«Βρίσκομαι ξανά εδώ, για να σας καλέσω να αρματώσουμε το πλοίο για νέα ταξίδια», δήλωσε από τα Ιωάννινα, κατά την παρουσίαση της «Ιθάκης» του, ο Αλέξης Τσίπρας.
Αυτά τα έχουμε ξανακούσει, τότε που αρμάτωνε πλοία στην Αγία Πετρούπολη, αλλά ο Πούτιν τού είχε γυρίσει την πλάτη.
Μόνο που όλα όσα λέει σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός –ίδια ή σε παραλλαγές– επίσης τα έχουμε ξανακούσει. Το παλιό προεκλογικό σύνθημα «Δικαιοσύνη παντού» έγινε «Διαφάνεια παντού», η ίδια η Διαφάνεια έγινε ένα «νέο εργαλείο» με… ψηφιακή πλατφόρμα –λες και δεν υπάρχει η «Διαύγεια»– οι άνεμοι που θα σάρωναν το «παλιό», έγιναν «άνεμοι εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσουν τα παλιά στερεότυπα».
Και τελικά έπιασε πάλι τους «άξονες», που παλιά ήταν «πυλώνες» – αλλάζοντας κάθε φορά τον... αριθμό τους.
Είναι ξεκάθαρο πως το περίφημο rebranding είναι μία από τα παλιά και οι καινούργιοι «σοφοί» ετοίμασαν κάτι ακατανόητες αρλούμπες, γιατί μάλλον κάποια αγγαρεία έχουν αναλάβει, την οποία έφεραν σε πέρας σε μορφή «ξεπέτας».
Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους νέους 7 πυλώνες, που θα είναι οι στόχοι μιας «κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης»;
Και ιδού οι 7 «πυλώνες-ρήξεις» που μας προτείνουν:
1. Μη κερδοσκοπικές ενεργειακές κοινότητες με προτεραιότητα στο δίκτυο.
2. Θεσμική κατοχύρωση της Κοινοτικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας.
3. Ενίσχυση της τοπικής οικονομίας από ανακατεύθυνση δημόσιων δαπανών.
4. Τεχνολογική αυτονομία.
5. Νόμος περί ακαλλιεργησίας για την αξιοποίηση της γης.
6. Ενσωμάτωση μεταναστών και προσφύγων στις τοπικές οικονομίες.
7. Θεσμοθέτηση θετικών διακρίσεων υπέρ της υπαίθρου.
Όποιος κατάλαβε κάτι, ας το εξηγήσει και σε μας, γιατί τόση σοφία μάς προκαλεί συμπλέγματα κατωτερότητας.
Όσο για τη Δικαιοσύνη και τη συνταγματική αναθεώρηση στην οποία ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε, τι να πει κανείς;
Μιλάμε για τον άνθρωπο που αποκαλούσε τη Δικαιοσύνη «θεσμικό εμπόδιο», με τον φίλο του τον Πολάκη να την αποκαλεί «προστασία του κάθε νταβατζή» και τον εξ απορρήτων του Παππά να καταργεί με μια τροπολογία (νόμος 4339/2015) όλες τις Ανεξάρτητες Αρχές.
Μιλάμε για τον άνθρωπο που έφτασε να διορίσει πρόεδρο του Αρείου Πάγου στις τρεις τα ξημερώματα και που με αντισυνταγματικό τρόπο προχώρησε σε σύντμηση προθεσμιών διενέργειας δημοψηφίσματος – προκειμένου να οργανώσει το γελοίο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015. Τον άνθρωπο που οργάνωσε τη σκευωρία της Novartis.
Συνταγματική αναθεώρηση: Εντός, εκτός και επί τα αυτά
Και για τη συνταγματική αναθεώρηση είχε κάτι να πει στα Γιάννενα ο κ. Τσίπρας. Όπως είπε, «μόνο μια καθαρή δημοκρατική-προοδευτική πλειοψηφία, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στις αναγκαίες συνταγματικές και θεσμικές τομές στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της προστασίας των δημόσιων αγαθών, στην κατεύθυνση της ισότητας στα δικαιώματα και στις ευκαιρίες, στη κατεύθυνση της Δικαιοσύνης».
Καινούργιο κι αυτό. Γιατί ο κ. Τσίπρας, που τώρα μιλά για κάποια προοδευτική πλειοψηφία που θα προκύψει μετά τις εκλογές –προφανώς αναγνωρίζοντας ότι η συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί καθαρά κοινοβουλευτική διαδικασία– τον Οκτώβριο του 2016 είχε αποφασίσει να βάλει τη Βουλή σε δεύτερο πλάνο, ανακοινώνοντας κάποια Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος, που θα αναλάμβανε τον... «διάλογο με τον λαό» και θα επισκεπτόταν τις 13 περιφέρειες για να καταγράψει τις απόψεις των πολιτών, στο πλαίσιο μιας «πλατιάς, ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε εθνική κλίμακα, με αποστολή τη διοργάνωση θεματικών συζητήσεων και εκδηλώσεων διαβούλευσης σε όλους τους δήμους της χώρας, με τη συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, κινήσεων πολιτών και συλλογικοτήτων, αλλά και μεμονωμένων πολιτών. Διάλογος θα διεξαχθεί επίσης μέσω ανοιχτής διαδικτυακής πλατφόρμας, όπου κάθε πολίτης θα δύναται να καταθέτει τις προτάσεις του».
