Η… οδύσσεια του πάλαι ποτέ κραταιού Κινήματος θα συνεχίζεται όσο δεν υπάρχει ένας πολιτικός «αρχιτέκτονας» να χαράξει καθαρή πορεία, να βάλει τέλος στους τακτικισμούς και να εμπνεύσει ξανά ένα αφήγημα προοπτικής.
Πού είναι ο Παύλος (ο Γερουλάνος), πού είναι ο Χρηστίδης (ο Παύλος); Πού είναι η Μιλένα (η Αποστολάκη), πού είναι ο Αποστολάκης (ο ναύαρχος); Ποιος ναύαρχος; Εκείνος που έκανε βόλτες με φουσκωτό (όχι του Πολάκη) τον Κασσελάκη. Πού είναι ο Δουδωνής και ο Μάντζος; Πού είναι η Τζάκρη και η Κασσιμάτη; Πού είναι η Αννούλα (όχι του χιονιά), η Διαμαντοπούλου;
Πού είναι ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος και τα άλλα παιδιά του ΠΑΣΟΚ; Θα μπορούσε ο «Γάτος» μας να θέτει για ώρες ερωτήματα, αλλά δεν είναι αυτό το νόημα της σημερινής στήλης. Μέρες που είναι, τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ θυμίζουν λίγο το πλήρωμα του Οδυσσέα: στην Ιθάκη δεν έφτασε κανείς. Αυτός είναι ο κίνδυνος για το πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα, να χαθεί κάπου ανάμεσα στη χώρα των Λαιστρυγόνων, το νησί της Κίρκης, τα τραγούδια των Σειρήνων και το επικίνδυνο πέρασμα της Σκύλλας και της Χάρυβδης.
Και αν ο ομηρικός ήρωας χρειάστηκε δέκα χρόνια για να γυρίσει στην Ιθάκη, η οδύσσεια του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη κρατήσει περισσότερο και συνεχίζεται. Και, όπως λένε οι κακές γλώσσες στη Χαριλάου Τρικούπη, ο Νίκος για Οδυσσέας δεν μοιάζει. Αλλωστε το πιθανότερο είναι πως για τον πρόεδρο του κόμματος η Ιθάκη βρίσκεται κάπου στις Βρυξέλλες, απ’ όπου όλοι θυμούνται ότι γύρισε κάπως απρόθυμα για να γίνει αρχηγός (με το ζόρι).
Παρά την εργασιοθεραπεία στο Γραφείο Τύπου και τις γραφικές σκηνές με τις ντουντούκες και τις κόρνες σε κομματικές περιοδείες, το ΠΑΣΟΚ παραμένει κολλημένο τόσο στις δημοσκοπήσεις όσο και στην κοινωνική του απήχηση – στον βαθμό που αυτή αποτυπώνεται σε δράσεις και αντιδράσεις. Αλλά τα στελέχη του αποφεύγουν την καυτή πατάτα, αφήνοντας τον χρόνο να αποφασίσει για την τύχη του θυμωμένου Νίκου. Ομως, η αλήθεια είναι πως ο χρόνος στη Χαριλάου Τρικούπη μετράει διαφορετικά. Ενώ ο έξω κόσμος τρέχει με ταχύτητες ψηφιακές, στο εσωτερικό του Κινήματος η ατμόσφαιρα θυμίζει το αιώνιο «περίμενε» της Πηνελόπης, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό: αντί για υφαντό, ξηλώνουν κάθε βράδυ τις όποιες ελπίδες ανάκαμψης.
Παρακολουθούν αμήχανοι
Οι παλαιότεροι, θρεμμένοι πάνω στις δάφνες του παρελθόντος, παρακολουθούν αμήχανοι τις ατέρμονες συζητήσεις για την «ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς». Μόνο που η ανασύνταξη αυτή μοιάζει περισσότερο με ασκήσεις επί χάρτου παρά με πολιτικό σχεδιασμό. Τα στελέχη πρώτης γραμμής επιδίδονται σε έναν ιδιότυπο «κλεφτοπόλεμο» δηλώσεων φροντίζοντας πάντα να κρατούν τις απαραίτητες αποστάσεις ασφαλείας από την ηγεσία, ώστε να μη χρεωθούν τη στασιμότητα, αλλά και να μην κατηγορηθούν για εσωστρέφεια.
