον αέρα για μερικές μονάδες στις δημοσκοπήσεις.
Η απόγνωση στα μεγάλα σαλόνια του παρασκηνίου είναι έκδηλη. Η αγορά μισεί την αβεβαιότητα και αυτή η δημόσια αντιπαράθεση αποδεικνύει ότι οι «εκλεκτοί» τους αποτυγχάνουν να κρατήσουν τα προσχήματα. Οταν οι υποτιθέμενοι διαχειριστές των συμφερόντων τους γίνονται τόσο προβλέψιμα απρόβλεπτοι, τότε κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα σκεφτούν να αλλάξουν... «διαχειριστή». Τα λεφτά τους σίγουρα δεν θα τα χάσουν, αλλά μέχρι τις εκλογές θα έχουν χάσει τον χρόνο τους. Κι αυτό πιστώνεται στον πρωθυπουργό.
