Έτοιμοι οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ, περιμένουν το Συνέδριο προκειμένου να δώσουν τη χαριστική βολή στον απομονωμένο Ανδρουλάκη.
Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι το πρόβλημα της Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι οι δημοσκοπήσεις – είναι η ηγεσία. Το επερχόμενο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζεται ως πολιτική επανεκκίνηση, αλλά ως δοκιμασία αντοχής του Νίκου Ανδρουλάκη. Και οι περισσότεροι μέσα στο κόμμα δεν στοιχηματίζουν υπέρ του.
Αν και δημοσίως εμφανίζεται ήρεμος, στο εσωτερικό η εικόνα είναι διαφορετική: ένας πρόεδρος απομονωμένος, με επιτελείο που ανακυκλώνει τις ίδιες λέξεις («αυτόνομη πορεία», «θεσμικότητα», «υπευθυνότητα») την ώρα που το κόμμα βουλιάζει στην πολιτική αορατότητα.
Τέλος η ανοχή
Στέλεχος με πολυετή παρουσία στο ΠΑΣΟΚ το λέει κυνικά: «Κανείς δεν κινείται εναντίον του. Απλώς κανείς δεν καίγεται να τον κρατήσει». Αυτό είναι το πιο δηλητηριώδες περιβάλλον για έναν αρχηγό. Όχι η εξέγερση, αλλά η παγερή αδιαφορία. Οι οργανώσεις δουλεύουν μηχανικά. Τα στελέχη εμφανίζονται στις εκδηλώσεις από υποχρέωση. Η βάση δεν περιμένει τίποτα. Και οι –οι πολλοί και... πεινασμένοι– δελφίνοι κάνουν αυτό που ξέρουν καλά: σιωπούν και μετρούν. Στο παρασκήνιο, τα ονόματα συζητιούνται πια χωρίς ψιθύρους:
-Άννα Διαμαντοπούλου: Διατηρεί διεθνές προφίλ, επαφές, και –κυρίως– δεν καίγεται από την τωρινή φθορά. Πηγές αναφέρουν ότι αν το κλίμα ωριμάσει, δεν θα μείνει θεατής.
-Παύλος Γερουλάνος: Παρών σε όλες τις εσωτερικές ισορροπίες, με δίκτυο στην κομματική βάση και σταθερό αφήγημα. Θεωρείται «λύση ανάγκης» αν η ηγεσία καταρρεύσει.
-Μιχάλης Κατρίνης: Πιο προσεκτικός, αλλά με σαφή στήριξη από οργανωμένα κομμάτια της Περιφέρειας.
-Χάρης Δούκας: Στη Χαριλάου Τρικούπη κανείς δεν το λέει φωναχτά, αλλά όλοι το υπολογίζουν: ο Χάρης Δούκας δεν βιάζεται. Παρακολουθεί. Χτίζει προφίλ «θεσμικού», κρατά αποστάσεις από τη φθορά της ηγεσίας και εμφανίζεται ως αυτό που λείπει: νικητής σε πραγματική κάλπη. Δεν σηκώνει παντιέρα, δεν παίζει εσωκομματικό ξύλο, δεν αμφισβητεί ευθέως. Αφήνει τον Ανδρουλάκη να φθείρεται μόνος του. Και αυτό στο ΠΑΣΟΚ είναι η πιο επικίνδυνη στρατηγική. Γιατί όταν ένας αρχηγός δεν εμπνέει και ένας δήμαρχος κερδίζει, τότε το ερώτημα δεν είναι αν ο δεύτερος θέλει να γίνει δελφίνος. Είναι πότε θα του πουν ότι ήρθε η ώρα.
-Νάντια Γιαννακοπούλου: Κινείται χαμηλά, αλλά συνομιλεί με στρατόπεδα που ήδη προετοιμάζουν την επόμενη μέρα.
