Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur, ξεχνώντας ότι ως κυβέρνηση την είχε συνυπογράψει. Η πολιτική μνήμη, βλέπετε, είναι επιλεκτική.
Αν υπήρχε βραβείο πολιτικής αμνησίας, ο ΣΥΡΙΖΑ θα το διεκδικούσε με αξιώσεις. Με μια ανακοίνωση γεμάτη αγανάκτηση, καταγγέλλει τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur, εμφανιζόμενος ως προστάτης αγροτών, περιβάλλοντος και διατροφικής ασφάλειας. Μόνο που ξεχνά μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια: όταν κυβερνούσε, όχι μόνο δεν την εμπόδισε, αλλά είχε βάλει και την υπογραφή του στη σχετική ευρωπαϊκή γραμμή. Τότε, προφανώς, τα δάση δεν αποψιλώνονταν και οι αγρότες δεν κινδύνευαν.
Σήμερα, το ίδιο κόμμα ανακαλύπτει ξαφνικά την «υποκρισία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων» και τη βαφτίζει πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ένα déjà vu πολιτικού θεάτρου, όπου οι πρωταγωνιστές παριστάνουν τους έκπληκτους θεατές των ίδιων αποφάσεων που κάποτε χειροκροτούσαν από την πρώτη σειρά. Η Mercosur έγινε ξαφνικά εχθρός, μόλις πέρασε στην αρμοδιότητα άλλων.
Τα μπλόκα... ως άλλοθι
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι η επίκληση των αγροτικών «μπλόκων» ως άλλοθι. Εκεί που επί ΣΥΡΙΖΑ οι αγρότες άκουγαν για «δημοσιονομικούς περιορισμούς» και «ευρωπαϊκές δεσμεύσεις», τώρα παρουσιάζονται ως σύμβολα αξιοπρέπειας, με το κόμμα της Κουμουνδούρου να δηλώνει σταθερά στο πλευρό τους. Σταθερά, δηλαδή, εκτός κυβέρνησης – γιατί εντός, οι ευαισθησίες αυτές συνήθως μπαίνουν σε αναστολή.
Τελικά, η ανακοίνωση κλείνει όπως άρχισε: με καταγγελία για «επικοινωνία». Και εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο. Όλα είναι επικοινωνία. Ειδικά όταν προσπαθείς να πείσεις ότι πολεμάς μια συμφωνία που κάποτε υπηρέτησες. Μόνο που στην πολιτική, όσο κι αν αλλάζει το αφήγημα, τα υπογεγραμμένα δεν διαγράφονται. Και η υποκρισία, σε αντίθεση με τα αγροτικά προϊόντα της Mercosur, δεν χρειάζεται καν δασμούς για να περάσει τα σύνορα.
