Η πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων εβδομάδων επιβεβαιώνει τις χειρότερες προβλέψεις που ακολούθησαν το εκλογικό αποτέλεσμα του 2023, όταν η πολυδιάσπαση του πολιτικού συστήματος οδήγησε σε οκτακομματική Βουλή.
Βαδίζοντας πλέον στην ολοκλήρωση της τετραετίας, κόμματα έχουν διαλυθεί ή διασπαστεί και στα κοινοβουλευτικά έδρανα βρίσκονται περισσότεροι από 50 ανεξάρτητοι βουλευτές!
Αποτέλεσμα είναι, σε μια περίοδο που οι πολίτες δοκιμάζονται από τις αλλεπάλληλες προκλήσεις της καθημερινότητας, ο δημόσιος λόγος να κατακλύζεται από αόριστες υποσχέσεις και μια ανεξέλεγκτη παροχολογία χωρίς καμία απολύτως κοστολόγηση. Η αντιπολίτευση σε όλες τις εκδοχές παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο τοξικότητας, τεχνητού διχασμού και δημιουργικής λογιστικής.
Τα κόμματα, νέα και παλιά, επιδίδονται σε έναν πλειστηριασμό ευκολίας, τάζοντας λύσεις «διά μαγείας» χωρίς να εξηγούν ούτε στο ελάχιστο πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνουν πράξεις όλα όσα λένε ή έστω ένα μέρος αυτών. Οταν ζητούνται συγκεκριμένα οικονομικά δεδομένα, η απάντηση είναι αφορισμοί, γενικόλογες διακηρύξεις και καταγγελτικός λόγος. Η πολιτική αντιπαράθεση έχει μετατραπεί σε ένα θέατρο εντυπώσεων, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της επικοινωνίας και των κομματικών ακροατηρίων.
Η εικόνα αυτή αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στο Προεδρικό Μέγαρο, στην πρόσφατη δεξίωση για την επέτειο Αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Μια μέρα μνήμης, ενότητας και τιμής για τους αγώνες του ελληνικού λαού μετατράπηκε σε πεδίο μικροκομματικών τακτικισμών. Ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς και άλλοι αρχηγοί της αντιπολίτευσης, επέλεξαν να απουσιάζουν επιδεικτικά από τη γιορτή. Για τον «Κόκκινο Γάτο» η στάση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά μια σαφή υποτίμηση των θεσμών.
Το παράδοξο, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι οι ίδιοι πολιτικοί που περιφρονούν τις κορυφαίες θεσμικές εκδηλώσεις της πολιτείας συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προνόμια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Πληρώνονται κανονικά από τον Ελληνα φορολογούμενο μέσω της Βουλής, διατηρώντας γραφεία, μετακλητούς και βουλευτικές αποζημιώσεις.
Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, όμως, το ζήτημα προσλαμβάνει και άλλες διαστάσεις. Μετά την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται να διεξάγει διεθνείς επαφές, να διοργανώνει συνεδριάσεις και να συντηρεί ένα ολόκληρο επιτελείο, χωρίς κανείς να γνωρίζει με σαφήνεια πώς χρηματοδοτούνται όλες αυτές οι δραστηριότητες. Από πού ακριβώς πληρώνεται ο κ. Τσίπρας για τις διεθνείς πρωτοβουλίες του και το ίδρυμά του; Δεν θα σταματήσουμε να το γράφουμε: η διαφάνεια στα οικονομικά των πολιτικών προσώπων δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμελιώδης υποχρέωση προς τους πολίτες.
Οχι από όλους και σε όλα
Η ίδια αρνητική στάση και ο στείρος αρνητισμός κυριάρχησαν και στη συζήτηση για την αναθεώρηση του συντάγματος. Η αντιπολίτευση επέλεξε για άλλη μια φορά τον δρόμο του «όχι σε όλα». Αντί να προσέλθει στο τραπέζι του διαλόγου με δημιουργικές προτάσεις για τον εκσυγχρονισμό του καταστατικού χάρτη της χώρας, την ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών και τη βελτίωση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης, προτίμησε την τακτική της τυφλής απόρριψης. Οταν λείπει το θετικό αφήγημα, η καταψήφιση κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας φαντάζει ως η μόνη εύκολη διέξοδος. Αλλά μόνο για τα κόμματα, όχι για την κοινωνία.