Την ίδια ώρα, η βάση παρακολουθεί κουρασμένη. Οι ψηφοφόροι, που κάποτε γέμιζαν τις πλατείες, τώρα προσπερνούν τις ανακοινώσεις με ένα ελαφρύ μειδίαμα, βλέποντας ένα κόμμα που παλεύει περισσότερο με τη δική του σκιά παρά με τα προβλήματα της κοινωνίας. Η στρατηγική του «ώριμου φρούτου» αποδεικνύεται μάλλον ατυχής, καθώς εμφανίστηκε άλλος πρόθυμος να το μαζέψει. Αν λοιπόν δεν βρεθεί σύντομα ένας πολιτικός «αρχιτέκτονας» να χαράξει καθαρή πορεία, να βάλει τέλος στους τακτικισμούς και να εμπνεύσει ξανά ένα αφήγημα προοπτικής, η Ιθάκη θα παραμείνει ένα μακρινό όνειρο και το ΠΑΣΟΚ θα αντιμετωπίσει σύντομα υπαρξιακά ζητήματα. Για την ώρα, το ταξίδι συνεχίζεται, όχι ως ένδοξη ομηρική περιπέτεια αλλά ως μια αμήχανη περιπλάνηση χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό και –το κυριότερο– με περιορισμένο και γερασμένο ακροατήριο.
Το άγχος της Ζωής
Αντιμέτωπη με την περίφημη ατάκα της Μελίνας Μερκούρη «Αντρέα, δεν αρέσουμε», σε άλλα συμφραζόμενα βεβαίως, είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας βλέπει την απήχησή της να πέφτει. Και όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα. Παλαιότερα κάθε ανάρτησή της είχε σημαντική απήχηση, με πολλά like και σχόλια. Τώρα οι λεγόμενες «αντιδράσεις» έχουν μειωθεί και η Ζωή ψάχνει το φάρμακο. Το σίγουρο είναι ότι πολλοί νέοι, οι οποίοι έδειχναν ενδιαφέρον για τις θέσεις της, μετά τα καμώματα στη δίκη για τα Τέμπη είναι πλέον επιφυλακτικοί στο να εκδηλώνονται δημόσια υπέρ της. Μόδα ήταν και πέρασε, λένε ειδικοί του ψηφιακού μάρκετινγκ.
Ο διμέτωπος της Ρένας
Μία ανακοίνωση για τον Αλέξη, μία για τον Κυριάκο. Ο λόγος για τη στρατηγική της Ρένας Δούρου ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Στην αντιπολιτευτική της πρεμιέρα επέλεξε να επιτεθεί και στον πρώην αρχηγό της και στον πρωθυπουργό. Στον πρώτο για την αναθεώρηση του άρθρου 16 –με την οποία η ΕΛΑΣ διαφωνεί, αλλά θα κρατήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια– στον δεύτερο για τη συνταγματική αναθεώρηση γενικά. Κρατήστε την πρόβλεψη του «Κόκκινου Γάτου»: οι πιο σκληροί πόλεμοι είναι οι εμφύλιοι. Και για την Κουμουνδούρου η μάχη που έρχεται θα είναι για την επιβίωσή της, οπότε σύντομα θα εξελιχθεί σε κάτι σαν τον… πόλεμο για πάντα του Τραμπ με το Ιράν.
Αλέξη, πόθεν τα λεφτά;
Το νέο κόμμα Τσίπρα συνεχίζει τις εκδηλώσεις, στήνει διαδικτυακά events (που και αυτά κοστίζουν), στελέχη πάνε και έρχονται σε ομιλίες και περιοδείες, αλλά η οικονομική εξόρμηση ακόμη να ξεκινήσει. Σαν να μην αγχώνονται καθόλου για τα οικονομικά θέματα οι επιτελείς του Αλέξη. Ως στήλη θυμίζουμε απλά μια απορία που έχει καταγραφεί από πολλές πλευρές: «Πού τα βρίσκεις, Αλέξη, τα λεφτά»; Πόθεν; Και να είναι σίγουροι εκεί στην ΕΛΑΣ ότι δεν θα κουραστούμε να ρωτάμε. Είναι η δουλειά μας.