Πηγές από την Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου μιλούν για νεύρα, καχυποψία και μικρές εσωτερικές μαχαιριές. Το ερώτημα δεν είναι αν θα τεθεί θέμα ηγεσίας, αλλά αν ο Ανδρουλάκης θα φύγει από το Συνέδριο πιο αδύναμος απ’ ό,τι μπήκε. Και όλα δείχνουν πως ναι. Όπως λέει έμπειρο κομματικό στέλεχος, «αν μετά το Συνέδριο δεν αλλάξει κάτι δραστικά, τότε θα μπει μόνος του στη γυάλα».
Η μεγαλύτερη κατηγορία που ακούγεται εντός του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η ιδεολογική ασάφεια. Είναι η δειλία. Η ηγεσία του Ανδρουλάκη κατηγορείται ότι δεν συγκρούστηκε με τη ΝΔ όταν έπρεπε, δεν απορρόφησε τον χώρο που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ και πως δεν έδωσε ποτέ την αίσθηση ότι «πάμε για όλα».
Το αποτέλεσμα; Ένα κόμμα ούτε κυβερνητικό ούτε αντιπολιτευτικό. Ένα κόμμα-σκιά. Στη Χαριλάου Τρικούπη κυκλοφορεί πλέον ανοιχτά το σενάριο της εκλογικής καθίζησης: τέταρτη θέση, με τον φόβο της πέμπτης, αν παγιωθεί η δυναμική άλλων σχημάτων. Εκεί, το θέμα ηγεσίας δεν θα τεθεί πολιτικά. Θα τεθεί υπαρξιακά. Και τότε, οι δελφίνοι δεν θα ρωτήσουν κανέναν.
Θα πέσουν… κεφάλια
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν απειλείται από πραξικόπημα. Απειλείται από κάτι χειρότερο: από τη συλλογική απόφαση του κόμματος να μην επενδύσει άλλο πάνω του. Στο ΠΑΣΟΚ, όσοι έμαθαν να περιμένουν ξέρουν πότε έρχεται η ώρα. Και αυτή τη φορά, δεν περιμένουν τον Ανδρουλάκη. Περιμένουν τη στιγμή που θα πάψει να τους βαραίνει. Στη Χαριλάου Τρικούπη όλοι ξέρουν πώς τελειώνουν αυτά τα έργα. Δεν πέφτουν αυλαίες· πέφτουν κεφάλια. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης το ξέρει καλύτερα απ’ όλους, όσο κι αν κάνει ότι δεν το ακούει.
Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν θα του φορέσει στεφάνι. Θα του μετρήσει παλμούς. Κι αν οι παλμοί είναι αδύναμοι, η απόφαση δεν θα χρειαστεί ψηφοφορία. Θα παρθεί στα πηγαδάκια, τα τηλέφωνα, τα βλέμματα που αποφεύγουν πια να τον συναντήσουν. Γιατί στο ΠΑΣΟΚ δεν σε ρίχνουν όταν χάνεις. Σε ρίχνουν όταν παύεις να τους είσαι χρήσιμος.
Και ο Ανδρουλάκης σήμερα δεν θεωρείται ούτε καταλύτης, ούτε ασπίδα, ούτε ελπίδα. Θεωρείται βάρος. Ένας πρόεδρος που κράτησε το τιμόνι σφιχτά, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να στρίψει. Που μίλησε για «αυτονομία» και κατέληξε σε πολιτική μοναξιά. Που περίμενε τη φθορά των άλλων, μέχρι να τον φτάσει η δική του.
Η γκιλοτίνα δεν θα πέσει με θόρυβο. Θα πέσει αθόρυβα, όπως πέφτουν πάντα οι αρχηγοί που δεν εμπνέουν πια ούτε φόβο ούτε πίστη. Και τότε, οι ίδιοι που σήμερα του λένε «πρόεδρε, προχωράμε», αύριο θα μιλούν για «αναγκαία αλλαγή», «νέο κύκλο», «επανεκκίνηση».
Το ΠΑΣΟΚ έχει ζήσει πολλές ήττες. Αλλά τους αρχηγούς του δεν τους συγχώρησε ποτέ όταν η ήττα έγινε κανονικότητα. Κι αυτή τη φορά, το μαχαίρι δεν το κρατά η αντιπολίτευση. Το κρατά το ίδιο το κόμμα.
