Μπορεί άραγε κάποιος που ηγείται πολιτικού σχηματισμού, να υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς, πως αν αυτός έρθει στην εξουσία, τα παιδιά θα πάψουν να πηδάνε από τον έκτο;
Κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι που επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν την τραγωδία της Ηλιούπολης ως πολιτικό επιχείρημα. Υπήρξαν φωνές που επιστράτευσαν το «σοκ», για να περιγράψουν πόσο «σκοτεινά» είναι τα πράγματα στη χώρα, αφήνοντας ταυτόχρονα το απαραίτητο πολιτικό υπονοούμενο.
Και κάπου εκεί χάνεται κάθε μέτρο.
Για κάθε άνθρωπο που σκέφτεται ψύχραιμα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας ή κομματικής ταυτότητας, είναι αδιανόητο μια τόσο βαθιά ανθρώπινη τραγωδία να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης. Είναι φθηνό. Αξιακά φτωχό. Και κυρίως επικίνδυνο. Διότι, επί της ουσίας, κάποιοι τολμούν να υπονοήσουν πως αν βρίσκονταν εκείνοι στην εξουσία, τέτοιες τραγωδίες δεν θα συνέβαιναν. Σαν να μπορούν οι αυτοκτονίες παιδιών να γίνουν αντικείμενο προεκλογικής υπόσχεσης.
Στην αρχή, όλα αυτά ακούγονταν μόνο από ανώνυμους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα. Από ανθρώπους κρυμμένους πίσω από μια φωτογραφία και ένα ψευδώνυμο, που θεωρείς πως δεν αισθάνονται την ανάγκη να λογοδοτήσουν για τίποτα. Όμως τελικά, η ίδια λογική πέρασε και στον δημόσιο λόγο, έστω και πιο συγκαλυμμένα.
Και αυτό που με τρομάζει δεν είναι αυτοί που που την εκφέρουν, αδίστακτα και απάνθρωπα, είναι αυτοί που συμμερίζονται και επικροτούν αυτή την απανθρωπιά.