Αυτή είναι μία εξήγηση που οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, επιβεβαιώνουν την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρά τις όποιες αδυναμίες, τις αστοχίες ή τα λάθη που αναπόφευκτα σημειώνονται, η κοινωνία φαίνεται να αναγνωρίζει τη σταθερότητα και την παραγωγή έργου με μετρήσιμα αποτελέσματα: από τον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους και την οικονομική ανάπτυξη, μέχρι τη μείωση της ανεργίας και την ενίσχυση της διεθνούς εικόνας της χώρας.
Σε ένα περιβάλλον που απαιτεί υπευθυνότητα και κοστολογημένες λύσεις, η προσπάθεια για ουσιαστικό και ορατό έργο παραμένει ο βασικός παράγοντας διαμόρφωσης της εμπιστοσύνης των πολιτών.
Ασκήσεις θάρρους
«Οποτε τολμήσει να κάνει εκλογές, θα είμαστε πανέτοιμοι», δήλωσε στον ΣΚΑΪ η Μαρία Καρυστιανού, επιχειρώντας να εκπέμψει σιγουριά. Ωστόσο, η εικόνα στο παρασκήνιο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει την ετοιμότητα που επικαλείται. Το νέο κόμμα δεν έχει πάρει ακόμη ξεκάθαρη οργανωτική μορφή και κινείται χωρίς εμφανή στελέχη ή επεξεργασμένες προγραμματικές θέσεις. Οπότε η αποστροφή αυτή εκλαμβάνεται από πολιτικούς παρατηρητές περισσότερο ως προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης παρά ως αποτύπωση μιας υπαρκτής κομματικής οργάνωσης ή πραγματικής αισιοδοξίας.
Χωρίς πρόγραμμα
Την ώρα που η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανεβάζει τους τόνους της αντιπολιτευτικής της τακτικής, κυρίως με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, παραμένει ένα μεγάλο κενό: η απουσία συγκεκριμένου, κοστολογημένου κυβερνητικού προγράμματος.
Παρά τη συνεχή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και τη γνωστή δήλωση πως είναι… προετοιμαζόμενη πρωθυπουργός, η Πλεύση Ελευθερίας στερείται προγράμματος. Κινείται σχεδόν αποκλειστικά στη βάση της καταγγελίας και του ακτιβισμού. Στελέχη της αγοράς και πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι, πέρα από τις ηχηρές τοποθετήσεις και τα επικοινωνιακά συνθήματα, το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν έχει παρουσιάσει ολοκληρωμένες προτάσεις για την οικονομία, την ανάπτυξη ή τη μεταρρύθμιση του κράτους. Η δημόσια παρουσία εξαντλείται στην προσωπική διαμαρτυρία της προέδρου του, οπότε στην Πλεύση Ελευθερίας μάλλον θα πρέπει να κάνουν τον σταυρό τους που δεν τραβά η Μαρία Καρυστιανού.
Ακυβέρνητο καράβι ο ΣΥΡΙΖΑ;
Υπάρχει τρόικα στον ΣΥΡΙΖΑ ή δεν υπάρχει; Ιδού η απορία! Και δεν είναι του «Κόκκινου Γάτου», είναι των λίγων στελεχών που έχουν απομείνει να αγωνιούν για το μέλλον της Κουμουνδούρου (σ.σ.: του κόμματος, όχι του κτηρίου ή της πλατείας). Και ρωτάνε γιατί η Ρένα απουσίαζε από το Προεδρικό Μέγαρο την Παρασκευή, ο Νίκος Παππάς απουσιάζει γενικώς και ο Παύλος Πολάκης προτιμά να ανεβάζει βιντεάκια από την πατρίδα του την Κρήτη. Είναι κόμμα αυτό; Ή, μήπως, είναι… μακέτο;
