Συχνά πυκνά επιδιώκει πλέον ο Προκόπης Παυλόπουλος τη δημόσια τοποθέτησή του στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο.
Μετά τα χρόνια της προεδρικής του θητείας και αφού κάθισε λίγο ο κουρνιαχτός των καταστροφικών πεπραγμένων της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο επονομαζόμενος Πάκης επιχειρεί το δικό του… rebranding.
Με αιχμή τα Ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, την ΕΕ, την Αμερική του Τραμπ, αλλά και ζητήματα δικαίου στη χώρα μας, φιλοδοξεί να δείξει ότι έχει αφήσει πίσω του τις όποιες σχέσεις του με τις… αμαρτωλές πολιτικές του παρελθόντος. Από τις μαζικές τακτοποιήσεις (μονιμοποιήσεις) συμβασιούχων το 2006 και το χάος στην Αθήνα μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, το 2008, ως υπουργός της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, μέχρι τις συνεννοήσεις και τις συνομιλίες με τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τον «Ρασπούτιν» στο Προεδρικό Μέγαρο.
Επιλέγει να αρθρώνει δημόσιο λόγο με υπογραφή ακαδημαϊκού χωρίς καμία αναφορά σε θέματα που ακόμη καίνε και ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, προερχόμενα από την περίοδο θητείας του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου και του ιδίου στο Προεδρικό Μέγαρο. Παίρνει θέση για τις υποκλοπές, τα Τέμπη και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αλλά κουβέντα για τη σκευωρία της Novartis και τη συντονισμένη εκστρατεία λάσπης εναντίον 10 πολιτικών προσώπων.
Διπλωματικός... τσαμπουκάς
Από εκείνο το «No pasarán!» του Π. Παυλόπουλου από τη Ρίγα της Λετονίας το 2018, παραμονές των ευρωεκλογών, απέναντι στα μορφώματα του λαϊκισμού και του νεοναζισμού, μέχρι την αντιμετώπιση της Άγκυρας και του Ερντογάν, οι αποκλίσεις είναι ανεπαίσθητες. Ζητά από την Αθήνα περισσότερο… τσαμπουκά έναντι των ανυπόστατων τουρκικών απαιτήσεων και προκλήσεων με βάση το διεθνές δίκαιο.
Σε πρόσφατες συνεντεύξεις του στο Open, το Mega και το Newsbomb, χαρακτηρίζει «παραμύθι» το ενδεχόμενο «θερμού επεισοδίου» από την Άγκυρα, επισημαίνοντας ότι «τρώμε αμάσητες τις απειλές της Τουρκίας» και αφήνοντας να αιωρείται το ερώτημα «Τι απέδωσαν τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο;».
Αν και η γλώσσα του σώματος στο τετ α τετ που είχε τον Νοέμβριο του 2017 στο Προεδρικό Μέγαρο με τον Ερντογάν και το αίτημα για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τη γείτονα δεν αναδεικνύει τον… τσαμπουκά του (τουλάχιστον με βάση δημοσιεύματα της περιόδου, με τη φωτογραφία από τον καναπέ).
Με επίκεντρο την αντιμετώπιση των Ελληνοτουρκικών ο Προκόπης Παυλόπουλος ασκεί κριτική τόσο στον Αμερικανό πρέσβη στην Αγκυρα, Τομ Μπάρακ, όσο και στην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ο Τομ Μπάρακ σε συνέντευξή του καλεί Ελλάδα και Τουρκία στη διαμόρφωση νέων δομών επικοινωνίας για την εξομάλυνση των σχέσεών τους. «Από το σκεπτικό του απουσίαζε επιδεικτικώς οιαδήποτε αναφορά στο διεθνές δίκαιο και στο ευρωπαϊκό δίκαιο», παρατηρεί ο Προκόπης Παυλόπουλος σε συνέντευξή του στο Mega, ενώ σε τοποθέτησή του στο Open κατηγορεί την Γκιλφόιλ για… ένοχη σιωπή.
Υιοθέτηση της τακτικής «βρείτε τα» διαβάζει ο Πάκης και στη στάση της ΕΕ, αλλά και διεθνών οργανισμών, τονίζοντας μάλιστα την άνιση αντιμετώπιση Ουκρανίας και Κύπρου. Ομόθυμη η καταδίκη της ρωσικής εισβολής, αλλά με αστερίσκους η αντιμετώπιση θύτη και θύματος στην περίπτωση της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος εμφανίζεται απαξιωτικός απέναντι στην ηγεσία της ΕΕ και στους θεσμούς της, σημειώνοντας ότι απέχει παρασάγγας από τον ανθρωποκεντρισμό και τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Δεν αναγνωρίζει καμία ηγετική φυσιογνωμία στα κορυφαία όργανα των Βρυξελλών και ειδικά στα ηνία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Να σηκωνόταν ο Ντελόρ και να έβλεπε την κατάντια της Κομισιόν», σημειώνει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του.
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα είναι περισσότερο αδύναμη από ποτέ», τονίζει, ενώ σημειώνει ότι αιφνιδιάστηκε με την επανεκλογή Τραμπ και την εφαρμογή του νέου δόγματος. «Ηρθε νέος σερίφης στην πόλη – οφείλεται σε αυτό το οποίο θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “δόγμα Τραμπ”», υπογραμμίζει.
Αντιπολιτευτική διάθεση
Ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν περιορίζεται όμως στα της διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής. Παίρνει θέση για τη λειτουργία των θεσμών με… ματιά αντιπολίτευσης. Χαρακτηρίζει άξιο για Πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τασούλα αλλά… προϊόν (!) πεποίθησης και εκλογής μιας μονοκομματικής κυβέρνησης, δηλαδή χωρίς τη θεμιτή για την εκλογή ΠτΔ ευρεία συναίνεση.
Ασκεί δριμεία κριτική για το σκάνδαλο των υποκλοπών και το ζήτημα της αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης. «Αν ρωτήσετε τους δικαστικούς λειτουργούς και τις ενώσεις θα σας το πουν. Η Δικαιοσύνη έχει ένα τεράστιο όπλο στα χέρια της που της δίνει το σύνταγμα. Προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία», αναφέρει σ’ έναν άμεσο υπαινιγμό για τη χειραγώγησή της, προφανώς… εθισμένος στις εισαγγελικές παραγγελίες και υπαγορεύσεις του Παπαγγελόπουλου επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Και αφού μάλλον δεν έχει να θυμηθεί τίποτε από τη σκευωρία της Novartis, εστιάζει στις υποκλοπές: «Σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου, μία από τις χειρότερες στιγμές που έχω ζήσει πραγματικά είναι η ιστορία των υποκλοπών, η οποία ευτυχώς ξαναβγαίνει στην επιφάνεια γιατί δεν μπορεί αυτή η ιστορία να περάσει έτσι… Δεν γίνεται, είναι ένα τραύμα στην ιστορία του κράτους δικαίου του τόπου μας».
Αυτά και… εις έτη πολλά…
