Η στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στις επιθέσεις του Αδώνιδος Γεωργιάδη δείχνει με σαφήνεια ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια εδώ.
Από ΣΥΡΙΖΑ μέχρι ΚΚΕ και ακόμη πιο πέρα δεν περίμενε κανείς άλλη αντίδραση πέραν της υπεράσπισης αυτών που επιτέθηκαν στον Άδωνι Γεωργιάδη και τους τραμπουκισμούς που δυστυχώς έλαβαν χώρα και από ιατρούς που έχουν, αν μη τι άλλο, δώσει όρκο να σώζουν ζωές και όχι να τις απειλούν.
Από το ΠΑΣΟΚ όμως ίσως κάποιοι περίμεναν μια διαφορετική αντίδραση. Τα ναι μεν αλλά έδειξαν πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετατρέπεται σε κόμμα διαμαρτυρίας με ακραία στάση και συμπεριφορά.
Τα αρχικά «ήξεις αφήξεις» του ΠΑΣΟΚ και οι αναφορές περί δήθεν ευθυνών της κυβέρνησης για τις αντιδράσεις «πολιτών» που θύμισαν Αλέξη Τσίπρα στα… καλύτερά του, έδωσαν τη θέση τους σε δηλώσεις όπως αυτή του Κώστα Τσουκαλά σύμφωνα με την οποία «τα στημένα show του κ. Γεωργιάδη έναν μόνο σκοπό εξυπηρετούν: να δημιουργήσουν τεχνητές πολώσεις και να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τις εξελίξεις στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την αποκάλυψη ότι κεντρικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που δεν έχει διαγραφεί ελέγχεται για απόκρυψη 10.000.000 ευρώ.
Να θολώσουν την επικαιρότητα για να μην επανέλθουν στη δημόσια συζήτηση οι ευθύνες ενός πρωθυπουργού, που έσπευσε να κρυφτεί πίσω από το άρθρο 86 για να μην παραπεμφθούν κορυφαίοι υπουργοί του για ένα σκάνδαλο του οποίου ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί την έκταση και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες».
Ναι, αυτό είδε το ΠΑΣΟΚ στις επιθέσεις κατά Γεωργιάδη. Ούτε τα βίντεο ούτε οι… καρατέκα γιατροί ούτε τίποτα δεν τους έκανε εντύπωση. Ξέχασαν γρήγορα τι υπέστησαν όταν ο λαϊκισμός και ο ακραίος φανατισμός επικράτησαν με θύματα τους υπουργούς, τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματός τους. Μάλλον είναι τυχεροί που δεν βρίσκονται εν ζωή στελέχη όπως ο Θόδωρος Πάγκαλος.
Η στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στις επιθέσεις του Αδώνιδος Γεωργιάδη δείχνει με σαφήνεια ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια εδώ. Έχει περάσει σε άλλον χώρο, εκεί που αναζητεί τις αυτοπροσδιοριζόμενες προοδευτικές δυνάμεις για να ρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη κλείνοντας το μάτι στον… διώκτη του, τον Αλέξη Τσίπρα.
Ενδεχομένως λειτουργούν και επετειακά. Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος από τότε που το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη βρέθηκε στην πλευρά των κομμάτων διαμαρτυρίας, κάνοντας τον λαϊκισμό και τον πολιτικό καιροσκοπισμό κεντρική πολιτική τακτική του.
Πέρυσι τέτοια εποχή προσχωρούσε στο κίνημα των τυμβωρύχων με τον Νίκο Ανδρουλάκη να χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη «ενορχηστρωτή» της συγκάλυψης για την τραγωδία των Τεμπών, κήρυττε την έναρξη της διαδικασίας ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής με τον ίδιο να δηλώνει ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη.
Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ προσχωρούσε με δηλώσεις στελεχών στην υιοθέτηση των θεωριών συνωμοσίας για δήθεν «χαμένα βαγόνια» και μετείχε στη «συμμαχία του ξυλολίου».
Η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε τον Μάρτιο του 2025 έφερε και την υπογραφή της Ζωής Κωνσταντοπούλου με το ΠΑΣΟΚ να δηλώνει επισήμως ότι συντάσσεται με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις εκτιμώντας ενδεχομένως πως έτσι θα διασωθεί πολιτικά.
Τον Ιούλιο του 2025 το ΠΑΣΟΚ ψήφιζε παρών στην πρόταση άρσης ασυλίας 14 βουλευτών για εσχάτη προδοσία. Πρόταση που αφορούσε την ψήφο των βουλευτών και που το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη φοβήθηκε να καταψηφίσει. Με απλά λόγια, το ΠΑΣΟΚ –ένα κόμμα εξουσίας– δεν πήρε θέση συρόμενο στη λογική της Ελληνικής Λύσης, της Πλεύσης Ελευθερίας και της Νίκης. Και μπορεί να μην ψήφισε υπέρ αυτής, το παρών όμως έδειξε πού ακριβώς βρίσκεται ως κόμμα.
Η στάση του ΠΑΣΟΚ στον ΟΠΕΚΕΠΕ, γνωστή. Έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει πως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έθετε θέμα «γαλάζιας εγκληματικής οργάνωσης», το μάζεψαν όμως στην πορεία και ειδικά μετά τη διαπίστωση πως το σκάνδαλο αυτό δεν έχει χρώμα και κόμμα ενώ είναι και διαχρονικό.
Με τη συνέντευξη Στουρνάρα κάποιοι πίστεψαν πως το τερμάτισαν στη Χαριλάου Τρικούπη, ο εκπρόσωπος της οποίας υποστήριξε ότι το γεγονός πως την έδωσε στην Ομάδα Αλήθειας απαξιώνει τον θεσμό του κεντρικού τραπεζίτη. Το γεγονός πως ετοιμάζεται να προτείνει θητεία συγκεκριμένη για τη θέση αυτή δείχνει τις εμμονές και τα προβλήματα της –από σπόντα– αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η στάση του στις επιθέσεις κατά του Αδώνιδος Γεωργιάδη αποτυπώνει την κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς εναλλακτική λύση, έχει επιλέξει τη στροφή προς τα αριστερά. Μετατρέπεται σε κόμμα διαμαρτυρίας και επιλέγει τον λαϊκισμό και τη διχαστική ρητορική σε μια προσπάθεια να ψαρέψει ψήφους σε έναν χώρος που λειτουργεί με γνώμονα την πιο ακραία μορφή αντιπολίτευσης.
Όπως φαίνεται, ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα. Όσο η βελόνα παραμένει κολλημένη με τάσεις καθόδου, όσο στη Χαριλάου Τρικούπη αισθάνονται να απειλούνται από ένα νέο κόμμα Τσίπρα και εν μέρει και από ένα κόμμα Καρυστιανού, τόσο θα πληθαίνουν οι αντιδράσεις που θυμίζουν εποχές όπου θύμα ήταν το ΠΑΣΟΚ.
Επιλέγοντας τον ρόλο του θύτη ή αυτού που υποθάλπει τους θύτες προσφέροντας πολιτικό άλλοθι τόσο θα απομακρύνεται από τη μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία.
