Το ΠΑΣΟΚ δεν ανεβαίνει, δεν σταθεροποιείται, δεν παλεύει, κατεβαίνει – και το ξέρει. Η παράταξη που κάποτε έβραζε, τώρα... καπνίζει μόνο εσωστρέφεια.
Η... τσιμινιέρα της Χαριλάου Τρικούπη έχει παγώσει. Η πολιτική μηχανή δεν παράγει δυναμική, δεν παράγει αφήγημα, δεν παράγει ελπίδα. Παράγει μόνο μουρμούρα, καχυποψία και... εσωκομματικές εκκαθαρίσεις. Και στο τιμόνι, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να παρακολουθεί την κατηφόρα σαν θεατής αντί για αρχηγός.
Τέταρτη θέση – χωρίς προοπτική αναστροφής. Το χειρότερο δεν είναι τα ποσοστά. Είναι η αίσθηση στασιμότητας.
Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ιστορικά δύναμη σύγκρουσης. Τώρα έχει γίνει δύναμη... ισορροπιών. Καμία καθαρή γραμμή. Καμία μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία. Καμία ρήξη που να ταράξει το σκηνικό. Μόνο εσωκομματικά στρατόπεδα, διαρροές, υπαινιγμοί, «κύκλοι της Χαριλάου Τρικούπη». Δηλαδή πολιτική παρακμής. Η κοινωνία ζητάει αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ προσφέρει εσωτερικό καβγά.
Σαν να μην έφτανε η δημοσκοπική καθίζηση, έρχονται και οι φήμες για διαγραφές. Στο στόχαστρο, λένε, ο Χάρης Δούκας, ο «υπονομευτής» όπως τον χαρακτηρίζει το κόμμα του.
Το πρόβλημα δεν είναι ο Δούκας. Ούτε κάποιος «εσωτερικός εχθρός». Το πρόβλημα είναι απλό και σκληρό: Το κόμμα δεν εμπνέει, η ηγεσία δεν πείθει, το μήνυμα δεν ακούγεται. Και όταν δεν μπορείς να νικήσεις έξω, αρχίζεις να ψάχνεις εχθρούς μέσα. Αυτό δεν είναι ανασυγκρότηση· είναι αυτοδιάλυση.
Η εικόνα προς τα έξω
Ο κόσμος βλέπει ένα κόμμα χωρίς σαφή ρόλο, έναν αρχηγό αμήχανο, στελέχη να αλληλοκαρφώνονται και «πειθαρχικά» αντί για πολιτική. Δεν θυμίζει κόμμα που ετοιμάζεται για εξουσία. Θυμίζει κόμμα που παλεύει για επιβίωση. Και η τέταρτη θέση δεν είναι απλώς νούμερο. Είναι μήνυμα: «Σας προσπερνούν».
Το συμπέρασμα: Αν η απάντηση της ηγεσίας στην κρίση είναι οι διαγραφές, τότε δεν μιλάμε για ανανέωση. Μιλάμε για πανικό. Κι όταν ένα ιστορικό κόμμα κυβερνάται από τον φόβο, η πολιτική του παγώνει.
Το ΠΑΣΟΚ δεν κινδυνεύει από «υπονομευτές». Κινδυνεύει από τη μετριότητα. Και η μετριότητα δεν διορθώνεται με διαγραφές – μόνο με ηγεσία. Και αυτή… ακόμη αγνοείται.
Νέο γύρο εσωκομματικών τριγμών άνοιξαν οι δημόσιες τοποθετήσεις της Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία άφησε σαφείς αιχμές κατά στελεχών του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για διαφορετικές «ταχύτητες» και για συμπεριφορές που, στην πράξη, οδηγούν σε αποδυνάμωση της ηγεσίας.
Μιλώντας στο OPEN, η πρώην υπουργός περιέγραψε ένα κόμμα που δεν κινείται με ενιαίο ρυθμό, υπογραμμίζοντας ότι «δεν δουλεύουν όλοι με την ίδια ένταση», ενώ, όταν ρωτήθηκε ευθέως αν υπάρχουν στελέχη που επιδιώκουν την αποτυχία του Νίκου Ανδρουλάκη, απάντησε με νόημα: «Είναι βαρύ να μιλάμε για στόχους, αλλά η αλήθεια είναι ότι με συμπεριφορές που υπάρχουν αυτό είναι το αποτέλεσμα».
Μια φράση που, παρά τη διπλωματική διατύπωση, ερμηνεύεται ως έμμεση παραδοχή ότι στο εσωτερικό του κόμματος λειτουργούν φυγόκεντρες δυνάμεις.
Η κυρία Διαμαντοπούλου επιχείρησε να μεταθέσει το βάρος στην ατομική ευθύνη των στελεχών, σημειώνοντας ότι «ο καθένας πρέπει να απαντήσει τι κάνει για να πάμε μπροστά», θέτοντας ευθέως ζήτημα συνοχής και πειθαρχίας. Πρόκειται για μια τοποθέτηση που ξεπερνά τα όρια της απλής αυτοκριτικής.
Στην πραγματικότητα, περιγράφει ένα κόμμα που δεν λειτουργεί συλλογικά, δεν εκπέμπει ενιαίο μήνυμα και εμφανίζει πολλαπλά κέντρα πολιτικής. Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να παλεύει μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης, τέτοιες δηλώσεις περισσότερο επιβεβαιώνουν την εικόνα κρίσης παρά τη διαψεύδουν.
Η ίδια επιχείρησε να υποβαθμίσει τον προβληματισμό που εκφράζει ο Παύλος Γερουλάνος για τις δημοσκοπήσεις, λέγοντας πως «δεν υπάρχει κόμμα χωρίς κριτική». Ωστόσο, διαφορετικό ήταν το ύφος για τον Χάρη Δούκα, για τον οποίο σημείωσε ότι «βάζει άλλο θέμα, ας το συζητήσουμε στο Συνέδριο».
Μια φράση που, σε πολιτικό χρόνο, μεταφράζεται ως μήνυμα εσωκομματικής αντιπαράθεσης που παραπέμπεται για... αργότερα, χωρίς να κλείνει. Και αυτό έχει τη σημασία του: Ο Δούκας αποτελεί ίσως το μοναδικό στέλεχος του χώρου με πρόσφατη καθαρή εκλογική νίκη. Το γεγονός ότι βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο εσωτερικής συζήτησης δείχνει και την αμηχανία της ηγεσίας.