Άρα, τότε βρισκόταν κοντά σε απόψεις τύπου Μαρίας Καρυστιανού, με τον λαό να διαβουλεύεται και να αποφασίζει για λογαριασμό αυτών που ψήφισε για να διαβουλεύονται και να αποφασίζουν!
Πάμε τώρα στους άξονες, τους πυλώνες και σε άλλες σοφίες άλλων «σοφών»:
Οι οκτώ άξονες
Στις 3 Ιουνίου 2013, παρουσιάζοντας τον «Χάρτη αξιοπρεπούς διαβίωσης» από τη Δραπετσώνα, ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε οκτώ «άξονες», διακηρύσσοντας ότι «η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία» και «αυτή τη βία είμαστε αποφασισμένοι να τη χτυπήσουμε, είμαστε αποφασισμένοι να σώσουμε τον λαό από τη δυστυχία και την πείνα και δεν θα λογαριάσουμε κανέναν εκβιασμό, μπροστά σε αυτόν τον στόχο»: Νέα σεισάχθεια, ανακούφιση από φορολογία και χρέη προς το κράτος, διασφάλιση στέγασης για όλους, διασφάλιση σίτισης για όλους, στήριξη των παιδιών, εγγυημένη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά πρώτης ανάγκης (ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες, θέρμανση), διασφάλιση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους, διασφάλιση της μετακίνησης για όλους.
Οι δύο πυλώνες
Στις 7 Ιουλίου 2013, μιλώντας στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε δύο πυλώνες: «Γι’ αυτό απαιτείται επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης με πυλώνες τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, το πάγωμα των τόκων τουλάχιστον για την επόμενη τετραετία, που θα απέδιδε ένα ποσό πάνω από 25 δισ. ευρώ, με το οποίο θα μπορούσαμε και να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και να χρηματοδοτήσουμε την ανάπτυξη».
Οι τρεις πυλώνες
Στις 5 Νοεμβρίου 2013, ο κ. Τσίπρας, μιλώντας σε συνέδριο στο Τέξας, είπε ότι το «εθνικό του σχέδιο» διέπεται από τρεις πυλώνες – σταθεροποίηση της οικονομίας, αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, μέσω ενός δημόσιου ταμείου για τη χρηματοδότηση αυτής της άμεσης ανάγκης, αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2013, στην ομιλία του κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2014, ο κ. Τσίπρας είχε τρεις πυλώνες: «Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εγγυάται τόσο τη συντεταγμένη και κοινωνικά δίκαιη έξοδο από την κρίση όσο και την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου. Είναι πρόγραμμα με τρεις αμοιβαία ενισχυόμενους πυλώνες που συναρμόζουν αυτό που εμείς ονομάζουμε «εθνικό σχέδιο για την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανασυγκρότηση του τόπου», με το οποίο θα αντικαταστήσουμε το χρεοκοπημένο μνημόνιο.
Οι τέσσερις πυλώνες που ξανάγιναν τρεις
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2014, εξαγγέλλοντας το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», ο κ. Τσίπρας μίλησε για «τέσσερις μεγάλους πυλώνες».
Στις 13 Δεκεμβρίου 2014, μιλώντας στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο κ. Τσίπρας είχε ήδη μειώσει τους τέσσερις πυλώνες της Θεσσαλονίκης σε… τρεις: «Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στο πρόγραμμα που εξαγγείλαμε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Το πρόγραμμα στηρίζεται σε τρεις πυλώνες».
Οι δύο πυλώνες
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2015, μιλώντας στη Λάρισα εν όψει των νέων εκλογών, ο κ. Τσίπρας έκανε τους τέσσερις πυλώνες της Θεσσαλονίκης… δύο: «Έχουμε συγκεκριμένο πρόγραμμα, που το παρουσίασα στη Θεσσαλονίκη πριν από λίγες μέρες. Ένα πρόγραμμα με δύο βασικούς πυλώνες: α) την αναδιανομή προς όφελος του κόσμου της εργασίας και της πρωτογενούς παραγωγής, β) τη διεύρυνση των παραγωγικών δυνατοτήτων, που προϋποθέτει ριζικές θεσμικές αλλαγές και ρήξη με τη δομή της διαπλοκής».
Οι επτά πυλώνες
Στις 27 Ιουλίου 2016, κατά τη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Κοινωνικής Πολιτικής, οι πυλώνες έγιναν επτά – υγεία, κοινωνική ασφάλιση, αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης, προστασία εργασίας, αντιμετώπιση της ανεργίας, στεγαστική πολιτική, παιδεία.
Οι τρεις άξονες που έγιναν τέσσερις
Τον Σεπτέμβριο του 2018 από το βήμα της ΔΕΘ πέρασε στους τρεις άξονες της μεταμνημονιακής Ελλάδας της νέας εποχής.
Την 1η Δεκεμβρίου 2018, μιλώντας στην ΚΕ του κόμματος, οι τρεις άξονες έγιναν τέσσερις: δημοκρατικός έλεγχος και λογοδοσία (αυτά επαναλαμβάνει και σήμερα), μεγάλες θεσμικές τομές, αλληλεγγύη και συνευθύνη, προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών.
Αν σε όλα αυτά περιλάβουμε και τους «άξονες» που έθεταν κάθε τόσο οι πολιτικές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως ο Αλέξης και οι «σοφοί» του θεωρούν ότι είμαστε κάτι μεταξύ ηλιθίων και λωτοφάγων...
