Η Ζωή Κωνσταντοπούλου «βοήθησε» να καταλάβουμε πώς εννοεί ο Νίκος Ανδρουλάκης, με βάση τις αρχές του, τη λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών.
Όταν το σύνταγμα καθιστά τη συναίνεση υποχρεωτική και όχι προαιρετική για την παροχή ψήφου στις Ανεξάρτητες Αρχές –όπως στην προκειμένη περίπτωση για τον Συνήγορο του Πολίτη και την ΑΔΑΕ– η στάση του ΠΑΣΟΚ που κατά τα λοιπά εμφανίζεται διαπρύσιος υπερασπιστής του κράτους δικαίου έχει χαρακτήρα θεσμικού «εκβιασμού».
Η στάση του αποκτά μεγαλύτερο ειδικό βάρος, μετατρέποντας μια θεσμική υποχρέωση σε πεδίο σκληρής κομματικής αντιπαράθεσης μια και το ΠΑΣΟΚ, μετά μάλιστα την αναβάθμισή του σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης (de facto ή de jure) θα όφειλε, αντί να λειτουργεί ως κίνημα διαμαρτυρίας με κλισέ του τύπου «δεν δίνουμε λευκή επιταγή στις επιλογές της πλειοψηφίας», να πρωτοστατεί στις διαδικασίες διασφάλισης της ανεξαρτησίας των θεσμών.
Η… αλλαγή πλεύσης λόγω Πλεύσης Ελευθερίας από τη συμφωνία με ευθύνη του Νίκου Ανδρουλάκη οδηγεί σε θεσμικό παραλυτισμό, όπου οι Αρχές παραμένουν με ληγμένες θητείες, υπονομεύοντας τελικά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους ίδιους τους θεσμούς που το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης υποτίθεται ότι προστατεύουν.
Προδήλως η στάση τους οδηγεί σε παρατεταμένη θεσμική εκκρεμότητα.
