Με επίθεση σε Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και κυβέρνηση, το ΚΚΕ επαναφέρει τη γνωστή αντιδυτική ρητορική για τα ελληνοτουρκικά.
Η συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο για την Τουρκία αποκάλυψε για ακόμη μία φορά το διαχρονικό πολιτικό παράδοξο του ΚΚΕ. Την ώρα που η Άγκυρα συνεχίζει να αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, να επενδύει στη «Γαλάζια Πατρίδα» και να διεκδικεί αναβαθμισμένο γεωπολιτικό ρόλο, ο Περισσός βρήκε ως βασικό αντίπαλο όχι την τουρκική ηγεσία αλλά την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και φυσικά την ελληνική κυβέρνηση. Σαν να μην αλλάζει ποτέ τίποτα στη διεθνή πραγματικότητα, το ΚΚΕ παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα ιδεολογικό μοτίβο που αντιμετωπίζει τη Δύση ως τη μόνιμη πηγή κάθε προβλήματος.
Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική προσέγγιση που συχνά μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση συνθημάτων περασμένων δεκαετιών παρά με σοβαρή πρόταση εξωτερικής πολιτικής. Γιατί όταν η Ελλάδα βρίσκεται απέναντι σε μια αναθεωρητική δύναμη όπως η Τουρκία, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιον θα καταγγείλεις, αλλά πώς θα ενισχύσεις τη θέση της χώρας.
Η Τουρκία στο βάθος, η Δύση στο στόχαστρο
Στην παρέμβασή του ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης υποστήριξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά επιβραβεύει την Τουρκία, ενώ επιτέθηκε στην κυβέρνηση για τα λεγόμενα «ήρεμα νερά». Ωστόσο, πίσω από την κριτική προς την Άγκυρα, εκείνο που κυριάρχησε ήταν η γνωστή αντιδυτική αφήγηση.
Για το ΚΚΕ, το πρόβλημα είναι πάντα η ΕΕ. Είναι το ΝΑΤΟ. Είναι οι ΗΠΑ. Είναι οι σύμμαχοι της Ελλάδας. Σπανίως όμως ακούγεται μια πειστική εξήγηση για το πώς ακριβώς θα προστατευθούν τα ελληνικά συμφέροντα χωρίς ισχυρές διεθνείς συμμαχίες και χωρίς ενεργή παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Από τον ρεαλισμό στις ιδεολογικές εμμονές
Η κυβέρνηση έχει επιλέξει μια στρατηγική ενίσχυσης της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας, εμβάθυνσης των συμμαχιών και διπλωματικής κινητικότητας σε όλα τα επίπεδα. Αυτή η πολιτική δεν εξαλείφει τις τουρκικές διεκδικήσεις, αλλά ενισχύει τη διεθνή θέση της Ελλάδας απέναντί τους.
Το ΚΚΕ, αντίθετα, επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε διεθνή συνεργασία περίπου ως εθνική υποχώρηση. Πρόκειται για μια προσέγγιση που μπορεί να προσφέρει ιδεολογική καθαρότητα, αλλά αδυνατεί να παράγει εφαρμόσιμη εθνική στρατηγική. Γιατί η γεωπολιτική δεν λειτουργεί στο κενό και η απομόνωση δεν υπήρξε ποτέ απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις.
Όταν η καταγγελία γίνεται αυτοσκοπός
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της παρέμβασης του ΚΚΕ είναι ότι καταλήγει πάντα στο ίδιο συμπέρασμα, ανεξαρτήτως θέματος. Είτε πρόκειται για την Τουρκία, είτε για την άμυνα, είτε για την ενέργεια, η κατάληξη είναι μία: φταίνε οι δυτικές συμμαχίες και οι κυβερνήσεις που συμμετέχουν σε αυτές.
Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Η Τουρκία δεν περιορίζεται από συνθήματα ούτε αντιμετωπίζεται με πολιτικές καταγγελίες. Αντιμετωπίζεται με ισχυρή οικονομία, αξιόπιστη αποτροπή, διεθνείς συμμαχίες και διπλωματική επιρροή. Ακριβώς δηλαδή με τα εργαλεία που το ΚΚΕ αντιμετωπίζει διαχρονικά με καχυποψία.
Κάπως έτσι, κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για τα εθνικά θέματα, ο Περισσός μοιάζει να δίνει την ίδια παράσταση. Καταγγέλλει τους πάντες, απορρίπτει τα πάντα, αλλά στο τέλος δεν εξηγεί ποτέ ποια είναι η ρεαλιστική εναλλακτική. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό αδιέξοδο της συγκεκριμένης λογικής.
