Υπάρχουν στιγμές που το πολιτικό δράμα ξεφεύγει από τα όρια της κανονικής υπερβολής και περνάει κατευθείαν στη μεταμεσονύκτια ζώνη.
Εκεί όπου οι μυστικές συμφωνίες γράφονται σε χαρτοπετσέτες, οι πολιτικοί αντίπαλοι ανταλλάσσουν κρυφά νεύματα και ο Αλέξης Τσίπρας λειτουργεί ως υπόγειο σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη για να τρομάζει τους νεοδημοκράτες σαν πολιτικός μπαμπούλας. Κάπως έτσι περιέγραψε την κατάσταση ο Παναγιώτης Δουδωνής, προσφέροντας απλόχερα υλικό σε κάθε σατιρική στήλη της χώρας.
Το ΠΑΣΟΚ περνά δύσκολες μέρες. Πρώτα έφταιγε η εσωστρέφεια. Μετά οι εταιρείες δημοσκοπήσεων. Τώρα φαίνεται πως φταίει και μια μυστική συμμαχία Μητσοτάκη-Τσίπρα. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, μέχρι τον Σεπτέμβριο θα ανακαλύψουν ότι πίσω από όλα βρίσκεται και κάποια μυστική στοά με έδρα υπόγειο parking στο Μαξίμου και τον Πίνατ σε ρόλο συντονιστή.
Η θεωρία είναι συγκινητική. Ο άνθρωπος που πέρασε τέσσερα χρόνια να καταγγέλλει τον Μητσοτάκη ως σχεδόν υπαρξιακή απειλή για τη δημοκρατία, που ανέχθηκε και εξέθρεψε τοξικότητα, χυδαία συνθήματα και μια ολόκληρη βιομηχανία μίσους απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, παρουσιάζεται τώρα περίπου ως κρυφός συνεργάτης του πρωθυπουργού. Λίγο ακόμα και θα μας πουν ότι τα συνθήματα στις πλατείες γράφονταν στο ίδιο γραφείο όπου σχεδιάζονταν οι κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Βέβαια υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Για να σταθεί αυτή η θεωρία, πρέπει να πιστέψει κανείς ότι ο Τσίπρας αφιέρωσε χρόνια πολιτικής ζωής για να βοηθήσει τελικά τον Μητσοτάκη να πάρει τρίτη τετραετία. Δηλαδή ο αρχηγός που κατηγορούσε καθημερινά τη ΝΔ, που επένδυσε στην ένταση και στη διχόνοια, ήταν τελικά ένας πολιτικός διπλός πράκτορας. Ούτε σε παλιά βιντεοκασέτα τέτοιο σενάριο.
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πολύ πιο πεζή. Το ΠΑΣΟΚ βλέπει ότι δεν μπορεί να μετατραπεί σε κυρίαρχη εναλλακτική δύναμη και ψάχνει εχθρούς παντού. Όταν όμως ένα κόμμα αρχίζει να βλέπει μυστικές συμφωνίες πίσω από κάθε πολιτική εξέλιξη, τότε μάλλον δεν βρίσκεται σε στρατηγική εγρήγορση αλλά σε πολιτικό πανικό. Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.
Και μέσα σε όλα αυτά, η σημερινή επέτειος των εννιά χρόνων από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη θυμίζει κάτι χρήσιμο. Ότι στην πολιτική οι πιο εύκολες κραυγές συνήθως γερνούν άσχημα. Ο άνθρωπος που πολεμήθηκε με πρωτοφανή χυδαιότητα και δημαγωγία δικαιώθηκε τελικά από την ίδια την ιστορία. Κάτι που ίσως θα έπρεπε να θυμούνται όσοι σήμερα κατασκευάζουν πολιτικά μυθιστορήματα αντί για σοβαρή αντιπολίτευση.
