«Ο κ. Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός των εκτροπών, πιστός στις παραδόσεις της οικογένειάς του».
Από την πρώτη κιόλας φράση του στον Αντώνη Σρόιτερ, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν άφησε περιθώριο για παρεξηγήσεις. Δεν επιχείρησε να αναπτύξει ένα πολιτικό σκεπτικό. Επέλεξε να χτυπήσει με υπαινιγμούς, να ενεργοποιήσει μνήμες και να κατεβάσει τη συζήτηση εκεί όπου η ένταση υποκαθιστά το επιχείρημα. Στο πάτωμα.
Η αναφορά στις «οικογενειακές παραδόσεις» δεν είναι τυχαία. Παραπέμπει ευθέως σε μια κουλτούρα πολιτικής στοχοποίησης που έχει βαθιές ρίζες. Θυμίζει τη λογική της Αυριανής, της εφημερίδας που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, όχι για την ποιότητα του λόγου της, αλλά για την επιθετικότητα, τις προσωπικές επιθέσεις και τον ωμό κιτρινισμό. Εκεί όπου ο αντίπαλος δεν αντιμετωπιζόταν πολιτικά, αλλά ηθικά και προσωπικά εξοντωνόταν στο πρωτοσέλιδο.
Ο κ. Ανδρουλάκης εμφανίζεται συχνά ως υπερασπιστής της θεσμικότητας. Όμως η συγκεκριμένη τοποθέτηση δείχνει κάτι διαφορετικό. Δείχνει έναν πολιτικό που, υπό πίεση, επιστρέφει σε δοκιμασμένες συνταγές έντασης. Η εμπλοκή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενός ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, δεν προσθέτει τίποτα στην ουσία της συζήτησης. Αντίθετα, αποκαλύπτει πρόθεση εντυπωσιασμού. Και μια βαριά μπόχα Αυριανισμού.
Το ερώτημα είναι γιατί τώρα. Η απάντηση βρίσκεται στον ανταγωνισμό που οξύνεται. Η πιθανή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με νέο πολιτικό φορέα αλλάζει τα δεδομένα στον χώρο της κεντροαριστεράς. Και όταν ο χώρος στενεύει, η πολιτική γίνεται πιο επιθετική. Όχι πιο ουσιαστική.
Σε αυτό το περιβάλλον, η αντίφαση γίνεται εμφανής. Ο ίδιος πολιτικός που μιλά για «καθεστώς» και θεσμικές εκτροπές, είναι ο ίδιος που συμμετείχε σε συζητήσεις με την κυβέρνηση για τις θέσεις των επικεφαλής στις ανεξάρτητες αρχές. Εκεί, ο τόνος ήταν διαφορετικός. Εκεί, δεν υπήρχαν καταγγελίες, αλλά διαπραγματεύσεις.
Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής. Δύο πρόσωπα, δύο μέτρα. Δημόσια καταγγελία και παρασκηνιακή συνεννόηση. Και πάνω απ’ όλα, μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο παλιές πρακτικές παρά μια σύγχρονη πολιτική πρόταση.
Τελικά, ο κ. Ανδρουλάκης δεν ανανέωσε το πολιτικό λεξιλόγιο. Το ανακύκλωσε. Και μάλιστα στην πιο φθαρμένη του εκδοχή. Αν αυτή είναι η απάντηση στις προκλήσεις της εποχής, τότε δεν πρόκειται για εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Πρόκειται για επιστροφή σε ό,τι πιο διχαστικό έχει δοκιμαστεί. Με άλλα λόγια, πιστός όχι απλώς σε κάποιες «παραδόσεις», αλλά σε εκείνες που η ίδια η κοινωνία έχει αφήσει πίσω εδώ και δεκαετίες.
