Ο Παύλος Πολάκης καταγγέλλει «χυδαία» άρση ασυλίας, επιβεβαιώνοντας ξανά ότι η τοξικότητα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρέκκλιση αλλά γραμμή.
Ο αψύς Σφακιανός του ΣΥΡΙΖΑ ξαναχτυπά. Ο Παύλος Πολάκης, πιστός στο προσωπικό του πολιτικό στυλ – μισή επίθεση, μισή καταγγελία, ολόκληρη τοξικότητα– χαρακτήρισε «την πιο χυδαία και προκλητική» την πρόταση άρσης της ασυλίας του. Όχι απλώς άδικη, όχι υπερβολική, αλλά ιστορικά… ρεκόρ Γκίνες. Γιατί στον κόσμο του Πολάκη, όταν η Δικαιοσύνη χτυπά την πόρτα, φταίει πάντα κάποιος άλλος.
Η αλήθεια είναι ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλείται από τον θεσμό της άρσης ασυλίας· ενοχλείται από το γεγονός ότι εφαρμόζεται και σε εκείνον. Δεκατρείς αιτήσεις, λέει, έχουν φτάσει στη Βουλή για το πρόσωπό του. Αντί αυτό να τον προβληματίσει, το παρουσιάζει ως παράσημο πολιτικής ανυπακοής. Μόνο που εδώ δεν έχουμε ανυπακοή, αλλά μια διαρκή σύγκρουση με θεσμούς, όρια και στοιχειώδεις κανόνες πολιτικού λόγου.
Καφενείο αγανάκτησης
Ο αψύς Σφακιανός επιλέγει, για ακόμη μία φορά, να απαντήσει με κραυγές, καταγγελίες και θεωρίες περί «παραδειγματικής δίωξης». Όποιος διαφωνεί μαζί του είναι είτε κυβερνητικός εντολοδόχος είτε μέρος σκοτεινής συγκυβέρνησης. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ μπαίνει στο κάδρο, επειδή δεν ευθυγραμμίστηκε με τη γνωστή λογική «ή μαζί μου ή εναντίον της Δημοκρατίας». Ένας πολιτικός μονόλογος που θυμίζει περισσότερο καφενείο αγανάκτησης παρά σοβαρή κοινοβουλευτική στάση.
Τελικά, ο Πολάκης δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο· είναι σύμπτωμα. Η πιο ωμή, απροκάλυπτη και προκλητική εκδοχή της τοξικότητας που ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι θέλει να αφήσει πίσω του, αλλά στην πράξη την ανέχεται και τη χειροκροτεί. Και όσο ο αψύς Σφακιανός συνεχίζει να συγχέει τη θεσμική λογοδοσία με προσωπική δίωξη, τόσο θα επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η άρση ασυλίας. Είναι η πλήρης απουσία πολιτικής αυτοσυγκράτησης.
