Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να έχει μπει σε μια πολιτική λούπα από την οποία δεν μπορεί να βγει.
Κάθε φορά που οι δημοσκοπήσεις δεν τον βολεύουν, ανακαλύπτει σκοτεινά κέντρα, χειραγώγηση και οργανωμένα σχέδια. Το ίδιο έκανε και τώρα, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ να χάνει τη δεύτερη θέση και να πιέζεται από τα νέα πολιτικά σχήματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού. Ξαφνικά, οι δημοσκόποι έγιναν ύποπτοι και οι μετρήσεις «στημένες». Βέβαια, όταν οι ίδιες εταιρείες μετά την εκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τον εμφάνιζαν να φλερτάρει με το 20%, στη Χαριλάου Τρικούπη έβλεπαν ιστορική επιστροφή της παράταξης και πολιτικό θρίαμβο. Τότε δεν υπήρχε πρόβλημα αξιοπιστίας. Τότε ήταν όλα καλά.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η αμετροέπεια με την οποία επιχειρεί να ξαναγράψει όσα έγιναν το 2023. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται τώρα ότι κάποιοι «φούσκωναν» τεχνητά τον ΣΥΡΙΖΑ για να συσπειρωθεί η Νέα Δημοκρατία. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Το μόνο κόμμα που τελικά δεν ευνοήθηκε από τις δημοσκοπήσεις ήταν η ίδια η Νέα Δημοκρατία, καθώς στις κάλπες πήρε ποσοστά πολύ υψηλότερα από αυτά που προέβλεπαν σχεδόν όλες οι μετρήσεις. Άρα ποιος ακριβώς ευνοήθηκε;
Ο κ. Ανδρουλάκης έχει πλέον μια σταθερή πολιτική συνήθεια. Ό,τι δεν τον εξυπηρετεί, το αμφισβητεί. Το είδαμε και με τη Δικαιοσύνη. Όταν δικαστικές αποφάσεις ή εξελίξεις δεν ταιριάζουν με το αφήγημά του, αφήνει υπονοούμενα περί συγκάλυψης και θεσμικών προβλημάτων. Όταν όμως οι ίδιες διαδικασίες τον διευκολύνουν πολιτικά, τότε όλα λειτουργούν κανονικά. Ακριβώς το ίδιο κάνει σήμερα και με τις δημοσκοπήσεις. Αν τον δείχνουν ανεβασμένο, είναι εργαλείο καταγραφής της κοινωνίας. Αν τον δείχνουν να πέφτει, είναι μηχανισμός χειραγώγησης. Κάπου όλο αυτό καταντάει κουραστικά προβλέψιμο.
Ακόμη πιο αστείες ακούγονται οι καταγγελίες του για «συμφέροντα» και «μιντιακά συστήματα» που δήθεν προστατεύουν πολιτικούς αρχηγούς. Μιλά ο ίδιος άνθρωπος που έκανε πρόταση δυσπιστίας βασισμένος σε πρωτοσέλιδο εκδότη ο οποίος έχει μετατρέψει την πτώση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε προσωπική σταυροφορία. Ενός μηχανισμού που επενδύει πολιτικά και οικονομικά σε όποιον θεωρεί ότι μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση και που έχει στήσει ολόκληρη βιομηχανία τοξικότητας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Οπότε λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη ειρωνεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ο πρώτος αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης στη μεταπολίτευση που δεν κέρδισε αυτή τη θέση στις εκλογές. Δεν την πήρε επειδή νίκησε. Του προέκυψε μετά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Και παρ’ όλα αυτά, ούτε τότε κατάφερε να χτίσει δυναμική εξουσίας. Στις ευρωεκλογές του 2024 δεν μπόρεσε να περάσει ούτε τον πολιτικά άπειρο Στέφανο Κασσελάκη. Την ίδια στιγμή προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που θα κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έναν πολιτικό που δεν έχει χάσει ούτε μία εκλογική αναμέτρηση από το 2016 μέχρι σήμερα.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι οι δημοσκοπήσεις. Είναι ότι ο αρχηγός του δείχνει ανήμπορος να δεχθεί μια απλή πολιτική πραγματικότητα: όταν οι πολίτες δεν πείθονται, δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.
