Ο Περισσός συνδέει τη φρίκη των πυρηνικών όπλων με τις σημερινές διεθνείς εντάσεις, επαναφέροντας τη διαχρονική του αντίθεση στις δυτικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ.
Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι παραμένουν ένα από τα πιο τραγικά σύμβολα του 20ού αιώνα, με τη χρήση των πρώτων πυρηνικών όπλων στην ιστορία να συνεχίζει να προκαλεί διεθνή συζήτηση 81 χρόνια μετά. Με αφορμή την επέτειο της ρίψης των ατομικών βομβών από τις ΗΠΑ το 1945, το ΚΚΕ επέλεξε να μεταφέρει τη συζήτηση στο σήμερα, συνδέοντας το ιστορικό γεγονός με τον πόλεμο στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, το ΝΑΤΟ και τη συμμετοχή της Ελλάδας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.
Η ανακοίνωση του Περισσού, ωστόσο, δεν αποτελεί μόνο μια αναφορά στη μνήμη των θυμάτων, αλλά μια ολοκληρωμένη πολιτική παρέμβαση που εντάσσει τις σύγχρονες γεωπολιτικές εξελίξεις στο σταθερό ιδεολογικό πλαίσιο του κόμματος περί «ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών», επιχειρώντας να συνδέσει τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας με τον κίνδυνο πολεμικής εμπλοκής.
Η ιδεοπληπτική ερμηνεία
Η ιστορική καταδίκη της χρήσης πυρηνικών όπλων αποτελεί κοινό τόπο στη διεθνή συζήτηση. Το πολιτικό ζήτημα, όμως, ξεκινά από το πώς ερμηνεύεται αυτή η ιστορική μνήμη στο παρόν. Για το ΚΚΕ, η επέτειος λειτουργεί ως αφετηρία μιας συνολικής επίθεσης στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, στις σχέσεις με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και στις επιλογές των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών.
Το ΚΚΕ έχει επιλέξει εδώ και χρόνια να διαβάζει τις διεθνείς εξελίξεις μέσα από έναν συγκεκριμένο πολιτικό φακό: τη σύγκρουση ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και την ανάγκη αποδέσμευσης της Ελλάδας από τις δυτικές συμμαχίες. Η επέτειος της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι αποτέλεσε ακόμη μία ευκαιρία για να επαναφέρει ακριβώς αυτό το μήνυμα.
Η αναφορά στις ατομικές βόμβες του 1945 συνοδεύεται από μια ευθεία προσπάθεια σύνδεσης του παρελθόντος με το σήμερα, με το ΚΚΕ να παρουσιάζει τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, τις αμυντικές συμφωνίες και τις διεθνείς συνεργασίες ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμπλοκής.
Το ανορθόδοξο αφήγημα
Το κόμμα του Δημήτρη Κουτσούμπα, ωστόσο, ακολουθεί μια πολιτική ανάγνωση που αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων. Σε αυτή τη θεώρηση δεν υπάρχει ουσιαστικά χώρος για τον ρόλο των συμμαχιών ως εργαλείο αποτροπής ή για το επιχείρημα ότι η ασφάλεια μιας χώρας μπορεί να ενισχύεται μέσα από διεθνείς συνεργασίες.
Η επιλογή του ΚΚΕ να χρησιμοποιήσει μια παγκόσμια τραγωδία όπως η Χιροσίμα για να επιτεθεί στην κυβέρνηση και στις δυτικές συμμαχίες δείχνει και την πολιτική στόχευση της παρέμβασής του. Η ιστορική μνήμη λειτουργεί ως βάση για μια σύγχρονη πολιτική αντιπαράθεση, με τον Περισσό να επιχειρεί να συνδέσει τους φόβους για έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο με τις σημερινές κυβερνητικές επιλογές.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει διαφορετικό: αν η αποστασιοποίηση από τις υπάρχουσες συμμαχίες αποτελεί ρεαλιστική απάντηση στις σημερινές γεωπολιτικές προκλήσεις ή αν η αποτροπή και η συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς αποτελούν αναγκαία εργαλεία για μια χώρα όπως η Ελλάδα.
