Το ΠΑΣΟΚ μετακινείται προς τα αριστερά για να «μαζέψει» τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η βελόνα παραμένει αμετακίνητη.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε αποσύνθεση, το ΠΑΣΟΚ υιοθετεί μια σκληρή, «αριστερόστροφη» ρητορική προσδοκώντας την απορρόφηση απογοητευμένων ψηφοφόρων της Αριστεράς ώστε να εδραιωθεί ως κύριος εκφραστής της «προοδευτικής παράταξης» απέναντι στη ΝΔ.
Το σχέδιο επιστροφής στο «παλιό ΠΑΣΟΚ», με υπογραφή του Νίκου Ανδρουλάκη, μεταφράζεται ως έλλειψη ρεαλιστικής εναλλακτικής και αδυναμίας να ανταγωνιστεί τη ΝΔ στο μεταρρυθμιστικό πεδίο. Εκεί που ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί γιατί έχει ταυτίσει το κεντρώο προφίλ του με τη σταθερότητα και την κανονικότητα.
Η πολιτική σταθερότητα λειτουργεί υπέρ του πρωθυπουργού, ειδικά σε περιόδους γεωπολιτικής έντασης, όπως οι τρέχουσες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Στον αντίποδα, η συγκρουσιακή τακτική που ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης (παρακολουθήσεις, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ) εκλαμβάνεται από τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους ως παράγοντας πολιτικής αβεβαιότητας.
Επιπλέον όλων αυτών, η υπερκομματική απήχηση του Κυριάκου Μητσοτάκη τού δίνει το πλεονέκτημα να διεισδύει σε δεξαμενές ψηφοφόρων άλλων κομμάτων –του ΠΑΣΟΚ κατά κύριο λόγο, ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ– ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης όχι μόνο δεν πείθει τους «δεξιογενείς» κεντρώους, αλλά δυσκολεύεται και με τους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς. Έπεσε στο δικό του κενό στρατηγικής.
