Νεύρα πολλά στο ΠΑΣΟΚ. Η βελόνα κολλημένη και ο πρόεδρος κραταιός Νικόλας (Ανδρουλάκης) έκτος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός.
Δεν είναι μόνο ο Νίκος Ανδρουλάκης που εμφανίζεται θυμωμένος για όλα και με όλους, είναι και τα στελέχη του κόμματος που δείχνουν έντονο εκνευρισμό βλέποντας τον χρόνο να περνά και τη βελόνα να κουνιέται ίσα ίσα για να δείξει ότι υπάρχει. Ακόμη χειρότερο όμως είναι το γεγονός πως ο αρχηγός τους δεν έχει καμία σχέση με την περίφημη… πρωθυπουργισιμότητα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όταν το ερώτημα στις δημοσκοπήσεις για την καταλληλότητα περιλαμβάνει τα ονόματα των αρχηγών των κομμάτων που σήμερα υπάρχουν, βρίσκεται από τη δεύτερη μέχρι την τέταρτη θέση, αν δεν περιλαμβάνουμε στη λίστα τον κανέναν που συνεχίζει να κάνει καριέρα στη δεύτερη θέση. Κατά διαστήματα τον προσπερνούν Ζωή Κωνσταντοπούλου και Κυριάκος Βελόπουλος, ενώ μονίμως τα ποσοστά είναι μονοψήφια.
Όταν το ερώτημα γίνεται χωρίς να περιλαμβάνει ονόματα, τότε ο Νίκος Ανδρουλάκης υποχωρεί κι άλλο στη σχετική λίστα. Όμως αυτό που προκαλεί νεύρα στον ίδιο και εκνευρισμό στους υπόλοιπους είναι πως στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας. Και παρότι και αυτός έχει μονοψήφια στην παρούσα φάση ποσοστά το πρόβλημα είναι πως δεν έχει… κόμμα. Είναι ένας εν δυνάμει αρχηγός, κάτι που θεωρητικά μπορεί να σημάνει ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό όταν κάνει κόμμα.
Σε κάθε περίπτωση, όλες οι δημοσκοπήσεις καταρρίπτουν το αφήγημα του Νίκου Ανδρουλάκη και των συν αυτώ ότι θα κερδίσει τις επόμενες εθνικές εκλογές έστω και με μια ψήφο διαφορά. Ουσιαστικά φέρουν τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του να δίνουν αγώνα για τη δεύτερη θέση που μπορεί να εξελιχθεί και σε αγώνα για την… τρίτη θέση.
Η τακτική που έχει επιλέξει πέραν του ότι θυμίζει ημέρες αυριανισμού και δεκαετία 1980 στην πιο ακραία μορφή είναι και καταστροφολογική που αναδεικνύει μια μιζέρια η οποία όμως στο τέλος της ημέρας δεν ανταποκρίνεται στην καθημερινότητα και κυρίως στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών.
Η στροφή του κόμματος προς τ’ αριστερά τον φέρνει αντιμέτωπο με το πρωτότυπο της καταστροφολογίας και του λαϊκισμού τον Αλέξη Τσίπρα που, αν μη τι άλλο, αυτό το παιχνίδι το ξέρει καλύτερα, άσχετα αν πλέον δεν κόβει εισιτήρια, καθώς οι πολίτες δείχνουν να επιλέγουν τη σταθερότητα απέναντι στην μπαχαλοποίηση.
Στο ΠΑΣΟΚ βιώνουν ημέρες αγωνίας. Τα μικρά, ελάχιστα ανοδικά, ποσοστά δεν επιτρέπουν τη δημιουργία ενός τείχους προστασίας. Δημιουργούν προσκόμματα και στην περίφημη διεύρυνση αφού στελέχη που κινούνται στον χώρο της Αριστεράς αναμένουν τις κινήσεις Τσίπρα προτού πάρουν αποφάσεις για το προς τα πού θα (μετα)κινηθούν.
Ο θυμός του Ανδρουλάκη καταγράφεται σε όλες τις δημόσιες παρουσίες του. Και εκτός του ότι λειτουργεί αποτρεπτικά προς μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων του κέντρου, συντηρεί μια τοξικότητα που αγγίζει και μερικές φορές ξεπερνά τα άκρα, με προσωπικές επιθέσεις και χαρακτηρισμούς που δεν συνάδουν με μια παράταξη όπως αυτή που εκπροσωπεί.
