Θυμός, ναι αυτό είναι το συναίσθημα όταν βλέπεις το τότε Μέγαρο Μαξίμου, να πανηγυρίζει για ένα αποτέλεσμα που θα έφερνε τη χώρα στη μοίρα της Ζιμπάμπουε.
Αυτό είναι το μοναδικό συναίσθημα που προκαλούν οι εικόνες που είδαμε στο χθεσινό επεισόδιο «Στο Χιλιοστό», μέσα από την αναδρομή στη νύχτα του δημοψηφίσματος του 2015.
Και στην τελική γιατί πανηγύριζαν; Οι πιθανές απαντήσεις είναι δύο και πραγματικά δεν γνωρίζουμε ποια είναι η χειρότερη. Είτε δεν αντιλαμβάνονταν πώς η χώρα θα στηνόταν σε ουρές για συσσίτια οπως στην υποσαχάρια Αφρική, είτε η επαναστατική τους στόφα και η ιδεοληπτική τους προσήλωση σε μια σύγκρουση με την πραγματικότητα, τους εμπόδιζαν να δουν τις συνέπειες των επιλογών τους.
Ίσως να μην καταλάβαιναν ότι η χώρα βρισκόταν ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Ίσως πάλι να τα γνώριζαν όλα αυτά, αλλά να τα θεωρούσαν δευτερεύοντα μπροστά στη δική τους πολιτική αφήγηση.
Δεν ξέρω ειλικρινά ποια εκ των δύο εκδοχών να πιστέψω, και δε θέλω να διαλέξω καμία.
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Την ώρα που ακόμα και οι Ευρωπαίοι μας έβλεπαν να αυτοκτονούμε σα χώρα, εκείνοι χειροκροτούσαν. Και αυτό είναι που κάνει τις εικόνες του 2015 τόσο ανατριχιαστικές ακόμη και σήμερα.
Αλλά υπάρχει και ένα ερώτημα ακόμα πιο τραγικό: αν οι ίδιοι άνθρωποι ξαναμπούν στο Μαξίμου, σε ποια επόμενη καταστροφή της χώρας θα χτυπήσουν παλαμάκια;
