2018, νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, πηγαίνουν στα επείγοντα τροχαίο και ο χειρουργός βγαίνει έξω και ζητάει από τους συγγενείς να βρουν οι ίδιοι ράμμα πεντάρι!
2017, νοσοκομείο επαρχίας -το μόνο στον νομό για δεκάδες χιλιάδες πολίτες, είναι Μεγάλο Σάββατο απόγευμα και ζητάω χειρουργό, ο παθολόγος της εφημερίας κρατάει με τα δύο του χέρια το κεφάλι του απελπισμένα και μου απαντάει αυτολεξεί: «Είναι Μεγάλο Σάββατο απόγευμα, ο κόσμος μετά την Ανάσταση θα πιει, θα φέρουν τροχαία και εγώ δεν έχω ούτε καν ανοιχτό το εργαστήριο για να κάνω διασταύρωση ομάδας αίματος». Έμαθα μετά από μήνες πως ο συγκεκριμένος νεαρός παθολόγος έφυγε σε νοσοκομείο της Αγγλίας.
Αυτά για όσους μας λένε ότι είναι παραμύθια όσα λέγονται από τα μεγαλύτερα κεφάλια της Ευρώπης τότε, για εκείνα τα χρόνια «Στο Χιλιοστό». Χθες, μόλις άκουσα τη μαρτυρία μιας κυρίας που έλεγε ότι τότε τα νοσοκομεία θα έμεναν χωρίς φάρμακα και αίμα, σκέφτηκα κάτι πολύ απλό: για έναν νέο άνθρωπο που σήμερα είναι 20 ετών, όλα αυτά ίσως ακούγονται απίστευτα, όμως όσοι τα ζήσαμε, γνωρίζουμε ότι συνέβησαν και ότι παρασυνέβησαν στην πραγματικότητα.
Και σήμερα; Σήμερα κάποιοι απαξιώνουν ένα από τα καλύτερα συστήματα δημόσιας υγείας στην Ευρώπη, απαξιώνουν τα ανακαινισμένα νοσοκομεία, τις νέες υποδομές, τα έργα που αλλάζουν την εικόνα του ΕΣΥ. Κάποιοι ξεχνούν πόσα χρήματα επενδύθηκαν για να εκσυγχρονιστούν μονάδες που είχαν αφεθεί στην τύχη τους επί χρόνια, όταν πριν από λιγότερο μια δεκαετία δεν υπήρχε στην κυριολεξία ούτε ράμμα. Και την ίδια στιγμή, για κάθε πρόβλημα του συστήματος υγείας η ευθύνη αποδίδεται αποκλειστικά στη σημερινή κυβέρνηση, λες και η μαζική φυγή γιατρών στο εξωτερικό δεν ξεκίνησε μέσα στα χρόνια της κρίσης.
Αυτό το άρθρο δεν γράφεται για να διχάσει. Γράφεται για να θυμίσει. Γιατί η μνήμη είναι απαραίτητη όταν συζητάμε για το μέλλον. Και πριν κάποιοι παρουσιάσουν ως λύση την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και των πολιτικών που εφάρμοσε, οφείλουμε να θυμόμαστε τι πραγματικά ζήσαμε, και πιστέψετε με, θυμόμαστε πάρα πολύ καλά.
